Overslaan en naar de inhoud gaan
x
Taal en integratie

Taal en integratie

Naar mijn mening onontbeerlijk maar door zovele emigranten onderschat, is de kennis van de taal van het land waar je naar toe trekt. Men spreekt echt niet overal Engels en bovendien communiceert dan geen van beide partijen in zijn moedertaal, hetgeen een vlotte conversatie zelden ten goede komt.

Je ziet zo dikwijls in televisieprogramma’s zoals ‘Ik vertrek’ op de Nederlandse tv mensen die hals over kop richting Portugal of Bulgarije trekken en daar aangekomen amper een koffie in een lokale bar kunnen bestellen, laat staan wat dat moet worden als je verbouwingen wenst te regelen, administratie moet opvolgen, werk zoeken…

Het is vooreerst allerminst respectvol ten aanzien van je nieuwe leefomgeving om geen woord van hun taal te kennen of te begrijpen en er maar van uit te gaan dat zij Engels of Frans kunnen. Tevens is het niet echt goed voor het ego om zelf overal met je mond vol tanden te staan en je te moeten uitdrukken als een kleuter, je voelt de mensen denken ‘wat een rare vogel is dat’ en dat is dan nog zacht uitgedrukt. Laat ons eerlijk zijn, hoe bevooroordeeld zijn we zelf niet als we in Vlaanderen aan de praat raken met een ‘allochtoon’ die dan wel uitermate sympathiek mag zijn maar als hij een soort gebrekkige kinder- en/of tussentaal gebruikt, denk je er toch niet onmiddellijk aan hem te benoemen als nieuwe zaakvoerder van jouw plaatselijke firma.

Stamcafé

Ik heb daarom eerst in België anderhalf jaar Italiaanse les gevolgd in avondonderwijs zodat ik op zijn minst de basisregels van de grammatica enigszins onder de knie had. Daarnaast luisterde en keek ik zoveel als mogelijk Italiaanse televisie (ook al zijn de programma’s meestal tenenkrullend slecht, je moet het als een nuttige investering van je tijd zien) en ging (dat doe ik nog steeds overigens) ik dagelijks mijn krant lezen in de lokale bar. Aanvankelijk kijk je vooral prentjes, maar ondertussen leer je wel de ontelbare variëteiten aan Italiaanse koffie kennen en na verloop van tijd begrijp je meer en meer én uiteraard leer je de plaatselijke helden kennen (en omgekeerd, zij jou). Geloof me, niets zo goed voor de integratie als een stamkroeg uitkiezen, bij een koffie, de sportrubriek, een schallende televisie of een aperitief met hapjes komen de tongen spontaan los en zo sla je twee vliegen in één klap, je leert de taal sneller én je wordt opgenomen in de gemeenschap.

Ravioli draaien

Ook dat is immers niet te onderschatten, hoe eenzaam op een heuveltop je ook wil gaan zitten, hoe afgezonderd en wereldvreemd je wenst te worden, hoeveel kunstenaars/kluizenaarsambities je ook hebt, je zal toch altijd ook de rest van de wereld nodig hebben. Al is het om de weg op te kuisen bij sneeuw of te weten waar de centrale wateraansluiting zit op je heuvel, of omdat je eigen brood bakken en varken slachten toch iets te veel van het goede dreigt te worden... Wij verhuisden naar een dorp op het Italiaanse platteland met nog amper 180 inwoners, waarvan het merendeel ver de pensioenleeftijd voorbij is en het nog actieve deel zich hoofdzakelijk met landbouw bezighoudt, dus het leek ons aangewezen de weinige mensen die er zijn te vriend te houden.

Ons dorp is ‘beroemd’ (toch bij de mensen uit de buurdorpen) voor hun ravioli en twee keer per jaar houden ze een eet/drink/dansfestijn rond deze lekkernij en daarvoor kunnen ze natuurlijk alle hulp gebruiken.Zo komt het dat Natascha gedurende drie maanden één keer per week met de plaatselijke dames (gemiddelde leeftijd ergens rond de 70) ravioli zit te draaien en vervolgens tijdens de feestweekends zich inzet als opdienster en afruimster. De mensen appreciëren dat echt en vinden het wel leuk dat er eens jongere mensen meedoen, bovendien hebben we een zekere ‘exotisme’ –voor hen komen wij toch uit het verre barre Noorden- dat ze wel charmant vinden.

Als dan ook nog eens de gasten van onze agriturismo afzakken naar hun grote feest en zichtbaar genieten van al dat lekkers en uiteindelijk zich zelfs wagen aan enige plaatselijke danspasjes kan onze integratie helemaal niet meer stuk. Natascha al werkend, ik al koffiedrinkend en onze Dalmatiër als zeer herkenbare PR-manager met hoge aaibaarheidsfactor zorgen er voor dat wij ondertussen tot het meubilair van het dorp behoren, we blijven natuurlijk wel buitenstaanders (we zochten dat ook op onze eenzame heuvel) maar worden toch toegelaten tot hun kleine gemeenschap en dat geeft een goed gevoel.

auteur: Nicolas Dewulf