Lise Milbou

Studenten doen buitenlandse ervaring op

Je zegt ‘studeren in het buitenland’ en je krijgt ‘Erasmus’ als antwoord. Toch is het ene geen synoniem voor het andere. Via Erasmus volgen studenten les aan een buitenlandse onderwijsinstelling, maar er zijn nog andere manieren om ervaring  over de grenzen op te doen. Zowel buitenlandse stages als onderzoek voor de bachelor- of masterproef bieden een onvergetelijke en leerrijke ervaring. Dat bewijzen laatstejaarsstudenten journalistiek Anneleen Van Malderen en Lise Milbou. 

Lise Milbou is 22 en volgt een verkort traject Journalistiek. Samen met medestudente Marjolein vertrok ze in januari voor zes weken naar de VS. Daar maakten beide studenten een reportage voor hun bachelorproef. “Vier weken werkten we intensief aan reportages, een hele uitdaging aangezien we vlak voor ons vertrek nog helemaal van koers veranderden. We planden immers aanvankelijk een verblijf in Cuba, totdat op het laatste moment ons visum geweigerd werd. We zetten door en hadden uiteindelijk nog tien dagen de tijd voor vakantie en om te genieten van de Amerikaanse omgeving”, vertelt Lise.

Twee dagen voor hun vertrek kregen Lise en Marjolein bericht van Cuba dat hun toeristenvisum geweigerd werd, ze konden het land niet binnen. “De insteek voor onze bachelorproef was het handelsembargo tussen de Verenigde Staten en Cuba. Tijdens onze research ontdekten we dat veel Cubaanse vluchtelingen naar Miami vluchtten, daar wilden we in onze reportage dieper op ingaan”, vertelt Lise. “Op vrijdag kregen we het gevreesde telefoontje, op zondag beslisten we Cuba in te ruilen voor Miami en een week later vertrokken we.”

Gelukkig hadden we elke nacht een slaapplaats

Geld verloren

​Voor de financiële kant van de zaak konden ze geen beroep doen op hun school. De meisjes vroegen een beurs aan, maar kregen te horen dat ze niet lang genoeg wegbleven om er gebruik van te kunnen maken. “De hele reis kostte ongeveer 2.600 euro, per persoon. Binnenlandse vluchten inbegrepen, want we vlogen van Miami naar Texas om Cubaanse vluchtelingen aan de grens op te wachten en met het omboeken van ons vliegticket van Cuba naar Miami verloren we wel wat geld. Gelukkig konden we regelmatig couchsurfen, zo overnachtten we zeker twee weken gratis”, vertelt Lise. 

De tijd voor hun vertrek was te kort voor degelijke voorbereidingen. De zondag voor hun vertrek naar Miami vulden ze een ESTA-formulier in, om Amerika als toerist binnen te mogen. “Hoewel we onvoorbereid arriveerden, is alles goed gekomen. Voor de eerste drie nachten regelden we vanuit Vlaanderen een slaapplaats, daarna moesten we onze plan trekken. De couchsurfers raadden ons aan om contact op te nemen als we eenmaal in Amerika waren, pas dan zouden ze ons kunnen vertellen of ze plaats hadden. Gelukkig hadden we elke nacht een slaapplaats.”

“Wat gaat er nu gebeuren?”

“Het was een heel mooie ervaring”, vertelt Lise. “We leefden echt samen met de Cubaanse vluchtelingen. We woonden onder andere drie dagen met hen samen in een vluchtelingenhuisje. De vluchtelingen waren net door Mexico gereisd. Na die drie dagen in het kleine huisje waren we 28 uur onderweg van Texas naar Miami. Soms had ik het gevoel dat ik zelf vluchteling was. Het vertrek vanuit Texas was het meest aangrijpende moment van heel onze reis. De Cubanen waren zo blij dat ze Noord-Amerika eindelijk bereikten. Ik voelde de vreugde en onzekerheid. ‘Wat gaat er nu gebeuren?’, dachten we allemaal.”. 

Hoewel ze vertrokken zonder plan, ondervonden Lise en Marjolein slechts enkele problemen. “Marjolein kan Spaans, maar ik kan alleen de basis. Soms moest ik me uitdrukken met gebaren of losse woordjes die ik toevallig kende. De Cubanen spraken geen Engels dus nam Marjolein alle interviews voor haar rekening”, verklaart Lise. “Ook de veiligheid was een probleem, aan de grens was het vrij gevaarlijk. Je kon er niet zomaar rondlopen met camera’s. Voor je het wist, was je materiaal weg.” 

Kort op de bal spelen

Lise leerde tijdens haar reis veel bij: “We moesten kort op de bal spelen. Ik leerde om flexibel te zijn en mensen te vertrouwen, ze bedoelen het zo goed. Na deze reis besef ik dat er meer mensen met goede dan slechte bedoelingen zijn.”​

“Ik zou een buitenlandervaring zeker aanraden aan andere studenten. Brei er nog een vakantie aan vast zodat je er ook echt van kan genieten. Die eerste vier weken werkten we dag en nacht. Die twee weken vakantie brachten we door in Las Vegas. We ervoeren het echt zoals in de films, super cool en alle gekheid bij elkaar. Hoeveel geld er tegenaan gegooid wordt, is niet normaal. Toch is Las Vegas ook meer dan alleen casino’s. De nationale parken zijn prachtig, echt zalig”, aldus Lise.

Stage in Suriname

​Anneleen Van Malderen (21) studeert journalistiek aan de Thomas More hogeschool in Mechelen en ging voor haar laatste jaar op buitenlandse stage in Suriname. Van 18 januari tot 11 maart maakte ze de reis van haar leven en werkte ze voor de nieuwsdienst van Radio SRS. De stage werd georganiseerd door haar school, wat de organisatie voor Anneleen wel heel makkelijk maakte. “Thomas More heeft goede contacten in Suriname bij SRS, ik moest zelfs niet solliciteren via Skype. Het verblijf moesten we wel zelf regelen, maar dit vormde geen groot obstakel. SRS staat voor Stichting Radio omroep Suriname. Suriname was tot dertig jaar geleden een Nederlandse kolonie. Velen spreken er Nederlands, met als gevolg dat heel wat Nederlandse en Belgische studenten hun stage in Suriname doen. Vooral in de verpleegkunde. Zo vond ik veel voormalige studenten die via Facebookgroepen met veel plezier hun ervaringen delen.” 

Hoewel alles goed georganiseerd werd, vond Anneleen niet gemakkelijk de nodige financiële middelen. “Het is echt duur, het vliegtuigticket alleen kostte ons al 850 euro. Aangezien het geen Erasmusproject was, kon ik geen Erasmusbeurs krijgen. Er zijn andere beurzen voor ontwikkelingssamenwerking, maar ook daarvoor kwam ik niet in aanmerking”.

Spaargeld

​“Ik moest zelf heel weinig bijdragen, maar mijn ouders moesten aan hun spaargeld zitten”, vertelt Anneleen. “Op het moment dat ik besefte hoe ik in Suriname voordelig kon leven, was het alweer tijd om naar België terug te keren. Wekelijks wilden mijn huisgenoot en ik ongeveer 400 SRD uitgeven aan eten, dat is honderd euro. Ook deze kosten stapelen zich op.”

Net als de overheid vindt Anneleen buitenlandse ervaring belangrijk: “Als journalist is het belangrijk de wereld te ontdekken. Je kan niet over andere landen, werelddelen of culturen spreken, als je ze vanuit je westers standpunt blijft bekijken”. De stage in Suriname gaf Anneleen een nieuwe visie op haar toekomst. In december vertrekt ze alweer terug naar Suriname voor een periode van drie jaar. “Ik hou van de mensen en het leven daar, ‘gelukkig zijn’ kreeg er voor mij een nieuwe betekenis.”

Surinaamse cameraman 

Hoewel ze plant om drie jaar in Suriname te blijven, sluit ze een langer verblijf niet uit. Anneleen haar stage was nog maar het begin van een mooi liefdesverhaal met een Surinaamse cameraman. “Mijn huisgenoot werkte in hetzelfde bedrijf als hij. Ik sprak regelmatig met haar af en zo leerde ik mijn vriend kennen. Blijkbaar was hij vanaf de eerste blik verkocht aan mij”, lacht Anneleen. “Na mijn terugkeer hielden we contact via Facebook en Whatsapp en werden we verliefd. Nu bellen we dagelijks via Face-time. Ik kijk er naar uit om hem terug te zien en hem voor het eerst te omhelzen”, aldus Anneleen.