Overslaan en naar de inhoud gaan
x
Katrien Philips in Zweden

Met job en al de liefde achterna

Het was in de Vooruit in Gent dat Katrien hem ontmoette, vijftien jaar geleden. Onbewust tekende ze toen voor een toekomst in Zweden. Joakim was nog maar net in België aangekomen, om er als expat een jaar aan de slag te gaan, maar hij zou uiteindelijk negen jaar blijven. Toen was het tijd om de omgekeerde beweging te maken. En dat deed hij samen met Katrien Philips. Ze kochten een zomerhuisje in Joakims geboortedorp Alingsås en bouwden er een nieuwe thuis. De banden met haar geboorteland heeft Katrien echter niet volledig losgesneden, want vanuit de Zweedse bossen werkt ze voor dezelfde Vlaamse organisatie als toen, die dag in de Vooruit. Hoe ze dat doet? Dat gingen we haar vragen.

Ze voelde zich goed in België en ook Joakim had het naar zijn zin in zijn tweede thuisland. Hij kreeg het Nederlands snel onder de knie toen duidelijk werd dat hij langer dan voorzien bij de dochteronderneming van zijn Zweedse werkgever in Gent kon blijven. “Ik heb nooit echt stilgestaan bij het feit dat hij ‘een Zweed’ is. Het eerste jaar, toen het niet zeker was of Joakim in Gent kon blijven werken, zou ik er niet aan gedacht hebben om met hem mee naar Zweden te verhuizen. Dat was op dat moment geen optie en een te groot avontuur. Dus werd er weinig gesproken over het pijnlijke afscheid dat er mogelijks zat aan te komen.” Na acht jaar kochten Katrien en Joakim een zomerhuisje in Zweden om hun vakanties door te brengen. Weg van de drukte van de stad, want ze woonden vlakbij het Gentse stadscentrum. Vanaf dan is het snel gegaan. De plannen werden concreet en zowel voor Joakim als Katrien kriebelde het om naar Zweden te verhuizen.

Wat met de job?

“Een van de voorwaarden om te verhuizen was dat ik werk zou hebben. We wilden ons niet in een financieel avontuur storten, daar waren we het over eens. Ik studeerde al een aantal jaar Zweeds, dus ik was de taal wel machtig, maar om met een Zweed te concurreren voor een job … dat leek me niet eenvoudig. Toen vroeg een IT’er op het werk me ‘Heb je er al over nagedacht om je job mee te nemen?’ Ik kon me niet voorstellen hoe dat technisch zou lukken. Maar hij had voorbeelden van expats die met moderne technologie succesvol vanop afstand werkten.” Het idee van thuiswerk – zo’n 1.000 kilometer van het hoofdkantoor verwijderd – kreeg stilaan vorm. Om haar job niet te hoeven loslaten en toch naar Zweden te kunnen verhuizen, deed ze het voorstel aan haar directeur. Zowel hij als de Raad van Bestuur waren open van geest en gaven het idee een kans. Na een testperiode van zes maanden was het zonneklaar: dankzij een telefoonverbinding die zonder extra kosten doorgeschakeld werd naar Zweden, bleef de communicatie tussen collega’s goed lopen. Ook bij Katrien viel de nieuwe werkmethode in de smaak.

De grote stap

Verhuizen naar een ander land is op organisatorisch vlak geen kleinigheid. Ook al lijkt Zweden niet zo ver, Katrien maakte een heel bewuste keuze van haar verhuis. “Op een bepaald moment prikten we een datum, dan zouden we vertrekken. De verhuis ging vlot. En dankzij Joakims telefoontjes naar de nodige instanties verliep ook het administratieve gedeelte van een leien dakje. Eigenlijk is Zweden goed georganiseerd, de overheidsdiensten werken snel, hebben een goede dienstverlening en nagenoeg alles regel je online. Een papieren mallemolen kennen we hier dus niet. Voor mij was het een verhuis, geen emigratie, alsof je van Wachtebeke naar Gent verhuist. Maar na een paar jaar besef je: dit is niet niets geweest, niet alleen het geografische verandert, elk aspect van je leven krijgt een ommezwaai.” Ze vroeg een verblijfsrecht aan, tegenwoordig is het voor EU-burgers voldoende om bij de belastingdienst een persoonsnummer aan te vragen. Maar de voorwaarde blijft hetzelfde: je moet kunnen bewijzen dat je in je eigen onderhoud kan voorzien. “Ik kon aantonen dat ik vast werk had dus ook dat was snel afgerond. Een persoonsnummer is trouwens onontbeerlijk in Zweden. Je hebt het nodig om bijvoorbeeld verzekeringen, een telefoonabonnement en huurcontract af te sluiten. Een beetje tegenstrijd is dat je in sommige gemeentes een persoonsnummer nodig hebt om je in te schrijven als werkzoekende terwijl je werk moet hebben om een persoonsnummer te krijgen. Naar Zweden verhuizen zonder uitzicht op werk, zou ik niemand aanraden.”

Katriens nieuwe thuis bevindt zich in het charmante Alingsås. “Het is een typisch Zweeds stadje met een binnencentrum waar de oudere stijl bewaard is gebleven: veel houten huisjes, met kasseien geplaveide straten, lage bebouwing… Heel gezellig. Daar heb ik mijn hart aan verloren. Eens buiten het centrum, ben je in de natuur, rijd je langs bossen en meren. In Vlaanderen heb je hier en daar een bos in een verder open landschap; waar wij wonen, dat is één groot bos met hier en daar een open plek.” Het Zweedse zomerhuisje waar ze in trokken, was, zoals de naam verraadt, niet echt bestand tegen alle seizoenen. Met bevroren waterleidingen tot gevolg tijdens de eerste strenge winters van zes maanden vrieskou na hun verhuis. Na twee jaar bouwden ze dan hun eigen huis: “Fijn, maar toch ook blij dat dit achter de rug is.”

Thuiswerk

Vanuit de bossen in West-Zweden, met een eland en everzwijn als dichtste buren, werkt Katrien voor een Vlaamse natuurvereniging. Wanneer je naar het Belgische nummer belt, is het best mogelijk dat je haar aan de lijn krijgt zonder te weten dat je in Zweden terecht gekomen bent. Allemaal dankzij de supersnelle internetverbinding die ze via het glasvezelnetwerk, dat zich tot diep in het bos uitstrekt, heeft. Zelfs haar sturende functie voert ze zonder problemen vanop afstand uit en af en toe neemt ze het vliegtuig voor belangrijke vergaderingen.

De combinatie van wonen in de natuur, thuis kunnen werken, en een vierdaagse werkweek, vindt Katrien ideaal. Ook al is het moeilijk geweest. “Van thuis werken is fijn, maar af en toe mis ik de lijfelijke aanwezigheid van collega’s. Eerlijk gezegd zou ik de situatie waarin ik terecht kwam aan niemand aanraden. Op het platteland wonen in een land met een dunne bevolkingsdichtheid en daarnaast van thuis werken, het klinkt vast voor velen aantrekkelijk, maar eenvoudig? Nee, dat is het niet.” Na een paar jaar merkte Katrien het gebrek aan sociaal contact, het was een sluimerend probleem.  

Toen dat besef viel, ging ze bewust op zoek naar nieuwe contacten. Ze probeerde situaties na te bootsen waarin ze in België met anderen in contact kwam. “Ik meldde me bijvoorbeeld aan voor tennislessen en ging ervan uit dat mensen nadien wat zouden blijven voor een drankje en een babbel. Maar dat gaat er hier zo niet aan toe. Je komt toe, zegt hej, tennist, zegt hej då en iedereen gaat naar huis. Het bleek moeilijk om gelegenheden te creëren om met andere Zweden in contact te komen en vandaaruit een vriendschapsrelatie op te bouwen. Pas toen ik zelfstandige in bijberoep werd en voor buitenlandse bedrijven netwerken in Zweden ging uitbouwen, kroop ik stilaan uit het sociaal isolement waarvan ik eerder niet besefte dat ik erin verzeild was.”

Zelfstandige en blogger

Als zelfstandige openden er plots vele deuren voor Katrien. In twee uur tijd was haar bedrijf opgericht, gewoon van thuis uit achter haar computer. Waarop ze uitnodigingen ontving van lokale groepen en verenigingen voor zelfstandigen. “Ik ging tijdens die beginfase op bijna elke vraag in, waardoor ik snel personen leerde kennen met gemeenschappelijke interesses. Daaruit is een voor mij heel kostbare vriendschap ontstaan. Die ene vriendschap volstond om een leegte op te vullen en leidde me tevens naar nieuwe gelegenheden om anderen te ontmoeten. Nu beschik ik over een netwerk dat verder rijkt dan de vrienden en familie van Joakim en mijn leven terug in evenwicht brengt.”

Naast haar werk, maakt ze ook tijd voor haar blog. Onder de naam Touch of Sweden vertelt ze over haar leven in Zweden. Een boeiende ontdekking van het Zweedse landschap en het verhaal van een Vlaamse en haar band met haar nieuwe thuisland. “Mijn blog geeft me een reden om naar buiten te gaan, Zweden te ontdekken en die ervaring met anderen te delen. Het geeft me een platform om mijn foto’s te delen en te schrijven, wat ik blijkbaar heel graag doe. Uit de reacties merk ik dat mijn blog een gemengd publiek aantrekt: Zwedenliefhebbers, reizigers, migranten… Mijn doel met mijn blog is mensen inspireren en aanzetten, niet per se om naar Zweden te komen, maar vooral om te doen wat ze graag doen. ”

Info: Katrien haar blog vind je op www.touchofsweden.net

Tekst: Jessica Jacobs