Overslaan en naar de inhoud gaan
x
Hilde Van Doren

Diplomatenvrouw met het hart op de goede plaats

Voor haar vertrek, werkte Hilde Van Doren (58) al vijfentwintig jaar in Levedale, een woon- en begeleidingscentrum voor volwassenen met een (verstandelijke) beperking. Een job die voldoening gaf, maar die ze achterliet om haar man te volgen naar het buitenland. Dit creëerde aanvankelijk een zekere leegte. Eentje die ze na acht jaar meer dan opgevuld heeft met een drieluik aan bezigheden: haar rol als diplomatenvrouw, lerares Nederlands en VIW-vertegenwoordiger.

Hilde is een vrouw met een hart voor mensen en dat misstaat niet in New York, waar ze nu bijna drie jaar woont. “Vrijwilligerswerk is hier heel populair. Enerzijds omdat de sociale zekerheid geen degelijk opvangnet voorziet. Anderzijds wonen er veel koppels in New York waarvan de ene werkt en de partner thuis blijft. Dat creëert ruimte voor werk op vrijwillige basis.” Je vindt haar dan ook ter tijd en stond in de soepkeuken, voor het uitdelen van maaltijden aan daklozen en minderbedeelden. Toch heeft Hilde zich niet altijd zo thuis gevoeld in New York. Toen ze na zes jaar in Londen voet aan wal zette op het Noord-Amerikaanse continent, was er alles behalve sprake van een ‘coup de foudre’. De liefde voor haar nieuwe woonplaats groeide stilaan, als bij een ontwortelde boom die zich na verloop van tijd beter vastzet in de nieuwe aarde om vervolgens te floreren.

“Het is dankzij de tips van Vlamingen ter plaatse, dat ik de stad op een andere manier ging bekijken. Het landschap van New York, dat zijn de gebouwen. Je moet omhoog kijken om de schoonheid ervan te zien. Eens die appreciatie er was, verdween het gemis aan natuur enigszins.” Zelf zet Hilde zich sinds vorig jaar in om het de Vlamingen naar hun zin te maken in deze jungle van wolkenkrabbers. Dit doet ze in de hoedanigheid van VIW-vertegenwoordiger voor New York City, met raad en daad en verschillende activiteiten. Zo vond er het afgelopen jaar een kaart- en streekbierenavond plaats, een bijzonder succesvolle quiz en een fietstocht. Maar ze staat er niet alleen voor, Hilde verzamelde een heel team van landgenoten rond zich, dat de schouders onder de organisatie zet. “Ik heb niet alle wijsheid in pacht, dus als men mij vragen stelt over visa bijvoorbeeld, richt ik mij vaak tot het consulaat, of een van de teamleden met voeling voor dergelijke thema’s. Onlangs kreeg ik een vraag van een vijftienjarige die graag een periode in de VS wil wonen en school lopen. Dat bleek niet voor de hand liggend. Vlamingen kunnen zich moeilijk voorstellen hoe krap New Yorkers wonen. Iemand bij in huis nemen, is dan praktisch gewoon onmogelijk.”

Eerst was er Londen

​Het buitenland lonkte, dat is een feit, maar Hilde en haar man Geert wilden de stap niet te vroeg zetten. De kinderen op de eerste plaats, dan volgden de eigen ‘wilde’ dromen. Toen Geert De Proost de kans kreeg om zich als Vlaams diplomaat in Londen te vestigen, kwam dat misschien een tikkeltje te vroeg. Met hun jongste dochter die nog net niet de grens van officiële volwassenheid overschreed. Maar ze grepen hun kans, Londen bevindt zich immers binnen een behoorlijke afstand van de thuishaven. “Het was een goede eerste bestemming en ik stond volledig open voor de ervaring. Maar het was een hele aanpassing aan die nieuwe manier van leven.” 

Als vrouw van een diplomaat was Hilde het gezicht van de Vlaamse gastvrijheid in Londen. Gasten ontvangen werd haar tweede natuur. Daarvoor moet je uit het juiste hout gesneden zijn, maar Hilde kon altijd zichzelf blijven. Ze werkte dan misschien niet meer in het begeleidingscentrum, maar ze bleef zich wel engageren voor anderen, nu zelfs in nauwere samenwerking met haar man. “Ik ontdekte een tekort aan mogelijkheden voor Nederlands onderwijs in Londen en stond samen met de Vlaamse club mee aan de basis voor de oprichting van een nieuwe school. Ook Flanders House was hierbij betrokken, door het ter beschikking stellen van een ruimte. Zo gingen er zelfs lessen door in het kantoor van mijn man.” De naam voor de school ‘De Klaproos’ kwam er op Hildes voorstel. “De klaproos is een bijzonder symbool in Engeland, zeker in het kader van de herdenking van de Eerste Wereldoorlog, 100 jaar geleden. Naar analogie met het woord ‘klappen’, praten, leek het me een leuke benaming voor een school die het Nederlands aanleert.”

De grote oversteek

Die eerste ervaring in Groot-Brittanië heeft Hilde heel wat geleerd. Toen haar man na zes jaar in Londen als Algemeen Afgevaardigde van de Vlaamse Regering naar New York werd uitgestuurd, wist ze al van aanpakken. Ze zette haar onderwijsactiviteiten verder bij de Nederlandse school Het Klokhuis. Toch was het verschil met Londen frappant. Haar eerste indruk van New York? Een vuile stad! Intussen ziet ze het door een andere bril, gecharmeerd door de bruisende activiteit. “Alles kan hier, als je het je kan veroorloven. New Yorkers zijn bijzonder spontaan, maar de contrasten zijn nergens groter dan hier. Ik woon hier nu graag omdat er veel te beleven valt, vervelen hoef je je nooit.”

Voor wie plant te verhuizen naar New York, heeft Hilde nog enkele tips. “Ga eerst op prospectie en neem direct iemand onder de arm die de stad kent. Het is er duur om te wonen en je moet een afweging maken tussen een klein en niet erg comfortabel appartement in Manhattan, of iets comfortabeler, maar in de voorstad en dus met een langere pendeltijd. Er zijn wel degelijk heel mooie buurten buiten het stadscentrum, dus ga zeker op ontdekking uit. Ben je verhuisd, schrijf je dan meteen in bij VIW en bij het consulaat.” Nog iets wat weinigen weten: het nieuwe jaar brengt heel wat extra kosten met zich mee. Niet alleen elke portier, maar ook de postbode en andere dienstverleners verwachten immers een mooie eindejaarsbonus. “Die kost kan aardig oplopen, als het gebouw waar je woont bijvoorbeeld acht portiers heeft. Maar ontkomen doe je er niet aan.”

​Leven op het moment

Eind volgend jaar of ten laatste begin 2019 vindt er een nieuwe wissel plaats bij de Algemeen Afgevaardigden van de Vlaamse Regering, en zullen Geert en Hilde naar een andere wereldstad verhuizen. Welke dat zal zijn, daar is nog geen duidelijkheid over. “Graag gaan we terug dichter bij onze drie dochters en twee kleinkinderen wonen, in steden als Parijs, Rome, Berlijn of Wenen. Londen viel nog mee qua afstand, maar door naar New York te verhuizen, is de tijd die we met hen kunnen spenderen serieus ingeperkt. De kwaliteit van onze tijd samen is er dan weer wel op vooruitgegaan. In Londen woonde onze oudste dochter een tijdje bij ons, in New York kwam de jongste met haar vriend stage lopen, wie weet komt de middelste dochter ons op onze volgende bestemming vervoegen. Maar we kijken niet te veel vooruit. We hebben geleerd om te leven op het moment zelf, en dat moment voelt goed.”

Woon je in, of verhuis je naar New York City? Stuur een mail naar info@viw.be en wij brengen je in contact met VIW-vertegenwoordiger Hilde Van Doren. 

 

VIW NYC

Tekst: Jessica Jacobs