Greet Ickx is 43 en moeder van twee dochters. Zij vertegenwoordigt VIW in Shanghai en is ook bestuurslid van Vlamingen in Shanghai. Greet zond ons volgende bijdrage door:
Ik hoorde voor het eerst over Sars (het had toen nog niet deze naam) met Chinees Nieuwjaar, op 1 februari 2003. Toen werd op de Chinese televisiezenders gemeld dat er in Guangdong een eigenaardige longziekte rondging. De Chinezen vertaalden dit als "griep" en hebben het ook als dusdanig behandeld.
De meeste vreemdelingen waren toen met vakantie en van ongerustheid was er dus geen sprake. Pas toen bekend werd dat de ziekte was overgeslagen naar Hong Kong en het aantal zieken sterk steeg, begonnen de meeste dit te volgen.
Drie weken geleden werd in de expat gemeenschap van Shanghai bekend dat er ook een eerste besmetting in Shanghai was. Omdat er van de Chinese overheid totaal geen informatie kwam, ontstond er paniek. Ook omdat er geen medicijnen bestaan voor de onbekende ziekte.
De gevolgen bleven dan ook niet uit: de Amerikaanse school sloot enkele dagen haar deuren na een longontsteking bij een scholier. Vanaf dannamen alle internationale scholen strenge hygiënische maatregelen: meermaals per dag de handen wassen, kinderen die hoestten werden naar huis gestuurd, scholieren met koorts werden geweigerd.
Daar ik meer tussen de Chinezen leef, was ik vooral geschokt door het feit dat wij veel meer wisten dan de plaatselijke bevolking. Een week lang zei ik dat er ook Sars-gevallen in Shanghai waren, Ik maar ik kreeg steevast als antwoord: " Neen hoor, in Guangdong en Peking, maar in Shanghai niet!"
PANIEK
In Shanghai zijn ook pas vanaf deze week officieel rigoureuze maatregelen genomen. Vorige week legde men nog de nadruk op gezond leven: oefeningen doen in openlucht en vitaminen innemen. Dit is uiteraard het belangrijkste en de inwoners doen dit ook massaal met als gevolg dat de voorraad vitaminen volledig uitgeput is. Momenteel worden er alleen nog vitaminen gemaakt worden voor dokters en verpleegsters. Apothekers worden niet meer voorzien.
Vanaf deze week lopen er ook veel mensen met maskers op straat. Op het spugen , wat nog een algemeen verspreide Chinese gewoonte is ,staat vanaf vandaag een boete van 200 RMB.( 1 week inkomsten van een arbeider !).
Er is ook officieel bericht dat wie liegt of zijn ziekte verzwijgen zwaar zal gestraft worden. Alle arbeiders ( minstens 800 000)die in Shanghai werken en met 1 mei normaal gezien naar huis mogen , moeten allemaal hier blijven.
Na de eerste " paniekweek" zijn de meeste expats wel gekalmeerd en hebben ze een meer afwachtende houding aangenomen. Ouders reageren ook heel anders dan mensen zonder kinderen. De laatste groep bekijkt de zaak wel rationeler. Als je de hele bevolking van China neemt en dan het percentage Sars-gevallen is dat inderdaad nog niet om te panikeren.
De mensen met kinderen worden directer met hun neus op de concrete gevolgen gedrukt. Ook wijzelf, onze dochter bijvoorbeeld, had twee weken geleden een beetje koorts. Daar zij astmatisch en sneller vatbaar voor longontsteking is, merkte ik bij mezelf toch paniek. Ik wilde absoluut niet naar het ziekenhuis gaan ( huisdokters bestaan hier niet , je moet voor consultatie naar het ziekenhuis) want als je koorts hebt, houden ze je momenteel gewoon vast in het ziekenhuis. Je komt er echt niet meer uit. En dat is voor de meeste ouders de grootste zorg. Als je kind gelijk welke ziekteverschijnselen heeft, moet je naar het ziekenhuis en dat wil niemand op dit moment.
Maar globaal gezien, is de toestand in Shanghai dus nog onder controle en iedereen was opgelucht toen de Chinese overheid de '1 mei'-vakantie inkortte en afraadde om te reizen. Maar de vraag reist of men bij het uitbreiden de ziekte, alles effectief onder controle kan houden.
In Peking is er momenteel onder de expats wel echte paniek. Vele groentemarkten zijn gesloten en winkelrekken staan leeg na een ware "hamsteraanval". Vanaf vandaag zijn 4000 mensen in Peking in quarantaine geplaatst.
Wat echt zorgwekkend is, denk ik, is dat de ziekte ook verspreid is in de armere provincies waar de medische voorzieningen minder talrijk zijn als in Shanghai en Peking. De meeste mensen hebben er geen geld voor een doktersvisite. Er worden wel medische teams gestuurd naar de getroffen gebieden, maar aangezien Sars zich over bijna geheel China verspreid heeft, is het praktisch niet haalbaar overal hulp te bieden.
De Chinezen vertaalden dit als "griep" en hebben het ook als dusdanig behandeld. 
Wat echt zorgwekkend is, denk ik, is dat de ziekte ook verspreid is in de armere provincies waar de medische voorzieningen minder talrijk zijn als in Shanghai en Peking. De meeste mensen hebben er geen geld voor een doktersvisite. Er worden wel medische teams gestuurd naar de getroffen gebieden, maar aangezien Sars zich over bijna geheel China verspreid heeft, is het praktisch niet haalbaar overal hulp te bieden.