MILIEU,
ANDERS BEKEKEN
PAMELA PEETERS: (G)EEN ECONOMISCH GROENTJE
”Duurzame
ontwikkeling begint bij jezelf... je moet dus niet onmiddellijk
naar een politieke partij of een bedrijf wijzen. Een
bedrijf is tenslotte ook maar een verzameling van individuen.
Mensen met een naam die je kan bereiken, waarmee je
rond de tafel kan zitten, die ook kinderen en kleinkinderen
zullen hebben.”
Eindelijk
iemand die ronduit durft te zeggen waar het op staat.
Gedaan met de betutteling. Ieder van ons wordt beter
van duurzame ontwikkeling. Meer nog, ieder van ons zal
plezier beleven aan duurzame ontwikkeling. Het hangt
enkel af van hoe je de boodschap brengt. Aan het woord
is Pamela Peeters. Zij heeft een eigen televisieshow
in New York, treedt op als ecoconsulente, schrijft boeken,
(wetenschappelijke) artikels,... ”Als je puur
economisch een balans opmaakt en kan aantonen dat het
positief is te investeren in de toekomst, dan zal men
naar je luisteren. Probeer eerst zelf te veranderen
en de ommekeer zal wel uitdijen vanuit jouw kleine kring.
Als je zelf inspireert, zal de dialoog spontaan evolueren
en via via de mensen met economische beslissingsmacht
bereiken.”
Harmonie in het leven, daar draait het om bij Pamela Peeters.
Sinds haar twaalfde, toen ze samen met een vriendin een
milieublad oprichtte, is het haar ideaal. Toen reeds vermengde
Peeters business met entertainment. Aan de universiteit
volgde het wetenschappelijke karakter en wat later evolueerde
het naar het promoten van synergie tussen groene en economische
principes via haar televisieshow. Ze is het niet eens
met wat vele mensen verkondigen, dat ecologie niet verkoopt
op tv. “Men wordt niet ecologisch door naar tv te
kijken. Zeker niet. Maar mensen vragen zich misschien
wel af wat ik daar reeds gedurende twee jaar vertel. Als
ik kan aantonen dat ze er wel bij varen om eens vlugger
de fiets te nemen, - men zich beter voelt, men meer energie
heeft en beter slaapt - zullen ze makkelijker geneigd
zijn om te luisteren.
”Als
een minister mij morgen komt vertellen:
u moet zo en zo veranderen, anders betaalt u meer!
Daarmee maakt die politicus zich niet populair!”
Of
zo’n programma ook in Vlaanderen zou aanslaan? “Nu
maakt het alleszins meer kans dan enkele jaren terug.
Toen ik vier jaar geleden naar de Verenigde Staten trok,
was Vlaanderen er nog niet klaar voor. Iedereen lachte
omdat men duurzame ontwikkeling als een abstracte materie
zag. Alles hangt af van hoe je het verpakt... Maar ook
vandaag blijft ecologische informatie in Vlaanderen erg
sec. Hetzelfde met cultuur... alles is cultuur: onze manier
van spreken, onze manier van kleden, de manier waarop
wij nu tegenover elkaar zitten,... het weerspiegelt een
tijd en een locatie. Moesten we dit gesprek in India voeren,
dan zou ik waarschijnlijk een sari dragen. Cultuur hoeft
niet saai te zijn. Het is ook dát wat ik opmerkte
in functie van mijn thesis omtrent de invoering van de
ecotaks: de hele informatiecampagne was zo ontrendy. Als
een minister mij morgen komt vertellen: u moet zo en zo
veranderen, anders betaalt u meer! Daarmee maakt die politicus
zich niet populair. Het is net dat hele milieudebat dat
ik uit die negatieve sfeer wou halen. Milieu haalt enkel
de voorpagina als er een ramp plaatsvindt. Of wanneer
de taxaties verhoogd worden. En dat moet dus anders: hoe
kunnen we milieu in het nieuws brengen op een leuke manier?
Dat is ook perceptie en psychologie. Als ik in de boetiek
van Martin Margiela in de Dansaertstraat in Brussel sta
en zijn collectie show, dan zullen de mensen wel kijken.
Want het is toch wel hip hé, zo’n pakje van
Martin Margiela. En dan spreken we over de collectie waar
er recyclage wordt toegepast. Hij gebruikt stukken van
een vorig assortiment in zijn huidige collectie. Ook dát
is duurzame ontwikkeling. Het is maar hoe je het bekijkt,
verpakt en brengt.”
Na
haar studies TEW aan de VUB en Milieubeheer aan de ULB
nam Peeters met succes deel aan de Prijs van de Minister
van Buitenlandse Handel, uitgeschreven door de toenmalige
Belgische Dienst voor de Buitenlandse Handel (BDBH). Als
laureate verbleef ze enkele maanden in India om er de
milieufactor bij industriële activiteiten in kaart
te brengen en zakenkansen voor Belgische bedrijven te
zoeken betreft milieutechnologie. De ontbrekende schakel
in wat ze zelf haar full option planning noemt. De cirkel
was rond. Peeters: ”Het was voor mij als jonge economiste
een unieke opportuniteit. Alles wat ik op de universiteitsbanken
vergaarde, mocht ik in praktijk brengen. Mijn milieustudie
was een extra troef omdat het wel degelijk om een ecologisch
project ging.”
“We
weten dat we de gevolgen van onze
vervuiling ooit terug op ons dak krijgen. Het ecologisch karma noem ik dat.”
Is de wereld een dorp, dan is duurzame ontwikkeling een
universele roeping. Maar toch kan men zich terecht de
vraag stellen of men van een arm land als India wel kan
verwachten dat het milieubewust handelt. In tegenstelling
tot onze westerse wereld, waar iedereen zijn steentje
kan bijdragen, is dat in vele andere landen een illusie.
De bevolking is er weerloos en de inspanningen moeten
er vooral door de bedrijfswereld geleverd worden. “Bedrijfsleiders
en managers moeten de morele plicht hebben elke opportuniteit
te grijpen opdat economie een andere dimensie krijgt.
Hoewel iedereen de gevolgen van bepaalde industrieën
kent, gaat het hier niet over kiezen tussen economie,
samenleving of leefmilieu maar wel over een synergie tussen
economische groei, sociale vooruitgang en ecologisch evenwicht.
Waarom daar geen break-even proberen te behalen? Er bestaan
voldoende duurzame alternatieven aangaande productie en
consumptie. Wat ik doe is deze aan de kijker voorstellen:
zoals continuïteit verzekeren door in bepaalde segmenten
minder te verdienen maar globaal een balans te bereiken.
Of harmoniseren; want we weten dat we de gevolgen van
onze vervuiling ooit terug op ons dak krijgen. Het ecologisch
karma noem ik dat.”
Als
eco-consulente biedt Peeters haar diensten aan aan organisaties
en bedrijven die reeds interesse hebben voor het ecologie-vraagstuk.
Doch om iedereen te bereiken is dat uiteraard ontoereikend.
“Als ik het voor het zeggen had, zou ik een cursus
International Business & Environment opleggen voor
aanstormende managers. Een cursus over de effecten van
lokale micro-economie op nationaal en internationaal vlak.
Zowel korte termijneffecten als daden die pas over 500
jaar gevolgen zullen hebben. Maar duurzame ontwikkeling
is veel breder en omvat ook een sociale pijler. Men moet
zich dus de vraag durven stellen hoe men de relatie met
zijn werknemers kan verbeteren opdat zij niet gaan jobhoppen
en zich verantwoordelijk voelen inzake individueel duurzaam
gedrag. Dit is verre van een nieuwe boodschap maar nooit
werd erbij verteld dat men door zo’n cursus effectiever
of productiever kan te werk gaan.”
”Ik
hou van de camera en
de camera blijkt ook van mij te houden.”
Peeters’
roots liggen haar na aan het hart. Het feit dat ze in
België opgroeide, maakte haar tot wie ze nu is: een
persoon die vlot met talen omspringt en erg internationaal
opereert. Maar om haar ding te doen moest ze België
verlaten doch niet zonder bagage. Na een korte periode
in de reclame –en pr-wereld wist Pamela Peeters
wat ze professioneel wilde doen: een combinatie van alles
wat ze graag doet en naar eigen zeggen ook goed kan. “Het
enige wat ik wou was, in tegenstelling tot wat ik vroeger
deed, namelijk andermans boodschappen brengen, iets blijvends
doen. Ik dacht bij mezelf: moet ik met mijn background
van duurzame ontwikkeling daar niet permanent mee bezig
zijn. Heb ik niets meer dan een logo of een leuze van
een bedrijf te vertellen? Ik merkte door mijn vorige jobs,
waarin ik veel mediacontacten had, dat ik van de camera
hield en dat de camera ook van mij bleek te houden. Waarom
NY? Na het India-avontuur voelde ik mij voldoende gewapend
om de stap naar de VS te zetten. Als je een beslissende
trend, in concreto sustainable lifestyle, wil creëren
en je kan het vanuit NY, dan sijpelt het automatisch wel
door naar België en is de impact veel groter. Ook
voor mijn carrière.” En zo blijkt ook: in
de VS wordt ze als experte beschouwd met een Europese
ervaring en in Vlaanderen is ze graag gezien omwille van
haar internationale context. Stap voor stap treedt Pamela
Peeters in de voetsporen van haar grote voorbeelden: de
Belgische Nadine Gouzee, coördinatrice van de werkgroep
Duurzame Ontwikkeling bij het Federaal Planbureau, Annita
Roddick, de voormalige CEO van de Body Shop en niet in
het minst voormalig directeur-generaal van de Wereld Gezondheidsorganisatie,
Gro Harlem Brundtlandt, die het gelijknamige rapport opzette
en een inspiratiebron was binnen de ecologische beweging.
En zeggen dat juffrouw Peeters nog maar 32 is.
Pamela
Peeters®
Feel-good-tv noemt Pamela Peeters haar televisieshow Our-Planet.Org.
Het programma, dat ondertussen aan haar achtste televisieseizoen
bezig is, is in The Big Apple te bekijken op Time Warner Channel
67 en RCN Channel 34. Peeters tutoyeert er bekendheden als
Kofi Annan, Hilary Clinton, Woody Allen,... Naast de aandacht
voor milieuproblematiek doet ze er aan trendspotting en laat
zij via haar show de New Yorkers zien dat België meer
te bieden heeft dan bier en chocolade. Haar boek New Citizenship
of Nieuw Burgerschap vertelt in korte verhalen het relaas
van acht jaar research inzake duurzame ontwikkeling. Een uniek
boek zegt Peeters omdat het meer is dan een puur economische
of groene benadering. Meer informatie is te vinden op www.pamelapeeters.com.
”Duurzame
ontwikkeling begint bij jezelf... je moet dus niet onmiddellijk
naar een politieke partij of een bedrijf wijzen. Een
bedrijf is tenslotte ook maar een verzameling van individuen.
Mensen met een naam die je kan bereiken, waarmee je
rond de tafel kan zitten, die ook kinderen en kleinkinderen
zullen hebben.”
Is de wereld een dorp, dan is duurzame ontwikkeling een
universele roeping. Maar toch kan men zich terecht de
vraag stellen of men van een arm land als India wel kan
verwachten dat het milieubewust handelt. In tegenstelling
tot onze westerse wereld, waar iedereen zijn steentje
kan bijdragen, is dat in vele andere landen een illusie.
De bevolking is er weerloos en de inspanningen moeten
er vooral door de bedrijfswereld geleverd worden. “Bedrijfsleiders
en managers moeten de morele plicht hebben elke opportuniteit
te grijpen opdat economie een andere dimensie krijgt.
Hoewel iedereen de gevolgen van bepaalde industrieën
kent, gaat het hier niet over kiezen tussen economie,
samenleving of leefmilieu maar wel over een synergie tussen
economische groei, sociale vooruitgang en ecologisch evenwicht.
Waarom daar geen break-even proberen te behalen? Er bestaan
voldoende duurzame alternatieven aangaande productie en
consumptie. Wat ik doe is deze aan de kijker voorstellen:
zoals continuïteit verzekeren door in bepaalde segmenten
minder te verdienen maar globaal een balans te bereiken.
Of harmoniseren; want we weten dat we de gevolgen van
onze vervuiling ooit terug op ons dak krijgen. Het ecologisch
karma noem ik dat.”