The Olive Press | Twee Vlaamse dames op Kreta

Toen ik in 1995 op een stapvakantie Lisette leerde kennen konden we geen van beiden vermoeden hoe drastisch onze levens enkele jaren later zouden veranderen.
Lisette was huisarts, ik was advocaat en we waren allebei uitgekeken op ons toenmalige bestaan.
We gingen graag en veel op reis en hielden vooral van zonnige streken. We hadden het idee dat een nieuw leven in een zuiders land mogelijk moest zijn. Met toeristen werken leek ons wel leuk. Een klein pensionnetje leek ons een goed idee.

We besloten Kreta te gaan verkennen. In theorie voldeed dit eiland aan onze voorwaarden: een groot eiland binnen de EU, met veel toerisme dus werkmogelijkheid, op aanvaardbare afstand van België.
Na enkele rondreizen in verschillende seizoenen beslisten we dat dit eiland een goede keuze was. De natuur is er overweldigend mooi: wilde bergstreken wisselen af met olijfgaarden, velden en akkers, terwijl de zee altijd dichtbij is. Antieke cultuur is er in overvloed, Kreta wordt niet voor niets de bakermat van de Europese beschaving genoemd. Er zijn ook historische steden, Venetiaanse burchten, Byzantijnse kerkjes, orthodoxe kloosters.
Eens de beslissing genomen dat Kreta onze bestemming zou worden begon de zoektocht naar een geschikt gebouw. Toen we in 1999 de oude olijfpers van Kritsa zagen waren we het al vlug eens: dit zou het worden!
Het gebouw dateert van 1830 en werd verlaten in 1960. Het is vrij uniek omdat het, behalve de olijfpersruimte, ook een woongedeelte omvat en enkele bijgebouwen die vroeger als opslagruimten werden gebruikt. Na een grondige renovatie waarbij getracht werd modern comfort te integreren in een historisch pand, zonder teveel afbreuk te doen aan het eigen karakter, hebben we nu dus een klein pensionnetje (5 kamers) en werken we, zoals de bedoeling was, zonder stress en met veel enthousiasme voor toeristen die soms voor één dag, soms voor meerdere weken, bij ons verblijven.

Vermits het toeristisch seizoen hier slechts loopt van april tot en met oktober hebben we in de winterperiode veel vrije tijd. Die wordt o.m. gevuld met het uitzoeken en noteren van wandelingen en tochten die door de gasten kunnen worden ondernomen. Kritsa ligt immers aan de rand van het Dikti-gebergte, een prachtige streek voor wandelaars.
Voor de plaatselijke bevolking is de winterperiode niet zo rustig. Nadat de toeristen vertrokken zijn begint de olijvenoogst. Die duurt tot in februari en ofschoon er steeds meer mechanica bij te pas komt, blijft het een zwaar werk waar vele handen voor nodig zijn.
Nadien komt de oogst van de citrusvruchten en daarna worden de velden omgeploegd en wordt er gezaaid, geplant en gepoot.

In het algemeen kan je stellen dat het leven hier nog verloopt op een natuurlijk ritme. Dagelijks komt er een man van 85 jaar met zijn ezel voorbij onze deur. Hij werkt nog elke dag op zijn veld: rustig, niet gejaagd, doet zijn middagdutje onder een boom. Maar hij blijft in beweging en is kerngezond. Die oude Kretenzers blijven ook trouw aan het traditionele dieet: weinig vlees, veel peulvruchten, wilde groenten, brood en olijfolie en op tijd en stond een raki (= plaatselijke sterke drank).

Het is zeer boeiend de plaatselijke levenswijze te observeren en geleidelijk aan wordt je ook deelgenoot van het dorpsleven. De zwaarste hindernis die genomen moet worden is de taal. Nieuw-Grieks is niet gemakkelijk. De Kretenzers appreciëren echter de moeite die een buitenlander doet om hun taal te leren en Grieks te spreken, zelfs al is dat met veel fouten.
Heimwee is er zeker niet. En bovendien is Vlaanderen dichtbij: op 4 uren vlieg je naar Brussel en in het toeristische seizoen krijgen we veel landgenoten over de vloer.
Maar natuurlijk is een bezoek aan Vlaanderen zo nu en dan erg leuk. Een frisse pint op een terrasje van een Vlaamse stad onder de klanken van de beiaard: dat doet deugd!