Veerle Waeterloos

VIW-vertegenwoordiger Veerle Waeterloos - cultureel gedreven

afbeelding van Brent Meersman
Brent Meersman

Veerle Waeterloos woont sinds 1998 in Duitsland samen met haar Duitse man, waar ze immer bezig is en tijd tekort komt. Als ze niet aan het werk is, draagt ze de Vlaams-Belgische cultuur uit. Concerten, lezingen, literaire avonden, noem maar op, Veerle organiseert het. Daarenboven helpt ze Vlaamse emigranten en wijst ze hen de weg als VIW-vertegenwoordigster. En eigenlijk begon haar leven in Duitsland heel toevallig…

“Ik botste puur toevallig op mijn man. Letterlijk. Ik was gaan skiën met vrienden die net allemaal hun eerste kind hadden gekregen. Ik was destijds pas terug vrijgezel en ik vond het geleuter over de kinderen nogal vervelend. Daarom belde ik op een dag naar mijn zus met de vraag of ze mij niet wou komen vergezellen. Toen ik uit de telefooncel kwam, stapte ik per ongeluk op het snowboard van een jonge Duitse man die iets te veel op had. Niet veel later hadden we een relatie.” Die jonge Duitse man bleek, net zoals Veerle, advocaat te zijn. Bovendien was hij telg van een familie vol juristen. Alsof het lot ermee gemoeid was…

Een moeilijke start

Veerle en haar man Volker trouwden in 1991 en gingen samenwonen in Antwerpen. Van emigreren was toen nog geen sprake, maar zes jaar later veranderde de situatie. Haar man moest voor zijn werk naar Nürnberg. Veerle besloot om mee te gaan. “Ik beschouw mezelf als een soort digitale nomade avant la lettre. Ik hield altijd alle opties open, dus ook de optie om naar Duitsland te gaan. We verhuisden naar Bronnamberg-Zirndorf, nabij Nürnberg. Het contrast met Antwerpen kon amper groter zijn. Bronnamberg was amper een dorp te noemen, maar eerder een soort woongebied. Daarenboven hielpen de mensen niet echt met de integratie. Zo kon de plaatselijke bakkerin maar niet vatten waarom ik vanuit Antwerpen naar daar kwam wonen en schatte ze dat het tien jaar zou duren vooraleer ik geïntegreerd zou zijn. Er heerste een zeer gesloten mentaliteit waaraan ik me niet kon aanpassen. Ik werd er doodongelukkig.” Na twee jaar en een half proberen inleven,  was het vijf voor twaalf voor Veerle, maar gelukkig zag haar man dat in. Hij maakte van een nieuwe opportuniteit in Keulen gebruik om samen met Veerle en hun twee zonen naar Bonn te verhuizen.

Opnieuw beginnen in Köln

“Keulen en Bonn waren een verademing. De mensen in Nordrhein-Westfalen zijn zo gezellig, open, nieuwsgierig en vlot. Ik voelde me er onmiddellijk thuis. Als je emigreert is het belangrijk om niet op zoek te gaan naar dezelfde cultuur en eigenheid als in je thuisland, want dan kom je vaak bedrogen uit. Ik leerde wel uit onze eerder gemaakte fout en ging op zoek naar een dorp- of stadskern met genoeg sociaal leven.” Veerle vond snel haar draai in deze nieuwe omgeving. Ondertussen wilt ze er niet meer weg. Of toch? “Ik woon hier enorm graag, maar ondanks dat blijf ik open staan voor andere mogelijke opportuniteiten, zoals ik altijd al gedaan heb. Je weet nooit. Maar mijn leven ligt nu hier, dat is een feit. Ik doe wel de moeite om regelmatig naar België terug te keren. Dan bezoek ik mijn moeder van 91 jaar oud, ga eens langs bij de kinderen van mijn zus en maak ik van de situatie gebruik om een stapje in de wereld te zetten met vrienden.

Een drukke agenda

Veerle is vaak op de baan en druk bezet. Niet alleen doordat ze regelmatig naar België afzakt, maar ook door haar werk als adviseur en communicatiebegeleider en door haar hobby’s en bezigheden. In de winter gaat ze samen met haar man naar het buitenverblijf van haar schoonouders in Oostenrijk om te skiën. Daarnaast hebben ze ook een houten zeilbootje in Nederland waar ze in de zomer samen van genieten. “Ik houd mij ook bezig met het uitdragen van de Vlaamse cultuur. Ik ben Voorzitter van de vereniging Freunde des Belgischen Hauses e.V. (Vrienden van het Belgisch Huis, nvdr.). De vereniging engageert zich sinds de sluiting van het Belgische Consulaat-Generaal in 2015 om de culturele aanwezigheid van België in Keulen te behouden.” Veerle behoort tot de oprichters van  de vereniging en probeert het stadsbestuur van Keulen ervan te overtuigen dat het Belgisch Huis het perfecte trefpunt is en een baken van culturele uitstraling. “We begonnen met het organiseren van concerten, lezingen, politieke discussieavonden, etc. Ondanks al onze moeite om de waarde van het Huis in de kijker te zetten, werd het pand verkocht. Nu voer ik met het stadsbestuur onderhandelingen over de toekomst. Het Huis hoeft niet per se één cultuur uit te dragen, het moet een plaats blijven waar internationale culturen elkaar ontmoeten. Daar ijver ik voor.

    

De liefde voor cultuur

​Veerle ademt cultuur. Ze leeft ervoor. Dat blijkt uit alles wat ze doet. “Ik draag de Vlaamse cultuur hoog in het vaandel. Ik ben er mij pas echt bewust van geworden  hoe bijzonder en hoe prachtig onze cultuur is sinds dat ik in het buitenland woon. Ik vind het belangrijk om een ander volk te tonen wat wij kunnen. Omdat ik een voorliefde heb voor jazz, probeer ik goede Belgische jazzmuzikanten naar Keulen te halen. Ik ben er trots op dat die mensen de moeite doen om naar hier te komen voor de relatief lage gage, die we toch maar kunnen bieden. Als wederdienst probeer ik ervoor te zorgen dat er zoveel mogelijk mensen in het publiek zitten. Dat is het minste dat ik kan doen.” Veerle ziet het als een persoonlijke missie om al het moois uit Vlaanderen te tonen, maar ze merkt dat dat af en toe moeilijker is dan gedacht. Ik probeer de Vlamingen ervan te overtuigen dat ze trots moeten zijn op hun afkomst. Maar in een open wereld en niet in een gesloten protectionisme.”

“Ik ben enorm gefascineerd door het bereiken van akkoorden en het oplossen van problemen. Dat gaat alleen maar door elkaar te begrijpen. In een wereld waar economische en/of politieke onenigheden of tegenstrijdige belangen het samenleven moeilijk maken, is  cultuur  een zachte factor die ervoor kan zorgen dat er toch meer begrip en respect voor elkaar groeit. Met cultuur kan je misverstanden en foute toestanden, die door ongelukkige politiek of machtsverhoudingen zijn ontstaan, weer een andere wending trachten te geven. Ik geloof in “culturele diplomatie”. Het is mijn overtuiging dat elke bewuste burger aan culturele diplomatie kan doen en zo de gelegenheid krijgt om “in het klein” bij te dragen tot vrede. Grote woorden, ik weet het. Maar dat is wat mij drijft.”

VIW aanstelling​

Steen per steen verlegt Veerle, niet enkel voor het Belgische Huis, maar ook voor Vlamingen in de Wereld. Ze is de drijvende kracht achter vele Vlaamsgetinte evenementen in NRW. Veerle is een culturele- en publieksdiplomate. Ze maakt mensen, Vlamingen en Duitsers, bekend met wat Vlaanderen te bieden heeft. Ze zwaait niet met de vlag, maar ze is ook niet bescheiden. De soms te discrete Vlamingen, in de culturele sector vaak, plaatst ze in de schijnwerpers. Ze organiseert literaire lezingen, jazzoptredens, concerten,…. Het is fijn om Veerle sinds 2016 tot het netwerk te mogen rekenen. Steevast met twinkelende ogen, vertelt ze waar Vlaanderen, haar regio, onze regio, voor staat. Met haar enthousiasme draagt ze meer dan haar steentje bij aan  het positieve beeld dat in Duitsland over Vlaanderen leeft. Veerle is een troef voor de stichting. We hebben het laatste nog niet gezien.

Benieuwd naar meer? Check dan zeker een de Facebookpagina van VIW Duitsland en neem ook eens een kijkje op http://fbh.koeln/.