Jolien Verdegem en Jen Vandenberghe

Samen naar de top

afbeelding van Josine Buggenhout
Josine Buggenhout

Gents koppel Jolien Verdegem en Jen Vandenberghe (28) delen, naast hun leven, een grote liefde voor uitgestrekte en ongerepte natuur. Hun reizen voerden hen reeds naar Finland, Zweden, Lapland en IJsland. Een tijdje geleden namen ze samen de beslissing om er een jaar, of langer, op uit te trekken en Canada stond bovenaan hun lijstje. “Het is de noordelijke, open en wilde natuur die ons zo aantrekt”, vertelt Jolien. “En Canada vinkt op dat vlak alle vakjes aan”, valt Jen zijn vriendin bij. Zo zal het gesprek verder deinen. Dit koppel vult elkaar perfect aan, tot hun aantrekking naar de top toe.

Canada was altijd hun eerste keuze, maar de bureaucratische tunnel die elke hoopvolle aspirant-emigrant moet graven om er te geraken, is lang en duur. “Het prijskaartje van dit avontuur deed ons twijfelen. Maar toen we het idee om te wonen en te werken in Canada allebei niet uit ons hoofd konden zetten, wisten we dat de ervaring het geld waard was”, zegt Jolien. Hun job gooide echter bijna roet in het eten. “We wilden met het Working Holiday-visum ons beroep van kinesist uitoefenen en dat creëerde een berg aan administratie, mét kostenplaatje. Eerst moest men nagaan of onze opleiding voldeed aan de Canadese eisen. Daarna volgden twee examens, een schriftelijk en praktisch deel.”

Het koppel overwint de obstakels en vertrekt op 24 januari 2016 richting Brits-Columbia en Yukon, waar ze de eerste zes maanden van hun Canadees avontuur zullen rondtrekken. Daarna settelen ze zich in Victoria en gaan ze aan de slag als kinesist.

De lokroep van de natuur

​Jolien en Jen willen Canada niet zomaar rondreizen. Ze willen hun vaardigheden uitbouwen en zo veel mogelijk stielen leren als de omgeving hen toelaat. Hulp vinden ze bij vrijwilligersorganisatie Workaway, die ‘hosts’ (gastheren) en ‘Workawayers’ (vrijwilligers/reizigers) een wereldwijd platform biedt waarop beiden elkaar ontmoeten en afspraken maken over een toekomstig verblijf-annex-werkervaring. De hosts bieden de Workawayers eten en onderdak aan in ruil voor hulp bij een uiteenlopend scala aan projecten. Het koppel opteert voor zes boerderij- en bouwprojecten in Brits-Columbia. “We werkten op een paardenranch, op een erwtenboerderij, maakten zelf kaas, bouwden een huis uit strobalen, metsten een duurzaam Earthship met materiaal uit de omliggende natuur in hippiestad Nelson, leerden zaaien en ploegen. Die vaardigheden verrijken ons”, deelt Jolien. “En omdat we steeds in de projecten gegooid werden, leerden we snel al doende wat ons anders maanden zou kosten”, vult Jen aan. Hij beseft dat de kennis die ze vergaren een goudmijn is en schrijft alles neer in een boekje, voor de toekomst.

Leren (over-)leven​

Ze lieten hun geoliede leven, leuke job en thuisstad Gent even achter zich. “Het uitgestippelde parcours wil dat je op een bepaalde leeftijd als koppel een vaste job hebt, een huis koopt en kinderen krijgt. Maar voor die dingen zijn we nog niet klaar. Dus we namen een andere weg”, lacht Jolien. “Dit is zelfs een grotere stap, omdat we alles intenser samen beleven. Vrijwilligerswerk en reizen in barre omstandigheden, bij -25 °C op besneeuwde en ijzige wegen, dat leert je als koppel enorm veel. Niet enkel over het dagelijkse samenleven, maar ook over hoe je reageert wanneer dingen niet gaan zoals ze moeten”, getuigt Jen.

En dingen gingen niet altijd zoals ze moesten. Zo verdwaalt het koppel drie dagen in het immense Tweedsmuir Park. “Nu weten we dat we daar grote risico’s namen. We gingen via de gps van mijn horloge op de ligging van onze auto af om de weg terug te vinden. Maar toen we uiteindelijk op achthonderd meter van onze auto waren, bleek hij achter een berg te liggen. In de auto op weg uit het park, telden we zeventien beren. Dan besef je dat de risico’s soms niet opwegen tegen het avontuur”, vertelt Jen. “We willen allebei steeds naar de top van de berg”, glimlacht Jolien, “en dat is niet altijd het gemakkelijkste pad.”

Eén met de omgeving

Hun favoriete stuk van Canada is Whitehorse, de hoofdstad van de regio Yukon. De stad bestaat uit een kleine, hechte gemeenschap en is omgeven door een monumentaal berglandschap en een brede rivier. Ook staat Whitehorse bekend als ’s werelds minst (lucht)vervuilde stad. Hoewel het er klein is, wordt er altijd iets georganiseerd. Van kettingzaaggooien tot sneeuwkajakken, Whitehorse biedt het allemaal. “En de mentaliteit van de mensen is er oprecht”, zegt Jen.

Het koppel merkt dat Canadezen verschillen van wat ze gewoon zijn in Gent. “Iedereen is sociaal, maar het contact blijft oppervlakkig. Ze zijn de koningen van de smalltalk”, vertelt Jolien. Canadezen leven van en in de natuur. “Echt iedereen maakt wandeltochten door weer en wind. Bij slecht weer passen ze gewoon hun uitrusting aan, niet hun activiteit”, lacht Jen. Elke Canadees heeft een basiskennis van dieren, planten en kruiden en gebruikt deze ook. “Hoe klein mensen ook wonen, iedereen kweekt groenten of fruit in een moestuin. Ze organiseren veel workshops die werken rond voeding hip maken, en ook de lokale farmers markets, waar mensen hun zelfgekweekte en -gemaakte waar verkopen, zijn een groot succes. Afhankelijk van het seizoen plukken Canadezen aan de straatrand fruit, rapen ze noten en zoeken ze champignons om hun gevonden buit daarna te consumeren. Paardenbloemen zijn gegeerd als thee, groente of smaakversterker. Velen jagen. Niet als sport, maar functioneel en voor de ervaring van diep in het bos te trekken en de dieren in hun habitat gade te slaan. Men jaagt op wild, zoals herten, elanden en wapiti”, getuigt het koppel over de aard van hun nieuwe buren.

  

Ervaring troef

Jolien en Jen werken nu allebei als kinesist in twee clinics, of groepspraktijken, in Victoria. De eerste contacten met de Canadese gezondheidszorg openden hun ogen. “Onze patiënten komen via eerstelijnstoegang bij ons terecht, wat een grotere verantwoordelijkheid creëert aangezien de patiënt niet door een dokter is doorverwezen. De behandeling is duur en voor de rekening van de patiënt. Daardoor komen mensen laat en eenmalig én verwachten ze na dat eerste bezoek haast een miraculeuze genezing. Onze manier van behandelen werd efficiënter. We combineren pijnbestrijding en oefeningen nu in één sessie.” Canadezen zijn bijgevolg gezondheidsfreaks. “Velen huren een personal trainer in, nemen supplementen en gebruiken preventief medicijnen omdat de gezondheidszorg zo duur is”, klinkt het.

Blik op oneindig

Het koppel hoorde in januari 2017 dat hun werkvisum niet verlengd wordt. “We dienden opnieuw een aanvraag in, zodat we tijdens de verwerkingsperiode in Victoria kunnen blijven onder een Implied Status.” Een terugkeer naar België stond sowieso op de planning, maar de tijd is hen te vlug af. “We gaan de bergen missen, de meren en het feit dat we op een wagenrit verwijderd zitten van skipistes, surfsites en ongerepte natuur. En we gaan weer binnen moeten leren leven”, beseft het koppel. 

Toch achten ze de totaalervaring in Canada van onschatbare waarde. “De ene uitdaging volgt de andere op en alles speelt zich af in de eindeloze natuur. We kijken uit op een prachtig meer en leven buiten. Omdat we altijd bezig zijn en kostbare dingen leren, stromen ook de ideeën ons te binnen. Dat creëert een gevoel van voldoening,“ klinkt het ontspannen. Elke dag bereiken ze in Canada een nieuwe top, blij dat ze de sprong in het onbekende waagden.