Elise Seregni

Elise Seregni, geboren wereldburger.

afbeelding van Koen Van der Schaeghe
Koen Van der Schaeghe

Sinds vier jaar kneedt Elise Seregni zich een toekomst bij elkaar in New York. 26 is ze en een kind van haar tijd. Ze rondde er haar master interieurontwerp af, werd verliefd op de stad en vond er een job. Sindsdien bewandelt ze haar eigen creatief parcours als interieurvormgever. Ze is bescheiden, dankbaar en ambitieus tegelijkertijd: “Ik heb al in mooie steden gewoond, maar niets is te vergelijken met NYC.”

Het zijn niet Elises eerste buitenlandse stappen. Opgegroeid in Milaan, met een Vlaamse moeder en Italiaanse vader, ervaart Elise vandaag ten volle de baten van de keuzes die haar ouders maakten. “Opgroeien met een mama en een papa die een andere nationaliteit hebben, het heeft een impact op je jeugd, op je parcours als jong volwassene, op heel het leven eigenlijk. Switchen tussen Nederlands, Frans, Italiaans en Engels was logisch voor mijn broer en mij. Maar nu weet ik dat het niet zo vanzelfsprekend is. Mijn Italiaanse vrienden stelden meer vragen over mijn vertrek dan ik ooit zelf deed.”

Internationale jeugd

“Ik kan me niet voorstellen hoe anders het zou geweest zijn zonder internationaal kader, maar ik zou alleszins niet in NYC wonen nu. Mijn ouders stuurden me van jongs af naar het Engelstalig onderwijs. Het draagt bij tot de drive die me vandaag voortstuwt. Te midden van vele nationaliteiten kreeg ik een onbetaalbare vorming: ik kom niet uit één land, maar uit twee. Hoewel ik opgroeide in Italië was het wel met een dubbele cultuur: de Vlaamse en de Italiaanse. Mijn spirit en drive zijn het directe gevolg van de keuzes die mijn ouders maakten. Ik woon in New York, maar mijn hart klopt Europees. Een vliegafstand van acht uur met Milaan vind ik ook het maximum. Ooit wil ik terug naar Europa: naar Italië of België misschien, Antwerpen bijvoorbeeld. Hopelijk met mijn eigen bedrijf. Ook al ben ik er geboren, ik woonde nooit in België. Maar met kerst en tijdens de zomer verzamelen we er met de familie. Pendelen tussen België en Italië is heel normaal voor mij.”

Mijn moeder stimuleerde altijd de kennis van de Nederlandse taal, via Zonnekind en Zonnestraal bijvoorbeeld. Gemakkelijk kan het niet geweest zijn voor haar. Wellicht apprecieerde ik dat niet altijd, maar nu wel natuurlijk. Tot mijn negentiende liep ik school in Milaan, vervolgens zocht ik andere horizonten op. In het Zwitserse Mendrisio studeerde ik architectuur. Nadien volgde een overzees jaar in Sydney en vervolgens NYC om mijn master te vervolledigen. Wat er zo bijzonder is, is dat mijn internationale vriendenkring niet zo hard wijzigde sinds ik Europa verliet. Die connecties blijven gewoon bestaan. Dat is het leuke aan vandaag, aan de tijd waarin we leven. Recent liep ik op straat nog een medestudent tegen uit mijn tijd in Zwitserland. Hoe gek is dat? Het lijkt een grote stad, maar anno 2018 is alles verbonden.”

Leven en werken in NYC

“NYC is een permanente leerschool, extreem boeiend en verrijkend. Een stad die de openheid ademt die ik waardeer. Het is een manier van leven, van werken ook. Een mentaliteit van harde werkers onder elkaar. Ik voel me thuis in de gemeenschap waarin ik me beweeg. De concurrentie in deze stad is echter bikkelhard. Als niet-Amerikaan heb je bovendien de handicap dat je moet ‘gesponsord’ worden. Het bedrijf dat je aanneemt staat immers in voor de werkvergunning. Sommige ondernemingen haken daarop af omdat het een administratieve molen vergt. Wettelijk mag men jouw status in het land niet vragen, maar weiger je deze te geven, dan krijg je sowieso de job niet. Sommige studenten aanvaarden ook een gratis stage, met de loze belofte dat men na afloop een contract krijgt. Zeker bij internationale studenten komt het geregeld voor.”

“Het is een gevarieerde job en de projecten zijn divers. Sommige zijn full-option, andere zijn kleiner. Projecten kunnen zowel architecturaal, eerder decoratief of conceptueel en gericht op details zijn. Fungeer ik als project manager, dan verzeker ik zowel de tijdige oplevering als de kwaliteit. In Manhattan liggen de verwachtingen bijzonder hoog. Evenals de boetes als deze niet gehaald worden. Vertraging bij oplevering wordt niet aanvaard. Dat is buiten de stad helemaal anders. Maar de big apple inspireert als geen ander. Ik werk op 10th street, te midden van interieur-, antiek- en designzaken. Ik wandel dagelijks voorbij talrijke inspiratiebronnen. Ik verbleef intussen al in enkele bijzondere steden, maar er is niets zoals NYC. Ik woon in Manhattan op wandelafstand van mijn werk, niet in het mooiste appartement, al geldt dat voor meer ontwerpers en is dat de realiteit in NYC. De keuze van appartementen is beperkt en de prijzen zijn hoog. Maar ik mag wel mooie appartementen inrichten, dat maakt heel veel goed.”

Groeiend netwerk

“NYC is een inspiratiebron op zich. Er bestaan zoveel clichés over Amerikanen: dat ze geen smaak hebben, cultuur ontberen,… Dat smaakverschil is er, maar New York is geen typisch Amerikaanse stad. De vele buitenlanders en kosmopolieten beïnvloeden de stad. Veel van onze klanten zijn ook niet-Amerikaans, maar Italiaans, Frans,… De New Yorker houdt echter wel van cultuur, gaat naar musea. Eenieder heeft toegang tot kunst en design. Amerikanen laten zich ook inspireren door Europeanen. Zelfs België geniet bekendheid, Axel Vervoordt bijvoorbeeld is heel prominent aanwezig in NYC. Maar zoals gezegd is de competitie enorm, ook voor buitenlanders. Je merkt dat ook in hotels en restaurants, die hun architectuur en interieur continue updaten. Voor wie actief is in de creatieve industrie, hangen in NYC fantastische vibes. Ik beweeg me in deze gemeenschap, ook mijn sociaal leven speelt er zich grotendeels in af.”

“Het moet ook in deze stad, naar feestjes gaan, met mensen praten, je moet sociaal zijn. Er zijn veel diners en design shows. Het draait allemaal om connecties, om wie je kent. Zo groeit mijn bescheiden netwerk. De vibe en de snelheid spreken aan. Maar het is niet de stad om een gezin te stichten. Het is een stad om jong te zijn, om je carrière te starten. En het is al helemaal geen oord om oud in te worden: de faciliteiten zijn er niet, het transport is niet aangepast. New York is een stepping stone in mijn leven. En ja, ik geloof Frank Sinatra wel: ‘if you can make it here, you can make it anywhere’. Mijn ervaringen in deze stad zullen mij helpen bij alle volgende stappen in mijn leven. Maar momenteel ben ik gelukkig hier en wil ik hier blijven ook.”