ZEEBRUGSE VIS IN DUBAI

Had u het juiste idee op het juiste moment door uw heil in Dubai te zoeken?
Nick Boury: Eigenlijk niet. Ik was reeds te laat. Het ideale investeringsmoment ligt vandaag al tien jaar achter ons. Toen ik er vijf jaar geleden voet aan wal zette, was het al niet vanzelfsprekend om iets uit de grond te stampen... Nu is nog veel moeilijker om je zaak rendabel te krijgen. Alles is hier reeds aanwezig: alle kleuren, geuren en culturen. Het kosmopolitische Dubai is in amper een decennium tijd bijna volledig vermarkt.

Wat doet uw bedrijf concreet in Dubai?
Boury: Ik vertegenwoordig een aantal grote Belgische exportbedrijven op de lokale mark, allemaal ondernemingen uit de voedingssector. Mijn bedrijf is een link tussen het Belgische productiebedrijf en de lokale distributeur. Ik ben hoofdzakelijk bezig met de invoer van verse- en diepvriesvis. Maar ook taarten, chocolade en pralines zitten in het gamma. Recent vatte ik ook het idee op om vers Belgisch vlees op de lokale markt te introduceren. Vacuüm verpakt vlees met een houdbaarheid van tien dagen zou dan overgevlogen worden. Het vlees arriveert hier als het twee dagen oud is, waardoor het nog zes tot zeven dagen verkoopbaar is. We staan momenteel nog in een lobbyfase met enkele supermarkten.

Wat vinden onze voedingsbedrijven zo aantrekkelijk in Dubai?
Boury: Vooreerst het verkopen natuurlijk. De omzet zit hier de jongste jaren in de lift en daarvoor doen ze het uiteraard. Ik werk ook enkel met bedrijven die gespecialiseerd zijn in export, zoals het Brugse Pieters Visbedrijf. Dat is een doelbewuste keuze want anders zou ik ettelijke malen de internationale reglementering qua verpakking, etikettering en documentatie moeten uitleggen. Vooral qua verpakking is het geen sinecure. Tijdens de verscheping is beschadiging immers vlugger gebeurd dan je denkt en bij voedingsmiddelen is dat nefast.
U werkt met Belgische producten maar vanuit het verre Dubai ruikt u de vis of ziet u de kwaliteit van het vlees toch niet.

Weet u wel wat u uw klanten aanbiedt?
Boury: Zeer zeker. Vier maal per jaar vlieg ik naar Vlaanderen en bezoek er talrijke beurzen. Om te kijken wat er nieuw is op de markt maar zeker ook om te bestuderen wat de concurrentie doet. Dat is ontzettend belangrijk want het is niet omdat mijn zaak nu goed draait dat ik op mijn lauweren mag rusten. De concurrentie is zo sterk dat ik in geen tijd mijn marktaandeel kan kwijtspelen. Onze grootste kwaliteit op de lokale markt in de Emiraten is mijn food & beverage achtergrond.

En ik die dacht dat middenstanders de universiteit van het leven veel belangrijker vonden dan naar school gaan?
Boury: Ja maar dankzij mijn opleiding sta ik veel steviger in mijn schoenen. Wanneer je als importeur goed kan meepraten qua productkennis, kom je veel geloofwaardiger over. Dat is een belangrijke troef die ik zowel van thuis uit als van Ter Groene Poorte meekreeg.

MUFFIN BREAK

Naast uw activiteiten als importeur bent u ook consultant. Het is eens wat anders: een Vlaamse consultant voor een Australisch bedrijf in het Midden Oosten?
Boury: Inderdaad, een ietwat vreemde combinatie. Muffin Break is een Australische onderneming die misschien het best te vergelijken is met Starbucks, een bekend koffiemerk met wereldwijd tientallen franchise-koffiehuizen. Naast koffie bieden wij ook vijftien verschillende muffins aan, vandaar de naam. Een half jaar geleden ben ik daarin gestapt en ondertussen hebben we in Dubai vier vestigingen: in een bedrijvencomplex, een vrijhandelszone en in twee winkelcentra.

Het is vast geen job die u zomaar in uw schoot geworpen kreeg?
Boury: Neen, de lokale investeerder in Muffin break is een Bahreinse groep die weinig kaas gegeten had van food & beverage en daarom op zoek waren naar iemand die hun plannen kon begeleiden. Daarop heb ik mij kandidaat gesteld en ben met hen in zee gegaan. Om het concept te leren kennen vertoefde ik drie maanden in het Australische moederbedrijf.

Het belangrijkste element voor een koffiehuis is waarschijnlijk de locatie?
Boury: Exact. Het is zoals een crèmerie aan onze kust die liever een zaak opent op de dijk dan in een zijstraat, gewoon omdat daar meer potentiële klanten passeren. Het was dus inschatten welke locaties het best gelegen waren om in te investeren. Dat is goed gelukt, in die mate dat bepaalde investeerders ons naar hen proberen te lokken. Het is echter niet zo simpel als het lijkt omdat elk filiaal op volledige zelfproductie drijft. Er moet dus in eerste instantie de mogelijkheid zijn om onze verse patisserie, ciabatta’s en foccacia’s klaar te maken. De planning is om binnen de twee jaar minstens vijftien shops te openen. De huidige vier hebben we zelf in handen maar de toekomstige filialen worden in handen gegeven van zelfstandige geranten.

JOIE DE VIVRE

Loopt iemand met een eigen zaak in Dubai de hele tijd in vakantiestemming rond?
Boury: Vakantiestemming is overdreven maar het leven is hier voor mijn echtgenote en ons ukje van twee wel heel aangenaam. Het grote verschil is het goede weer dat toch op de gemoedssfeer werkt. Als je ’s avonds thuis komt kan je verpozen in de tuin zonder dat je moet vrezen voor een regenbui. We hebben zeker niet de bedoeling om hier de eerste vijf jaar te vertrekken.

Daarom kochten jullie hier een huis?
Boury: Waarom ook niet? Wij voelen ons hier echt thuis. Voor we ons huis kochten ook wel, maar die baksteen moest uit onze maag. Onze situatie is ook anders dan die van expats. Als wij niet zelf beslissen hier weg te gaan, dan blijven we. Het is pas sinds enkele jaren mogelijk om een huis te kopen en blijkbaar schieten de prijzen snel de hoogte in. Je moet de prijzen hier toch wel vergelijken met deze van een Europese grootstad.

De Belgische gemeenschap in de VAE is een soort microkosmos waarin u zich goed thuis voelt?
Boury: Je kan nooit hetzelfde plezier en contact hebben met anderstaligen. Ik heb hier wel Engelstalige vrienden maar het blijft toch anders. Ik heb dan ook bij mijn aankomst vrij bewust contact gezocht met andere Belgen. Na een half jaar kwam dan de vraag vanuit de Belgolux om actief deel te nemen bij de organisatie van activiteiten. Ik kreeg dan de titel van food & beverage verantwoordelijke of wat had je gedacht? En het zal ook niet verbazen dat die functie bij 80% van de Belgolux-activiteiten betrokken is. Onze afkomst verloochenen we niet, al moeten we daarvoor soms alcohol uit een naburig emiraat binnensmokkelen.

En dat zo’n Belgische pint dubbel zo goed smaakt, mocht ik al ondervinden. Santé!