VLAAMSE CLUBS IN LONDEN & PARIJS
GROEIEN EN BLOEIEN
Het kan misschien cliché klinken, maar zolang er Vlamingen en Belgen het land verlaten, zullen ze elkaar in hun nieuwe land terug opzoeken. De redenen om die band aan te halen zijn divers. Eenzelfde achtergrond, gemeenschappelijke moedertaal, overeenkomstige gewoonten, bijpraten over de situatie in het geboorteland... noem maar op. Vaak blijft het niet bij praten en gezellig samenzijn. Vele organisaties hebben een heuse activiteitenkalender. Deze is onder meer te consulteren via onze gratis elektronische nieuwsbrief. Sommige Vlaamse/Belgische clubs bestaan reeds meer dan honderd jaar. Anderen zagen nog maar net het levenslicht. We laten u graag kennis maken met twee clubs: De Vlaamse Club Londen (VCL), een club die op zichzelf bestaat en anderzijds Vlamingen in Parijs Jongeren (VIP Jongeren), geaffilieerd met VIP. Respectievelijk Johan Serneels en Julie Kruijne doen hun verhaal.

ONZE MAN IN LODEN: JOHAN SERNEELS (VCL)
Hoeveel Vlamingen verblijven er in Londen?
Johan Serneels: We moeten ons beperken tot een ruwe schatting aangezien niet iedereen zich registreert. Vooral in Londen niet, waar velen toch slechts voor een korte periode verblijven. Daarenboven blijft de afstand met het thuisfront klein. Wij durven te spreken van ongeveer 5.000 Vlamingen in Londen, waarvan wij na één werkjaar een 200-tal van hen tot onze leden rekenen. Tijdens 2002 mochten we ook reeds 400 landgenoten verwelkomen op onze activiteiten.

Is er een grote behoefte aan contact met landgenoten?
Serneels: Er is zeker nood aan contact met lotgenoten. Zowel qua integratie, het uitwisselen van informatie en contacten als op het vlak van de reïntegratie, landgenoten die de omgekeerde weg over Het Kanaal maken. De VCL probeert hier als een scharnier te fungeren door mensen samen te brengen en te informeren. Zo organiseerden we bijvoorbeeld een avond betreffende de belastinghervorming in België en het Verenigd Koninkrijk. Alsook een meeting inzake werken in Londen en de relevantie hiervan naar België toe. We trachten ook op zakelijk niveau een netwerk te vormen, wat toch heel wat voordelen biedt. Maar de klassieker wordt de party op het domein van het kasteel van Beervelde, dat dit jaar op zaterdag 9 augustus zal plaatshebben. Het opzet van deze jaarlijkse bijeenkomst is vrienden, zakenrelaties en kennissen in Vlaanderen samen te brengen. Het is ook dé gelegenheid om de band aan te halen met teruggekeerde Vlamingen.

Het activiteitengamma is vrij breed?
Serneels: De activiteiten hebben inderdaad zowel een sociaal (gezamenlijk de wedstrijden van de Rode Duivels bekijken), economisch (diner causerie met Ludo Verhoeven, ceo Agfa Gevaert en voorzitter van het Vlaams Economisch Verbond of Theo Dilissen, ceo Real Software en Manager van het Jaar) als cultureel (poëzieavond met Theo Hermans, Professor Nederlands in Londen) karakter.

Waarom denkt u dat Londen een hele garde jonge mensen aantrekt?
Serneels: Omdat Londen onder meer het summum is van de financiële wereld in Europa. Daarnaast is de stad een belangrijke economische en culturele metropool, wat heel wat jongeren aantrekt. Enkele jaren vertoeven in een stad als Londen zien velen als een fantastische ervaring en dat kan ik zeker niet tegenspreken.

Hoe is de VCL ontstaan? Niet alleen onder de leden zijn relatief jong maar ook de club op zich is nog jong?
Serneels: VCL kent haar ontstaan in 2001 toen een zevental jonge Vlamingen de idee hadden een ontmoetingsplaats te organiseren voor landgenoten. Want zowel op sociaal economisch als cultureel vlak was er een duidelijke lacune. Vooraleer ik in Londen werkte was ik ook reeds actief in Luxemburg en was er bestuurslid van de Vlaamse Club Luxemburg. Dit heeft me zeker enige inspiratie bezorgd. Het zijn inderdaad vooral young professionals die zich aangetrokken voelen omdat wijzelf ook tot deze groep behoren. Op die manier halen we ook constant de toekomst van de club binnen.

Maken jonge professionelen ook gebruik van de nieuwste media om hun activiteiten de wereld in te sturen.
Serneels: Communicatie gebeurt inderdaad uitsluitend per e-mail en iedereen die op de hoogte wil blijven kan zich registreren op onze website.

http://www.vlaamseclublonden.com




Hierboven: VIW-directeur Lidi Van Gool en enkele leden van de 'Vlaamse Club Londen' (met uiterst links VIW-correspindent Johan Serneels) op de receptie na de opening van 'Flanders house' in Londen op 3 juli 2003.

Rechts: Jonge en iets oudere Vlamingen in Parijs samen in de Tennessee Bar.



Koen Van der Schaeghe
 ONZE VROUW IN PARIJS: JULIE KRUIJNE (VIP JONGEREN)
Trekt Parijs vele landgenoten aan?
Julie Kruijne: Exacte cijfers zijn er niet maar het aantal Belgen wordt toch op 50.000 geraamd, waaronder 30.000 Vlamingen. Slechts een peulschil van hen, een zestigtal, is momenteel actief lid van VIP. In het dertigjarig bestaan van de vereniging ligt dit aantal op 500.

Niet iedereen heeft behoefte om contacten te onderhouden?
Kruijne: Neen en mijn engagement heeft ook geenszins iets te maken met een back to the roots-gevoel. Het is veeleer leuk om terug Nederlands te spreken als je hele dagen Frans spreekt. Met welke mensen doe je dat best? Met landgenoten uiteraard. Je moet veel minder uitleggen, alles wordt onmiddellijk gesnapt. Het zijn gewoon makkelijkere relaties dan relaties met Fransen aan wie je steeds extra uitleg moet geven... uitleg over ons land bijvoorbeeld. Het gebeurt vaak dat ik moet zeggen: “Mais non, nous n’avons pas de la guerre avec les Wallons, ils sont chouettes aussi.” Of “Le néerlandais, c’est la même langue que le flamand Soms snak je ernaar om met totaal vreemde Vlamingen te babbelen, wetende dat je toch je land niet meer hoeft uit te leggen.

Is op die manier ook het idee gegroeid om iets op poten te zetten?
Kruijne: Inderdaad, samen met enkele andere Vlaamse jongeren was ik overtuigd dat wij niet de enigen waren met deze gevoelens. Wij waren een groepje jongeren die sowieso geregeld samen kwamen en dachten dit te officialiseren en open te stellen voor andere mensen. Patrick, Bas en ikzelf zijn dan eens een kijkje gaan nemen bij VIP, wat een heel fijne organisatie is. Zij waren volledig ingebed in het Parijse verenigingsleven en werden net daarom alom gerespecteerd. Voor ons was VIP een vertrekpunt maar zeker niet het doel dat wij voor ogen hadden. We vonden ons er niet helemaal in terug.

Een generatiekloof misschien?
Kruijne: Zij komen inderdaad uit een ander tijdperk. Zij maakten mei ’68 en Leuven Vlaams mee. Zij willen dat koesteren en daar moeten wij als jongeren begrip voor opbrengen. Maar anderzijds zijn wij veel minder dan zij bezig met onze Vlaamse identiteit. Ik ken persoonlijk geen leeftijdsgenoten die een onderscheid maken tussen de aanwezigheid van Walen en Vlamingen op één of andere bijeenkomst.

Wat willen jullie met VIP Jongeren bekomen dat bij VIP niet mogelijk is?
Kruijne: Wij willen nieuwe lucht, activiteiten die wij niet onmiddellijk terugvonden bij VIP, verse ideeën, andere standpunten,… Sommige standpunten liggen gevoelig in de grote VIP familie maar daar draait het bij ons niet om. Wij maken er ook geen probleem van om ons als Vlamingen te uiten, integendeel. Wij plaatsen bijvoorbeeld elke keer een Vlaams vlagje op onze tafel als we afspreken in de Tennessee Bar, één van onze activiteiten. Onze aanwezige Waalse vrienden hebben daar geen enkel probleem mee. Dat stokpaardje van de oudere garde heeft trouwens zijn charme. Zij moeten niet alles blindelings accepteren van wat de jongeren voorstellen. Het is aan ons om dat met een korreltje zout te nemen. Voor ons bestaat België niet ondanks maar dankzij Vlaanderen en Wallonië.

Is er een concrete activiteitenkalender voor de nabije toekomst?
Kruijne: Ik sprak al over onze bijeenkomst in de Tennessee Bar. Op deze maandelijkse afspraak slaan we een babbeltje en drinken we een Belgische pint. Hoewel dit op jongeren gericht is, vindt ook de oudere garde weg en dat doet ons veel plezier. Daarnaast hebben we een concreet idee voor een alternatieve architectuurwandeling. Niet de historische gebouwen maar moderne stijlen en richtingen zouden aan bod komen, een ideetje van Bas die architect is. Daarnaast denken we aan een rollerblade-tocht door Parijs en dromen we van een galabal.

Hoe verloopt de onderlinge communicatie tussen de belangstellenden?
Kruijne: E-mail is natuurlijke het communicatiemiddel bij uitstek voor jongeren. Daarenboven werken we ook aan een website. Een website voor de hele VIP familie. Zo kunnen wij iets terug doen voor VIP.

http://www.vipinfo.be