Haar werk is altijd sociaal bewogen en getuigt geregeld van enorme moed en durf! Ik denk bijvoorbeeld aan haar reportage Charleroi, hoofdstad van de criminaliteit waarmee ze in 2002 de publieksprijs (Focus, maandblad voor fotografie & imaging) won. Ze maakte sprekende beelden van arrestaties van drugsverslaafden en –dealers in Charleroi.
Of haar fotoreportage in opdracht van Artsen zonder Grenzen, over Aids en prostitutie in Kinshasa, en haar treffende beelden over de straatkinderen voor Unicef.

Layla is dus zeker niet aan haar proefstuk toe. Met open blik, totaal onbevangen en met grote verwondering benadert zij haar onderwerp. Eigenschappen die niet iedereen gegeven zijn! Layla aan het woord over haar passie(s):

DE DRANG OM TE REIZEN

“Toen ik afstudeerde liet ik alle NGO’s kennismaken met mijn portfolio. Ik had immers, op eigen houtje, al meerdere sociaal geëngageerde reportages in het buitenland gemaakt. Hiermee was de basis gelegd. Wanneer ik nu een reis plan naar een bepaald land contacteer ik steevast deze doelgroep. Zij die interesse hebben geven een opdracht mee! Simpel maar het werkt. Japan ligt anders. De fotoreeks A slice of life in Osaka maakte ik vorig jaar toen ik er voor de eerste maal tentoonstelde. Voor mij toch weer een compleet nieuwe ervaring. De manier van fotograferen verschilt totaal met werken in Afrika. In Afrika focus ik mij voornamelijk op het innerlijke van de mens. Mensen die mij weten te raken met hun blik! Hier in Japan, waar iedereen zich afstandelijk en gereserveerd opstelt, zoek ik bovenal naar een mooie compositie! De mensen worden als het ware een deel van het decor. Ik denk dat de meesten onder hen zelfs niet weten dat ze gefotografeerd worden, of ze doen alsof ze het niet merken... en dit in schril contract met de daklozen die ik momenteel fotografeer! Zij hebben geen reserves en sommigen nodigen mij zelfs uit in hun kartonnen huis. Aandoenlijk. De sfeer, dé belangrijkste factor, moet onmiddellijk goed zitten. Geen sfeer, geen foto’s! Een verloren dag.

Inge Roggeman