HOME | VIW.THUIS |
 
[COÖRDINATEN]

Meer informatie op respectievelijk de officiële website van Athene 2004 en de site van het BOIC:

www.athens2004.com
www.olympic.be












































































































VERTREKKEN | NATIONAAL | INTERNATIONAAL | WERKEN| JONGEREN | NOSTALGIE
       
 


 


KIM GEVAERT
OP KRUISSNELHEID VOOR ATHENE

Ik liep de Belgische spurtkoningin tevergeefs achterna maar strikte haar toch tussen twee reeksen
in & out zoals dit in het jargon heet. In gewone mensentaal betekent dit 100m sprint afgewisseld
met 50 meter rust (ig lopen).Met mijn huidige conditie zou ik reeds blij zijn dit laatste te kunnen volgen.

 
  AMBITIES

Met winst op de 60 meter vlak tegen regerend Olympisch kampioene Marion Jones in Birmingham en een zilveren medaille, na Gail Devers, op dezelfde afstand op het WK indoor te Boedapest heeft Gevaert een droomwinter achter de rug die doet verlangen naar meer. En dan denken we in de eerste plaats aan de Olympische Spelen. ”Momenteel vertoef ik in een opbouwende periode naar het zomerseizoen toe. En die zomer staat dit jaar natuurlijk in het teken van Athene. Naast snelheidstrainingen staat er momenteel ook langer werk op het programma en vertoef ik frequent in de powerzaal om op kracht te trainen”, aldus de hardloopster.

Hoe hoog reiken de ambities voor de Spelen?
Kim Gevaert: Allereerst wil ik in optimale conditie van het vliegtuig stappen. En met mijn beste vorm moet een finaleplaats op de 200 meter mogelijk zijn. Of ik ook op de 100 meter zal starten weet ik niet. Dat hangt af van het gevoel op training en of de heksenketel, die Athene zeker zal zijn, me toelaat voldoende te rusten. De omgevingsfactoren zijn op een dergelijk evenement niet te onderschatten. De atletiekcompetitie staat traditioneel ook achteraan het programma, wanneer andere atleten reeds aan het feesten zijn. Dat speelt allemaal een rol, net als het transport en het voorgeschotelde eten. De contradictie is daarenboven nog dat de 100 meter voor de 200 meter gelopen wordt. Het wordt dus afwachten.

Hoe zal het podium op de 200 meter er volgens u uitzien?
Gevaert: Het is erg moeilijk te zeggen. Omwille van de vele dopingonderzoeken die momenteel nog gevoerd worden, is het ook nog verre van zeker welke atletes aan de start zullen komen. Er zijn een aantal Russische topatletes betrapt die alvast mogen geschrapt worden. Ik vermoed dat ook de Amerikaanse sprintsters omwille van de THG-aanpak (THG of Tetrahydrogestrinon is een tot onlangs onbekende spierversterker, kvds) het erg moeilijk zullen krijgen om hun hegemonie voort te zetten. Het wordt alleszins een open wedstrijd. Ik verwacht erg veel van de françaises met op kop Muriel Urtis en de Amerikaanse Tony Edwards die buiten de perikelen staat.

Welke tijd is goud waard?
Gevaert: Misschien niet de absolute toptijd die men zou verwachten. 22”20 of misschien zelfs 22”30 moet goed zijn voor goud. 22”40 en wie weet 22”50 kan reeds voldoende zijn voor het podium.

Waar hoopt u zelf uit te komen?
Gevaert: In optimale omstandigheden mag ik dromen van 22”50.

Dat betekent dus…?
Gevaert:…dat het zal afhangen van details.

RELATIVERINGSVERMOGEN

Honderdsten van een seconde maken dan het verschil tussen roem en verlies? Als atlete heeft men ook niet alles in de hand. Hoe gaat een sportster daarmee om?
Gevaert: Op kampioenschappen maakt de tijd weinig uit, het gaat dan enkel om het podium. De baanindeling is belangrijk. De weertoestand ook maar die is natuurlijk gelijk voor elkeen. En hoewel ik dat met het ouder worden allemaal wel nuchterder bekijk, voel ik mezelf toch driemaal beter op een zonnige dag met een zachte rugwind. Voor mij zijn dát omstandigheden waarin ik boven mezelf uitstijg. Dan voel ik mijn benen niet. Een geweldig gevoel is dat.
Toch vormen indoorwedstrijden nog altijd een verademing. Steeds dezelfde omstandigheden, geen stress. Dat heeft toch wel een bevrijdende uitwerking op mij.

Wat doet een spurtster net na de finish met haar kapotte lijf?
Gevaert: Denken, kijken en voelen of alles er nog aanhangt en dan heb ik het bij mezelf vooral over mijn achillespees. Of ik denk: ik wil nog eens, ik wil terug… vaak wil ik de wedstrijd nog eens overdoen. Zoals een attractie in een pretpark die je eerst niet aandurft vanwege nervositeit.
Soms is het ook slikken: als een atlete tijdens de wedstrijd met een blocage te kampen krijgt en verkrampt de finish passeert, dan krijg ik wel eens een krop in de keel. Dat is het worst case scenario voor elke atleet.

                                                “Na een wedstrijd denk, kijk en
                                               voel ik of alles er nog aanhangt.”

Hebben de Olympische Spelen iets magisch voor u? Zat u als vroeger als jonge atlete aan de tv gekluisterd?
Gevaert: Het is een belangrijk moment in mijn carrière maar ik lig er gelukkig niet wakker van. De aanloop gebeurt identiek als de voorbereiding op een ander groot evenement. Wat de laatste rechte lijn naar Athene zal brengen weet ik niet net zo min als welke gevoelens de sfeer ter plaatse met zich zal meebrengen. Ik herinner me wel dat het smurfenverhaal De Olympische Smurf me als kind erg aantrok. De Spelen van Atlanta heb ik wel gevolgd maar niet echt intensief. Ik deed toen ook nog maar amper atletiek. En tijdens Sydney 2000 heb ik er me bewust van afgesloten omdat ik er zelf zo graag had deelgenomen.

Staat u er soms bij stil dat als u gelijkaardige prestaties zou leveren in een andere sport, u een sterk gespijsde spaarrekening zou hebben?
Gevaert: Ik zou liegen moest ik het ontkennen. Maar je moet gewoon doen wat je graag doet. Ik doe waar ik zin in heb, heb de luxe me vandaag enkel op mijn sport te kunnen concentreren. Als je ziet hoeveel ellende er is in de wereld… Goede resultaten, respect en erkenning zijn veel belangrijker dan het geld. Vooral van de erkenning van kinderen geniet ik enorm. Het ontroert me als ik hoor dat jongeren zich aansluiten bij atletiekclubs omdat ze opkijken naar mij. Ik vind wel dat het erbij hoort als topatleet: jongeren stimuleren om te sporten.

België is traditioneel een land van langeafstandslopers… raakt het u dat sommige critici sprintnummers niet naar waarde schatten?
Gevaert: Dat knaagt soms wel. Van onwetende mensen begrijp ik dat maar bepaalde sportjournalisten doen het subjectief en met opzet. Het publiek leest dat dan en gelooft het ook. Dat vind ik echt wel spijtig. Het is niet dat spurters op training minder afzien… het is een ander manier van lijden. Als ik 150 meter maximaal loop, dan is tien minuten rust geen overbodige luxe. Maximaal is effectief zonder enige reserves. Onze weerstand –en krachttrainingen zijn niet te onderschatten.

HOOFD IN DE WOLKEN MAAR VOETEN OP DE GROND

Wat is uw visie op topsport in Vlaanderen? En dit in vergelijking met andere landen?
Gevaert: Ons land heeft een iets te stereotype en beperkte sportcultuur. Bepaalde sporten zoals voetbal, wielrennen en sinds kort tennis worden intensief voorgeschoteld.
Ik ben wel blij dat er stilaan een nieuwe dynamiek groeit en er extra geld wordt vrijgemaakt voor het zoeken en begeleiden van talent. Maar er moet mijns inziens ook meer geld gaan naar het stimuleren van jongeren. De jeugd vormt de basis en bepaalt hoe breed de top zal zijn. Ikzelf ben hier nu niet het beste voorbeeld van want ik ben maar begonnen op mijn zestiende.

Neen, maar u hebt wel een ander heikel facet van het sportbeleid beleefd. Studeren én tegelijkertijd de top behalen in een sportdiscipline is nog steeds niet vanzelfsprekend?
Gevaert: Inderdaad en het is niet voor niets dat de helft van de sportende jeugd de handdoek in de ring gooit tussen hun zeventiende en twintigste. Het verlies aan getalenteerde sporters in enorm. Anders is het gesteld in de Verenigde Staten. Daar is sport in het curriculum een gelijke van de traditionele vakken. Sport bepaalt er mee de slaagkansen.
Nochtans is er verandering op komst. Ik moest tijdens mijn studies logopedie, die ik afrondde in 2001, zelf naar de proffen stappen. Zij hadden er begrip voor dat ik mijn activiteiten en examens wou spreiden. Maar het zelf regelen slorpt heel wat energie op. De jongste jaren is hier door middel van het topsportdecreet erg veel ten goede verandert. Pas in 2001 heb ik mij volledig op mijn atletiek kunnen toeleggen en het zal wel geen toeval zijn dat mijn prestaties toen de hoogte in schoten.

Is België voor u wel het optimale land om aan atletiek te doen? Veel tegenstand hebt u niet?
Gevaert: Neen, maar voor een klein land mogen we toch niet klagen. Ten opzichte van een land als Groot-Brittannië beschikken wij over een behoorlijke schare aan talentvolle spurters.

Als snelste Belgische vrouw verblijft u frequent in het buitenland. Welk land spreekt u, hoewel u doorgaans niet veel meer zal zien dan de weg naar het hotel en de piste, het meest aan?
Gevaert: Ik heb enorm genoten van mijn verblijf in Sydney als voorbereiding op de vorige Spelen, waaraan ik dus helaas niet kon deelnemen. Daarnaast spreekt Zuid-Afrika mij erg aan. Als ik samen met andere olympiërs en de estafettevriendinnen (Elodie Ouedraogo, Katleen De Caluwé en Nancy Callaerts, kvds) onder de Zuid-Afrikaanse zon kan trainen, ben ik echt in mijn element. Ik mag daar dan wel met mijn hoofd in de wolken lopen, de kloof tussen arm en rijk houdt me wel met mijn voeten op de grond. Athene heb ik ook reeds bezocht maar vond het eigenlijk maar niets. Naar ik vernomen heb is het er nog een stoffige bouwput. Hopelijk kan ik er in augustus letterlijk en figuurlijk het stof doen opwaaien.

Koen Van der Schaeghe
     
© Vlamingen in de Wereld