Karl Symons
Tien
jaar geleden trok Karl Symons heel bewust naar Zuid-Afrika.
België werkte toen beklemmend en hij had nood aan ‘frisse
lucht’. Kaapstad beschouwt hij ondertussen als zijn
uitvalsbasis, een plek waar hij naartoe kan wanneer het
hem hier allemaal wat te veel wordt…
Zijn levensmotto less is more is hem op het lijf
geschreven! Die indruk krijg je al gauw wanneer je met hem
praat over Kaapstad, zijn tweede thuis, (over) zijn gedrevenheid
in alles wat hij onderneemt en over zijn andere passie(s):
reizen en de natuur. Een charmante man.
Karl Symons is in eigen land onder meer bekend van zijn
boeiende reis- en lifestyle reportages. Daarnaast bracht
hij onlangs een boek en dvd op de markt met Vlaamse Guesthouses
in de Zuid-Afrikaanse Kaapprovincie als onderwerp.
In deze unieke reeks neemt hij ons mee naar één
van de mooiste plekken op onze aardbol en laat de lezer
en kijker onder meer wegdromen van enkele adembenemende
beelden genomen in en rond het Kaapse schiereiland. Je maakt
er kennis met landgenoten die er een guesthouse
uitbaten en ontdekt onmiddellijk ook de lekkerste restaurants
en typische cafeetjes. Symons zijn liefde voor deze streek
straalt gewoonweg van het scherm! Je kan je dan ook terecht
de vraag stellen hoe moeilijk balanceren het wel niet moet
zijn tussen een parttime leven in België en Kaapstad!
Een niet voor de hand liggende combinatie, zo lijkt mij,
ware het niet dat Symons de touwtjes stevig in handen heeft
en er, zo blijkt, een mooi evenwicht bestaat in zijn pendelen
tussen twee werelden. Creatief als hij is, zoekt en vindt
hij voldoende tijd om, op volledig verantwoorde manier,
naar Kaapstad te trekken.
Wie denkt dat Symons daarginds op zijn lauweren rust heeft
het dus mis! Ook daar dient er gewerkt te worden en is hij
druk in de weer met TV-producties of andere boeiende projecten.
Vindingrijkheid is hem zeker niet vreemd. 
…over Kaapstad
“De reisreportagereeks Go2 bracht mij in 1994 voor
de eerste maal naar Zuid Afrika, meer bepaald Kaapstad:
mijn eerste kennismaking met de stad. Een oude en lang gekoesterde
droom die eindelijk werkelijkheid werd. Ik had eerder al
flink wat gereisd en een stukje van de wereld gezien maar
Kaapstad was tot dan toe, om voor de hand liggende redenen,
altijd uit de boot gevallen. Begin jaren negentig werd Zuid-Afrika
echter toegankelijker en minder pervers om naar toe te reizen.
Sinds mijn kindertijd had ik een immens grote fascinatie
opgevat voor de figuur van Nelson Mandela. De bizarre gedachte
dat deze imponerende man bijna gans mijn jonge leven in
de gevangenis had doorgebracht, maakte dat ik koste wat
kost zijn land wou zien. Dat eerste bezoek aan Kaapstad
voelde aan als thuiskomen! Een unieke gewaarwording. Kaapstad
had een louterend effect op mij. Op dat moment ben ik heel
impulsief te werk gegaan en heb er een huis gekocht. Zomaar,
zonder al teveel nadenken! Van alle plekken op deze aardbol
die ik al bezocht, en dat zijn er wel wat, was dit dé
plek. Ik heb er nog geen seconde spijt van gehad al besef
ik maar al te goed dat dit een zeer persoonlijke inkleuring
is en dat iedereen Kaapstad anders ervaart. Francesca (Vanthielen),
mijn toenmalige partner deelde deze passie niet. Zo ook
sommige vrienden die duidelijk méér Afrika
hadden verwacht in Kaapstad. Het klamme, vochtige tropische
klimaat is er duidelijk niet aanwezig.
Kaapstad heeft het mediterrane klimaat: een koele permanente
zeebries maakt dat -ondanks de soms hoge temperaturen- het
er zelden drukkend warm is. Diezelfde wind maakt tevens
dat het licht er een ongekende intensiteit en felheid heeft.
Alles oogt mooier en bezit een ongekende helderheid aan
kleur. Het geeft je het bizarre gevoel in een uitzonderlijk
gezonde omgeving te vertoeven (lacht).
De mensen zijn er fantastisch, gastvrij en bijzonder open.
Een buitenlander blijf je altijd maar wanneer je mensen,
waar ook ter wereld, zelf met interesse benaderd en hen
recht in de ogen kijkt, naar hun verhalen luistert, opent
dit spontaan deuren.
Ook de geschiedenis van Kaapstad is uitermate boeiend! Jammer
genoeg zou het ons té ver leiden een politiek overzicht
te schetsen van de stad! Alleen even dit, het is pas ná
de apartheid, we spreken anno 1994 met het aantreden van
Nelson Mandela als eerste zwarte president van het land,
dat Zuid-Afrika zijn poorten opent. Het land kende een ware
metamorfose. Er werd massaal geïnvesteerd in de regenboognatie.
10 jaar later doet Zuid-Afrika, ondanks grote problemen
als aids, criminaliteit en de steeds dieper wordende kloof
tussen arm & rijk, het nog steeds goed.
Deze ronduit negatieve punten ten spijt, draag ik deze stad
onvoorwaardelijk in mijn hart.
Men stelt mij al wel eens de vraag waarom ik zo’n
plek niet dichter bij huis kon vinden? Afstand, in mijn
ogen, is relatief! Mijn ouders hebben zo’n 5 jaar
geleden een huis gekocht in het zuiden van Frankrijk. Wel,
ik ervaar soms meer moeilijkheden om daar te geraken dan
dat ik naar Kaapstad vlieg. Ik bedoel maar, Kaapstad is
niet minder toegankelijk dan de doorsnee vakantiebestemming.
Natuurlijk besef ik ook wel dat het prijskaartje gevoelig
hoger ligt en dat deze financiële drempel voor velen
groot is. Ook de lange vliegtuigreis schrikt af. Anderzijds
heeft het land, net door deze ‘drempels’, zijn
puurheid behouden want (nog) niet beïnvloed door het
massatoerisme. Dat is voor mij nu net het meest attractieve.
Kaapstad is nog op mensenmaat, nog niet overspoeld door
de massa. Zeg nu zelf, hier in België kennen we dit
fenomeen toch ook? Wanneer een bepaalde plek als ‘magisch’
wordt bestempeld, duurt het vaak niet lang alvorens deze
letterlijk wordt bedolven onder de publieke aandacht. Kaapstad
kent dit gelukkig nog niet, Zuid-Afrika zeker niet en wanneer
we spreken over Zuidelijk Afrika, onder andere Namibië,
Botswana en Zimbabwe dan bevinden we ons helemaal op quasi
onontgonnen terrein. 
Dat
was voor mij een andere, heel belangrijke reden om voor
Kaapstad te kiezen. Zijn centrale ligging. De stad is in
feite mijn uitvalsbasis. Ik heb er bij wijze van spreken
mijn nest gemaakt maar dat nest is ook bedoeld om het af
en toe te verlaten…niet naar België dan wel de
vier windstreken…
(denkt na) Weet je, mensen die echt weg willen, die fundamenteel
echt willen veranderen die durven de uitdaging aan en wijken
definitief uit naar Zuid Afrika. Een van de moeilijkste
landen trouwens qua visum en andere vergunningen! Een op
twee keert meestal met hangende pootjes terug met misschien
een droom armer maar zeker een ervaring rijker!”
…over zijn ‘werk’
(peinzend) “Ik ben in Kaapstad heel vroeg gestart
met het opzetten van een productiehuis, een televisiebedrijf,
omdat het oorspronkelijk mijn bedoeling was om gaandeweg
mijn projecten in België over te hevelen naar Zuid
Afrika. Een langere tijd daar wonen en werken en de periodes
in België in te korten. Ik zeg wel oorspronkelijk!
Ondertussen zijn de zaken wat anders gelopen en kan ik België
zo maar niet verlaten. Als hoofd van het televisiebedrijf
TV De Wereld heb ik momenteel tal van projecten lopen die
intense arbeid én opvolging vragen. Alle programma’s
situeren zich, niet toevallig, in de reissfeer! Gentse
Waterzooi (Géne Bervoets), De Droom van
Ludwig (Jan Leyers) en Zalm voor Corleone
(Herman Van Molle) om er maar enkele te noemen. Er staan
ook heel wat nieuwe projecten op til! Het moeilijkste aspect
hier in Vlaanderen is ongetwijfeld mensen overtuigen! Meer
specifiek de zenders in Vlaanderen overhalen dat dergelijke
projecten, zulke reportages zinvol zijn en de moeite lonen
om op tv uit te zenden. Kijk, ik ben bereid om als tv-producent
hierin compromissen te sluiten (ernstig). Als ik verhalen
wil vertellen in Zuid Afrika bijvoorbeeld, dan kan het bijna
niet anders of ik moet daar een ‘bekende Vlaming’
voor meenemen. Ik wil dat compromis dan best wel sluiten.
Als ik het maar kan doen! Natuurlijk, er zijn grenzen.
Het is echter een droevig feit dat dergelijke verhalen van
over heel de wereld, die boeiend en leerrijk zouden kunnen
zijn voor ons én voor Vlaanderen, dat deze stories
met de dag moeilijker en moeilijker worden om aan een zender
te verkopen. Tenzij er een Vlaamse link is! Dan willen ze
er nog wel eens over nadenken… (gaat ernstig verder)
Iedereen rondom mij zegt hetzelfde, wat wij nu zien op tv
willen wij niet! Weeral een reality show, nog een docu-soap…
Het is écht de kijkers massa die uiteindelijk bepaalt
waar wij naar kijken, waar wij naar moeten kijken en wat
wij moeten maken!
Frustrerend, ja, maar ik heb dit leren relativeren…
Het is geven en nemen! Door bij wijlen dergelijke ‘op
maat gemaakte’ producties te maken kan ik voldoende
inkomsten genereren om mijn mensen te betalen. Ik heb een
fantastisch team van researchers die een enorme bagage opdeden
doorheen de jaren. Als ik die mensen kan houden door even
iets anders te doen en mijn eigen ‘ding’ in
the pipeline te steken dan kan ik daar mee leven.
Een win-win situatie als het ware. Gezien de drukke bezigheden
die zich momenteel in ons landje situeren, vertoef ik nu
80% van mijn tijd hier in België. Er zijn echter jaren
dat dit evenwicht anders ligt. Omwille van projecten die
dan via Zuid-Afrika lopen. Ik denk bijvoorbeeld aan de in
Kaapstad opgenomen reeks De Tafelberg (anno 2000),
een soort van talkshow on the road.
Ik tracht de zaken organisatorisch zo te regelen dat ik
op regelmatige tijdstippen er even tussen uit kan maar dan
nog is dit nooit zonder een gegronde reden! Je zal mij dus
geen 6 maanden naar Kaapstad zien trekken zonder ginder
iets concreets om handen te hebben…neen zo werkt het
niet. Ik vertrek niet zomaar, stap niet voor de lol op een
vliegtuig richting Zuid-Afrika! Pas op ik sta daar zeker
niet huiverachtig tegenover (lachend), alleen kan ik me
dat momenteel nog niet permitteren.
Dus het is simpel, als ik naar ginder wil moet ik daar werk
creëren. Moet ik daar projecten op poten zetten zodat
ik dat één voor mezelf kan verantwoorden,
twee voor de medewerkers te kunnen blijven behouden. Zo
heb ik de afgelopen jaren getracht om minstens éénmaal
per jaar een groot project op te zetten in Zuidelijk Afrika.
Bijvoorbeeld de dvd van de Vlaamse Guesthouses
(De Smaak van de Kaap), tot (nu) het project van de wereldwijnen!
Hierin belichten we verschillende landen en hun specifieke
wijnen. De Kaapse wijn kwam al uitgebreid aan bod, Chili
en Argentinië staan bijvoorbeeld ook nog op het programma.
Een dergelijk idee, hoe prachtig het ook moge zijn, moet
bovenal realiseerbaar zijn! De stap tussen het uitdenken
en het uitvoeren ligt soms mijlenver van elkaar, onnodig
te zeggen dus dat hier ongelooflijk veel tijd en energie
in kruipt.
…over
zijn grote passie, de natuur!
“Mijn jaarlijkse 3 à 4 weken kampeertrip doorheen
Zuidelijk Afrika is me heilig. In de loop der jaren heb
ik een tweedehands 4x4 wagen systematisch uitgebouwd en
geëquipeerd tot een volwaardige terreinwagen met alle
benodigdheden en een opklapbaar tentje op het dak. Die staat
altijd klaar om eender waar naar toe te trekken. Elk jaar
stippelen wij een bepaalde route uit. Ik vind dit enorm
belangrijk om met vrienden te kunnen doen. Quality time
ten top! Het heeft iets heel ruws en ongepolijst, drama
en hemels geluk, als ik het zo mag stellen, liggen heel
dicht bij elkaar. De natuur in zijn totaliteit dwingt mijn
diepste respect af. Niet verwonderlijk dus dat het één
van mijn grootste passies is! Het beangstigd me evenwel
als ik zie hoe weinig voeling we heden ten dage nog hebben
met de natuur. (vurig) Ik hou ervan om mijn reflexen aan
te scherpen. Ik vind het bijvoorbeeld ongelooflijk straf
dat je in wildparken te voet kunt gaan tussen de wilde dieren
mits je een aantal regels in acht neemt. Stel je voor! Wanneer
je die regels niet respecteert of niet onder de knie hebt
dan ben je er binnen de minuut geweest, verscheurd. Hou
je die regels wel in acht dan overleef je. (grijnzend) Simpel
toch? Zo dien je bijvoorbeeld te weten dat bij sommige olifanten,
wanneer het wijfje aanvalt je je best onmiddellijk uit de
voeten maakt want zij komt om je te halen! Een luipaard
moet je dan weer recht in de ogen kijken en voor een nijlpaard
en neushoorn loop je weg of kruip je in de hoogste boom…
Dit hoor je onder meer te weten wanneer je je in een dergelijk
gebied begeeft. Noem het gerust elementaire kennis .
(denkt na) Wat ik tot op vandaag de dag bereikt heb dank
ik voor een groot stuk aan mijn doorzettingsvermogen en
mijn flexibiliteit. Een super diplomaat daarentegen zal
ik echter wel nooit worden! Mijn impulsief gedrag is niet
altijd een voordeel wanneer je een bedrijf runt. Ik heb
namelijk de neiging om mensen te snel te laten zien hoe
ik me voel en wat ik denk. (lachend) Niet altijd even verstandig!
Maar…Ik ben een rijk man en dat besef ik ten volle.”
Inge Roggeman
