Mensen en schepen. Dat is, in twee woorden, de kracht achter de Jan De Nul Group. Zij zorgen ervoor dat de baggeraar grootschalige projecten tot in de puntjes kan verzorgen. Eén van die markante werven ligt rond het afgelegen eiland Sakhalin voor de Oost-Siberische kust. De ambitieuze firma van wereldformaat werkt er mee aan de ontwikkeling van het Kirinskoye Gas Condensate Field dat vanaf 2014 geëxploiteerd wordt door Gazprom en deel uitmaakt van het Sakhalin-III project. De 32-jarige Limburgse se projectmanager Stijn Juresic leidt op het kantoor in de hoofdstad Yuzhno een team van tien Belgische en evenveel lokale collega’s.

Geneer u niet als u even op de wereldkaart moet kijken. Sakhalin is een langgerekt eiland in het Russische Verre Oosten, gelegen tussen de Zee van Ochotsk en de Japanse Zee. Samen met de Koerilen vormt het eiland de oblast Sakhalin, een Russisch gebiedsdeel. De grootste stad van het eiland, tevens hoofdstad, is Yuzhno. In de omgeving bevinden zich voor Jan De Nul vier baggerschepen en hulpmaterieel met in totaal een bemanning van een honderdtal mensen. “Het merendeel van het werk bestaat uit het baggeren van een 28,5 km lange sleuf van de kust naar het veld die, nadat de klant zijn pijpen en leidingen erin gelegd heeft, weer opgevuld wordt. Onder water worden stenen op deze pijpen geïnstalleerd om schade door ijs tijdens de wintermaanden te vermijden.”

Sakhalin-ancien

Burgerlijk Ingenieur Werktuigkunde Stijn Juresic werkt sinds augustus 2004 voor Jan De Nul Group. Met deze missie op Sakhalin is hij niet aan zijn internationale vuurdoop toe. Na passages in achtereenvolgens Mauritius, een eerste keer Sakhalin, Easington (Groot-Brittannië), een tweede keer Sakhalin, Dubai, Newfoundland, Fremantle en Cape Lambert (Australië), Soyo (Angola), Nieuw-Caledonie, een derde keer Sakhalin, Nador (Marokko) en Freetown (Sierra Leone), is hij sinds augustus 2011 aan zijn vierde passage bezig in de Russische oostelijke uithoek. Het lijkt wel zijn tweede thuis geworden, ook al ligt het allesbehalve naast de deur. “In het beste geval ben ik 17 uur onderweg, maar het kunnen er ook 23 zijn. Al valt dit in het niets met de meer dan 30u die ik onderweg was naar Nieuw-Caledonië. Die laatste bestemming was echter wel een geschenk voor mijn frequent flyer miles.”

“Ik ben intussen een Sakhalin-ancien en vind mijn draai hier wel. We wonen in mooie rustige appartementen op twee minuten wandelen van het kantoor en per taxi ben je op tien minuten in het centrum van Yuzhno. Het klimaat is ’s zomers vergelijkbaar met België, maar in de winter wordt het -20°C en soms nog kouder. Al die bontjassen op straat hebben zeker hun charme. Het vooroordeel alsof Rusland gevaarlijk zou zijn, kan ik tegenspreken. Uiteindelijk komt het er overal ter wereld op aan om gewoon op je hoede te zijn. In bepaalde delen van Brussel moet je ook geen wandeling meer maken midden in de nacht.”

Een aantrekkelijke microbe

Werken in het buitenland is apart ,maar zoals overal begin je onderaan de ladder en leer je geleidelijk met de omstandigheden omgaan. Eenmaal je een leidinggevende functie hebt, hou je het zonder een portie stressbestendigheid niet lang uit. Het gaat nu eenmaal over grote projecten met dito budgetten. De samenwerking met de klant verloopt in het algemeen uitstekend maar zoals in elk huishouden rommelt het wel eens en dan sta je maar beter sterk in je schoenen. Dat maakt het natuurlijk net zo uitdagend. Je moet als jonge ingenieur geregeld je mannetje staan tegenover doorgewinterde consultants, waardoor je veel leert. Een job als deze is niet voor iedereen weggelegd. Je moet voldoen aan een bepaald profiel, uit het juiste hout gesneden zijn en er veel voor opgeven. Maar eens de microbe je te pakken krijgt, wordt stoppen heel moeilijk.”

“Ik verlang ook wel eens om wat langer thuis te zijn, maar na een week of twee begint het alweer te kriebelen om te vertrekken. Dat is trouwens iets dat bij heel veel collega’s terugkomt: zelfs tijdens het verlof broeit het buitenlandvirus! Voor mij persoonlijk is het dan ook al jaren geleden dat ik nog eens langer dan twee weken na elkaar in België ben geweest. Mijn broer doet verwoede pogingen om me langer in het land te houden, zeker sinds hij me vroeg om peter te worden van zijn dochtertje Lina.”



Keuze des levens

Jan De Nul Group voert verschillende soorten projecten uit: van de verdieping van bestaande havens tot de ontwikkeling van onbebouwde terreinen; voor grote klanten uit de olie- en gasindustrie en exporteurs van mineralen, voor havenbedrijven en nieuwe privé-ondernemingen. Jan De Nul is een magneet voor pas afgestudeerden die een buitenlandse carrière ambiëren. “Tijdens een bedrijvendag voor studenten was ik onmiddellijk verkocht. Na het laatste sollicitatiegesprek met mijnheer De Nul zelf ondertekenden we een contract, twee maanden vóór ik afstudeerde. Ik zie me voorlopig niet echt settelen in België en ik denk dat het heel moeilijk zou zijn om een gewone 9 to 5 job te hebben. Het klinkt misschien raar maar die 72u en meer die we werken per week vliegen om, er is soms nog tijd te kort.”

“Het proeven van de wereld was echter nooit een droom. Vooraleer ik in Leuven studeerde, was ik eerder honkvast, maar toen ging de wereld open. Werken in het buitenland is het logische gevolg van een persoonlijke evolutie. En ik beklaag het me niet. Ik heb het eerder geprobeerd om op gehuwde basis naar het buitenland te gaan maar het was niet aan mij besteed. Na al die jaren buitenland is het in mijn geval ook niet meer de job die staat of valt met de wens van de partner. Eerder het omgekeerde is waar. Het is niet gemakkelijk om een relatie te onderhouden als je zolang weg bent van huis maar dat zijn de keuzes des levens.”

Het thuisfront

Hoe dan ook is het een ingrijpende beslissing met verregaande gevolgen voor je persoonlijke levenssfeer. “Er zijn natuurlijk momenten dat je liever thuis bent, als je petekind wordt geboren bijvoorbeeld of bij kleine of grote problemen. Maar na al die jaren is mijn familie eraan gewoon geraakt, net als ikzelf. Ik zal het thuisfront ook niet altijd inlichten bij een gezondheidsprobleem. Zij zitten er immers meer mee dan jijzelf omdat je het gewoon bent om zelfstandig te leven en je eigen boontjes te doppen. Ik wil mijn moeder niet verleiden om op het vliegtuig te stappen als mijn appendix in Seoul wordt verwijderd zoals enkele weken geleden. Het contact met vrienden van vroeger vervaagt stilaan en na al die jaren blijven er nog maar een paar over. Maar dat zijn dan wel de mensen waar je echt iets aan hebt.”

“Ikzelf ben natuurlijk heel fel geëvolueerd. Professioneel doe je  enorm veel ervaring op die je tegelijkertijd loutert in het dagelijkse leven. Daarenboven kom je buiten het werk in contact met andere culturen die je blik danig verruimen. Of ik een droomlocatie heb? Ik vraag af en toe wel eens met een knipoog af wanneer ze me eindelijk naar Brazilië gaan sturen, maar soms zijn het net de onbekende locaties die mooie verrassingen brengen. Zo ben ik bijvoorbeeld beginnen duiken in het rif rond Nieuw-Caledonië, deels Unesco werelderfgoed, magnifiek gewoon. Daar was het wel de moeite om op zondag vroeg uit je bed te komen en een paar uur later een immense manta ray (een reuzenmanta die behoort tot de familie van de rog, met een spanwijdte tot zeven meter) over je hoofd te zien zwemmen. Het leven in het buitenland is zo slecht nog niet.”

Omkadering

Dat laatste is natuurlijk grotendeels de verdienste van mijn werkgever. Jan De Nul Group biedt de omkadering die nodig is om een job als de deze tot een goed einde te brengen. “Er is een ruime professionele ondersteuning, maar ook naast het werk wordt praktisch veel geregeld. Het vergroot de persoonlijke genoegdoening. Het werken aan grote projecten geeft sowieso veel voldoening. De ontplooiingsmogelijkheden die ik in het buitenland krijg, zijn kansen die in eigen land vaak enkel vijftigers te beurt vallen. Tegelijkertijd maakt het je een echte workaholic want je bent 24/7 met je job bezig. Daar staan dan natuurlijk wel per jaar vier maanden verlof tegenover.”

“De soms totaal verschillende lokale werkethiek is een bijkomende uitdaging. Het is een delicaat onderwerp, maar mensen zitten wereldwijd gewoon anders in elkaar. In Nieuw-Caledonië stuurden we 50 lokale Kanakken vijf weken naar school voor een maritieme opleiding met het doel hen in te zetten op onze schepen om ervaring op te doen, hen aan een diploma te helpen en zo ook na ons vertrek uitzicht op een job te geven. Van de 50 die begonnen zijn aan de cursus, hielden er 30 vol en bleven er twee jaar later, aan het eind van ons project, nog maar een tiental over. Ondanks het naar lokale normen goede inkomen zagen weinigen het zitten om elke dag consequent aanwezig zijn.”

Info: www.jandenul.com