Bevrijdend, prikkelend en energiek
Katelijne Philips woont sinds 1997, samen met haar echtgenoot Jean-Marc, in Berlijn.
Ze leren elkaar kennen aan de theaterschool in Aken en besluiten hun buikgevoel te volgen en naar Berlijn, het artistiek kloppende hart van Duitsland, te verhuizen. Geen van beiden is hiermee aan zijn proefstuk toe; zo verbleef Katelijne na haar opleiding aan de balletschool van Antwerpen, een jaar aan het gerenommeerde dansinstituut ‘école supérieure du ballet de Québec’,Canada. Jean-Marc, afkomstig uit Mauritius, groeit grotendeels op in Groot-Brittannië waar hij zijn dansopleiding voltooid. Net als Katelijne kiest hij voor Duitsland om er als danser bij het theater te werken.

“Duitsland is een populaire bestemming bij internationale dansers en acteurs. Niet alleen omdat het culturele aanbod zo divers is, maar ook omdat je als danser perfect sociaal verzekerd bent”.

Katelijnes wissel van dansen naar acteren was boeiend maar niet gemakkelijk. “Je bent gewoon om je in een internationaal gezelschap te bewegen, terwijl je in de theaterwereld minder internationaal werkt. Maar ik geloof in evolutie. Ik probeer dingen uit want ik wil leren en bewegen”.

‘just do it’

Het is een inspirerend motto én Katelijne op het lijf geschreven. Dansen, acteren, lesgeven en zingen … ze doet het allemaal.

“Dans is een taal die zonder woorden spreekt. Acteren is directer: fijn ook omdat je als het ware een ganse familie rondom je hebt. Lesgeven is verrijkend en schenkt me enorm veel voldoening. Zingen gaat wel dieper dan dit alles. Je word gedragen door de muziek. Het bevrijdt je en prikkelt je naarmate je jezelf meer loslaat. Zingen is misschien wel de meest directe manier om emoties door te geven. Als zanger ga je diep want je hebt alleen jezelf! Je staat daar alleen op een podium. Akelig naakt. Maar het stelt je in staat de puurste dingen te maken.

Ik hou van het Franse chanson en breng het liefst van al liedjes van Brel en andere groten. Maar ik zing ook eigen chansons. Ik doe alles zelf, ben mijn eigen manager. Ik vind het moeilijk om mezelf te verkopen, het vreet tijd en energie! Mijn daginvulling is vrij strak. Dat doe ik bewust : het is nog een restant van mijn vroegere danscarrière. Vroeger werd mijn dag door anderen ingevuld. Als zelfstandig performer is zelfdiscipline echter essentieel. Repeteren, oefenen en nog eens oefenen. Ook het lesgeven vergt voorbereiding. Ik geef dansles/expressie aan jongeren tot 12 jaar. Ik ben verbonden aan enkele scholen waar het vak ‘Kreativer Tanz’ verplicht is. Op een creatieve manier tracht ik jongeren voeling te laten krijgen met hun eigen lichaam. Hoe laat je je lichaam bewegen in de ruimte? Hoe beweeg je naar elkaar toe? Het sociale aspect hier is minstens even belangrijk als de dans op zich! In sommige scholen ondervind ik in het begin heel wat weerstand. Kinderen van andere culturen, jongens meestal, kijken minachtend naar ‘de dans’. Dansen associëren zij met meisjesachtige dingen en is allesbehalve cool. Wanneer ze door hebben dat springen, rollen en een tikkeltje acrobatie de basis kunnen vormen van een stoere act, ontdooien ze meestal wel.”

Berlijn

“Ik hou wel van de Berlijnse smeltkroes. De stad is bruisend én draagt een creatieve atmosfeer in zich. Prenzlauer Berg, de wijk waar wij nu wonen, was vroeger een Oost-Berlijnse arbeiderswijk. Nu vind je hier overwegend jonge tweeverdienergezinnen. Toen wij hier in 1997 aankwamen was Oost-Berlijn nog echt kapot. Overal trof je donkere vloeren in de woningen, meestal kurk in de badkamers en verwarming met kolen. Ook de benedenverdieping van ons appartement is nog Stasi-eigendom geweest! De muur liep hier net langs. Hoewel het eerst anders aanvoelde, hou ik van deze buurt! Het heeft me toch wel wat tijd gekost om te aarden in deze stad. Zo grauw Berlijn in de winter kan zijn, zo zinderend voelt de stad aan in de zomer. De brede lanen geven je zuurstof, geven je een vrij gevoel in de miljoenenstad die Berlijn toch wel is.