Een balans na zes maanden

Na onze fietstocht rond de wereld in 1996-’97 hadden wij ons terug gesetteld in België. En met de geboorte van onze vierde telg was er geen sprake meer van verre reizen of vreemde avonturen. Maar als Geert dan onverwacht na een zakenreis komt vertellen dat hij wil solliciteren voor een job in Afrika, verdwijnt alle rust als sneeuw voor de zon. Afrika? Waar? Wat met de kinderen? De taal? Veiligheid?

Avonden spendeer je achter de computer, je belt met vrienden, je contacteert VIW, je zegt nog niet teveel tegen familie, … en dan valt de beslissing: in mei 2009 vertrekt Geert naar Gaborone, de hoofdstad van Botswana. Twee maanden later vertrek ik met Dries (10 jaar), Hanne en Lars (beide 8 jaar) en Kaat (6 jaar) naar onze nieuwe bestemming.

Beladen met fototoestellen

Ongetwijfeld niet de meest eenvoudige periode uit ons leven. Met stapels tips en goede raad van vrienden, moeten we ter plaatse alles zelf opnieuw beginnen uitzoeken. En het cliché van: kinderen pikken die taal zo op, lijkt ons zover weg. Maar er was hoop: “Na zes maanden willen ze niet meer terug naar België”, kregen we de eerste weken steevast te horen als we de kindjes wenend afzetten aan de schoolpoort. Die zes intense maanden van integreren, starten op de internationale school, prachtige reizen,… zijn nu voorbij. Tijd om de balans op te maken.

We waren nog geen maand in Botswana of onze eerste safari doorheen Botswana stond al op het programma, samen met mijn zus die voor de gelegenheid met haar twee kinderen was overgekomen. Onze eerste stopplaats was Rhino Sanctuary, een natuurpark waar ze de neushoorns opnieuw hebben geïntroduceerd. Maar behalve neushoorns is het ook een thuis voor zebra’s, giraffen, wrattenzwijnen, kudu’s, en ander groot, minder gevaarlijk wild. Beladen met fototoestellen, verrekijkers en walkie talkies zijn we op onze eerste speurtocht vertrokken. En we werden niet teleurgesteld. Zelfs de neushoorns lieten zich zo braaf aanschouwen dat het bij wijlen moeilijk te geloven was dat dit puur natuur is!

Elephant Sands

Voldaan van onze eerste safari-ervaring trokken we verder richting Pans. Uren rijden in het niets bracht ons naar een eiland in de zoutpannen, een bijzondere en afgelegen plaats. De gigantische, vreemde Baobab bomen waren indrukwekkend, maar het was vooral het niets van deze omgeving dat indruk maakte. Na een extra dag genieten van de Salt Pans, trokken we verder richting Chobe National Park. Het is moeilijk te beschrijven wat er door je heen gaat bij het zien van de eerste olifant langs de kant van de weg, maar het is haast niet te geloven dat je er aan gewoon geraakt aan die reusachtige kolossen op enkele meters van uw auto. In de ban van onze eerste olifant, picknicken we bij Elephant Sands, een camping die zijn naam niet gestolen heeft. Een heerlijk rustig plekje met een klein vijvertje waar olifanten regelmatig de campinggasten komen begroeten. Als je dan hoort dat er de dag ervoor nog een olifant uit het zwembad komen drinken is, begonnen we onze plannen alweer te herzien.

Zouden we hier geen nacht kunnen blijven? Met de meerderheid voor ja, de beslissing op nee, was het uiteindelijk de auto die de knoop doorhakte. Eens terug op de verharde ‘weg’, weigerde die elke dienst. Daar sta je dan, in the middle of nowhere, zonder telefoonverbinding, enkel de gedachte dat er achter elke struik een olifant of andere ongewilde gast kan tevoorschijn komen. Na enkele verwoede pogingen om de auto alsnog te doen luisteren, krijgen de ‘ja’ denkers dan toch hun zin. We slepen de auto terug naar Elephant Sands. Maybe tomorrow is zoals verwacht het antwoord van Toyota dat we krijgen op de vraag wanneer ze de auto komen maken. We laten het niet aan ons hart komen en genieten met een extra drankje op ons terrasje, wachtend op de olifanten. En ons geduld werd beloond, want korte tijd later komen de eerste olifanten rustig drinken en hun bad nemen in het vijvertje vlak naast het zwembad. Leve het tijdperk van de digitale fotografie. We zouden anders nooit filmrolletjes genoeg bij hebben. Ons ‘dierentuingevoel’ uit vorige wildpark, verdwijnt langzaam maar zeker.

Benji-jumpen, raften of olifantentocht

Chobe was onze laatste stopplaats. We zouden hier 7 nachten blijven. Chobe is één van de bekendste natuurparken in Botswana met het grootste aantal olifanten ter wereld. Terwijl de toeristen ze met plezier aanschouwen, worden ze door de lokale bevolking echt als een plaag aanzien. Naar schatting zijn er hier 60.000 olifanten! En toch hebben we het gevoel dat we ze allemaal gezien hebben. De eerste reusachtige olifant die je op enkele meters van uw auto kunt bewonderen, het grote aantal babyolifantjes, de zwemmende olifanten, de olifant op enkele meters van het zwembad, … het zijn één voor één prachtige herinneringen en soms vergeet je bijna dat deze kolossen gevaarlijk kunnen uithalen. Wat doe je als er plots een kleine mannetjes olifant met zijn oren begint te flapperen, trompettert en vervolgens komt aanstormen? Volle gas doorrijden dacht Geert in zijn stevige 4x4 en dan maar hopen dat die olifant zijn woede niet uitwerkt op zijn petekind in de kleine auto achter ons. Dit is zo één van die momenten dat je denkt: ‘Was ik maar bij moeder thuis gebleven!’

En als de dieren niet meer voor gevaar konden zorgen, dan zochten we het gevaar ergens anders op. Tegen de wil van mijn zus in had Geert een vervroegd verjaardagsgeschenk in petto voor zijn petekind. Een benji-jump boven de Zambezi river met zicht op de Victoria Falls! Nadat deze levensbedreigend uitziende activiteit achter de rug was, konden we met volle teugen genieten van de Victoria Waterfalls. Dit prachtig decor sprak zo tot de verbeelding, dat we zelfs overwogen om te gaan raften. Na evenveel positieve als negatieve verhalen, besloten we ’s anderdaags toch terug te komen om een dag de Zambezi River af te raften. Voor de kleinere kinderen was er als compensatie een olifantentocht. Voor Kaat al bijna even spannend als een dag raften op de Zambezi. Een uurtje rijden op de rug van een olifant, eten stoppen in zijn slurf, … het zijn zo van die kleine dingen die ons Afrika avontuur de moeite waard maken. Maar het feest was pas helemaal compleet als we al onze rafters terug konden omhelzen. Ze hadden allemaal de dag van hun leven gehad …. en ja, het was gevaarlijk geweest!!

We reden de terugweg in twee dagen met een tussenstop op een ander eiland in de Salt-Pans. Het stukje natuur dat ons op de heenweg zo had bekoorde, wilden we nu wel eens van de minder toeristische kant bekijken. Zoals steeds duurde de rit veel langer dan gepland, maar tegen schemer kwam ons paradijs dan toch in zicht. Net op tijd voor de zonsondergang! Maar toen bleek dat we ons als minder ervaren 4x4 toeristen netjes vastreden in een gigantische moddervlakte, was er van genieten nog weinig sprake. De schemer werd gauw pikkedonker, vermoeide kindjes veranderden in paniekerige wezentjes, zwetende mensen in modderfiguren, … Kortom: miserie! Na uren ploeteren bereikten we vaste grond. En zoals het hoort in een land dat leeft van zijn vleesindustrie sloten we de vakantie af met een grote biefstuk op restaurant. Leve Afrika!

Katrien Domen