ARNE GANSEMAN SPREEKT VANAF HET TERRAS VAN HET ELDORADO
”Tot vijf uur op kantoor, om zes uur op het strand. Werken moet ik even hard als in België, maar eens ik de kantoordeur achter me sluit, kan ik zo de zee op of de natuur in. Het leven is mooi in Nieuw-Zeeland”. VIW portretteert Arne Ganseman, woonachtig in wat de Nieuw-Zeelanders zelf ‘God’s Own Country’ noemen . De 35-jarige Oost-Vlaming bevestigt dat Nieuw-Zeeland om op verliefd te worden is. Het was niet eens zo’n grote droom, hij is gewoon de wereldse liefde gevolgd en gaf zijn leven hiermee een extra portie avontuur.

            Emigreren kan je niet zomaar. Binnen Europa vlot het wel, maar vele landen hebben strenge immigratiewetten. Onderling bestaan sterke verschillen. Nieuw-Zeeland is dé trekpleister voor kandidaat-migranten, weliswaar steevast gelinkt aan zware selectiecriteria. De nadruk ligt op het vakdiploma, een hogere opleiding of ruime ervaring in het bedrijfsleven. Ook qua taalbeheersing zijn de eisen erg scherp. Lang niet iedereen komt in aanmerking. Voor velen is het een calvarietocht, maar als cupido je goedgezind is, dan kom je via de grote poort binnen. Is de romantiek de reden, dan krijg je de rust en de ruimte er gratis bovenop.

Liefde zonder grenzen

            Nieuw-Zeelanders hebben een internationaal DNA en geen zittend gat. Die combinatie brengt een meerderheid van hen na hun studies voor een Overseas Experience in Europa of de Verenigde Staten. Niet om op zoek te gaan naar zichzelf zoals wel eens beweerd wordt, maar voor een zoektocht naar het andere. In 1999 belandde Gwyneth zo in Londen. Haar vakantie beleefde ze dat jaar in Canada. Het lot bracht haar daar samen met globetrotter Arne Ganseman, die met TrekAmerica dezelfde avontuurlijke reis maakte. Cupido deed de rest.

            “We reisden heen en weer tussen Oceanië en Europa, tot Gwyneth aan de slag ging in Nederland. Een werkvergunning kreeg je er makkelijker dan in België. Pas toen we huwden gingen ook in België alle deuren open. Twee jaar woonden we samen in Gent, maar stonden al die tijd op een tweesprong. Beetje bij beetje werd de bocht gemaakt. De lokroep van Gwyneths ongerepte land bleek te sterk.” Arne wist wat hem te doen stond. Hij is nu ook niet meteen honkvast en Nieuw-Zeeland beviel hem wel. Hij is gewoon de liefde gevolgd. Daar kijkt men in Nieuw-Zeeland trouwens niet van op. Migratie is er een fact of life. Zowat elke Nieuw-Zeelander stamt af van landverhuizers.

            Het koppel woont op het Noordereiland, in Whitby, zo’n twintig minuten van de hoofdstad Wellington. Het Zuidereiland is het grootste, maar minder herbergzaam dan de kleine broer. Voor vele kiwi’s is het een vakantiebestemming. Want ervaring doen velen dan wel op in het buitenland, voor vakantie blijven ze graag in eigen land. Voor zon, zee, rust, ruimte en natuur kunnen ze immers nergens beter zijn.

Aspirant-emigranten

            “Mocht ik niet met Gwyneth gehuwd zijn, dan moest ik ook het gevreesde puntensysteem volgen”, vertelt Arne in zijn ouderlijk huis in Lovendegem. “Maar de strenge toelatingsvoorwaarden zijn niet van toepassing voor de gehuwde partner van een Nieuw-Zeelands staatsburger. Alleen de medische tests en het beëdigde vertalen van de diploma’s dienden te gebeuren. Dit kon allemaal vanuit Europa. Dus vooraleer we daadwerkelijk vertrokken was alles in orde. Toen ik onlangs mijn aanvraag indiende voor een Nieuw-Zeelands paspoort, werd wel weer een schrijven van mijn werkgever gevraagd, waarin werd bevestigd dat ik Engels spreek in het dagdagelijkse leven. De immigratiedienst is echt wel streng”, oordeelt Arne.

            Het vraagstuk bij een emigratie waarbij werk- en verblijfsvergunning met elkaar verbonden zijn, is om een baan te vinden vanuit West-Europa. Werkgevers willen doorgaans eerst weten of de aspirant-emigrant wordt toegelaten. Het is een vicieuze cirkel. Ook hiervan werd Arne bespaard. En hoewel hij met zijn vak overal terecht kan, oriënteerde hij zich wel degelijk vanuit Europa op de arbeidsmarkt, iets wat hij eenieder aanraadt. “Mijn graduaatdiploma bouwkunde viel in de smaak en na twee weken had ik een job. Tot op vandaag werk ik voor dezelfde werkgever, Brian Perry Civil, een dochterbedrijf van de groep Fletcher Construction. Er is enorm veel werk in de Nieuw-Zeelandse bouwsector. De huizenmarkt boomt. Vooral in Auckland, maar ook in de regio Wellington. Van overheidswege worden miljoenen dollars in de bouwsector geïnvesteerd.”

Land of opportunities

            “Van zodra je je verblijfsvergunning hebt, kan je ook een huis kopen. Het zijn meestal openbare verkopen en op zondagnamiddagen zijn deze panden te bezichtigen. Men spreekt van een ‘open home’. Wij gaan regelmatig wel eens kijken om wat ideeën op te doen. Wie voor de rust en de ruimte Nieuw-Zeeland verkiest, komt nooit bedrogen uit. Wie er goedkoop wil wonen, moet zich wel haasten. De prijzen schieten de hoogte in. De waarde van het huis dat wij vijf jaar geleden kochten, is intussen verdubbeld. Nog niet zoals in België, maar lang duurt dat niet meer. Benzine is wel heel wat goedkoper, levensmiddelen dan weer amper.”  

            “De lonen liggen wel wat lager dan in België, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de schoonheid van het land. Wij leven erg veel buiten. Hard werken hoort er ook bij, maar genieten is minstens even belangrijk. Het geheim ligt in een evenwicht tussen spanning en ontspanning. We zien de zee vanuit onze woning. Stap ik onze voordeur buiten, dan sta ik zo op het strand.  Nieuw-Zeeland ademt wijdheid. Je wordt voor minder een liefhebber van dit bekoorlijke land.”

            Arne weet dat hij boft. Nieuw-Zeeland is de tuin der lusten, het land of opportunities, maar ook het land waar Arne als project ingenieur werkt.  “Een aangename en boeiende job die omwille van de deadlines ook hectisch kan zijn. Ik ben werkzaam in de civiele bouwsector, dus mijn projecten zijn voornamelijk bruggen, kaaimuren, tunnels en dergelijke. De groei in de bouwsector maakt dat ik ook binnen het bedrijf doorgroei, wellicht meer dan ik in België zou kunnen. Kan je bewijzen dat je een functie aankan, dan gaan de deuren echt wel open. Ik krijg misschien meer kansen, maar moet ze natuurlijk wel grijpen.

Nieuw-Zeeland is geen eindpunt

            Dat Nieuw-Zeeland negen maal groter is dan ons land word je echt wel gewaar. De openheid draagt bij tot een gevoel van algemeen welzijn. Dat ruimtegevoel is voor Vlamingen ongewoon. Het klimaat is dan weer vergelijkbaar, maar tegenovergesteld dus. Want een reis naar Nieuw-Zeeland is een reis door de seizoenen. Heel wat gezinnen, waaronder wijzelf, bezitten een boot. Nieuw-Zeeland is een echt watersportland. Voor waterskiër als ik is het een waar paradijs.”

            “Proeven van het land en de zee, het kan in deze verre uithoek van onze planeet. Het land heeft alles, van beschermde parken tot een stad met één miljoen inwoners. Van berglandschappen tot kuststroken. Het heeft zelfs gemiddeld per capita, de meeste schapen ter wereld, namelijk 13,3. Na vijf jaar kom ik echt superlatieven te kort om het te omschrijven.”

            “Lang twijfelde ik of ik de Nieuw-Zeelandse nationaliteit zou aanvragen. Nu de dubbele nationaliteit mogelijk is, ga ik er ook echt voor. Ik voel me nog steeds Belg, maar voel me niet echt meer thuis in België. Al mis ik soms vrienden, familie en de Bourgondische levensstijl. De reden dat ik voor mijn Nieuw-Zeelands paspoort ga, is puur omwille van het gemak.  In Nieuw-Zeeland opent het geen echte deuren, ik kan reeds stemmen en betaal reeds belastingen (sic), maar om naar Australië te reizen biedt het wel wat voordelen. Ik zou er geen visum meer nodig hebben en kan er dan ook werken. Het is dus louter om praktische redenen.”

            Want ondanks de woorden van lof stopt de wereld niet in Nieuw-Zeeland. Niet voor de afgestudeerde studenten, van wie zo’n 80% kiest voor een Overseas Experience, maar ook niet voor Arne en Gwyneth. Het blijven globetrotters die wel eens de drang hebben om hun spullen bij elkaar te graaien en ze elders neer te zetten. Terwijl velen Nieuw-Zeeland zien als absolute hoogtepunt en eindpunt, denken zij alweer aan een volgende bestemming. “We hebben de behoefte nog niet om ons echt te settelen en overwegen enkele jaren naar Australië te gaan. Gwyneths zus woont er, de lonen liggen er hoger, het klimaat is anders en toch ook niet onbelangrijk: de vluchten naar Europa zijn aanzienlijk korter.  Nadien komen we dan terug naar onze heimat: Nieuw-Zeeland.”