HOME | VIW.THUIS |
 

















































VERTREKKEN | NATIONAAL | INTERNATIONAAL | WERKEN | JONGEREN | NOSTALGIE
     

Expatpartner
 

 

Nadat ik in Antwerpen het diploma Licentiaat Handelswetenschappen en Geaggregeerde voor het Hoger Middelbaar Onderwijs behaalde, gaf ik een jaar les in Wijnegem. Ik huwde met Georges Adriaenssens, Burgerlijk Ingenieur van de stad Leuven. We woonden tien jaar in Brussel waar mijn man ging werken voor IBM. Nadat hij besloot The Coca Cola Company te vervoegen, verhuisden we voor vier jaar naar Wenen. Uiteindelijk belandden we in Atlanta, de thuisbasis van Coca Cola.

Coca Cola neon sign at Margaret Mitchell Square (Atlanta)Gelukkig sprak ik vlot Duits en Engels. Zo kon ik onze twee kinderen helpen met de aanpassing aan een nieuwe omgeving en taal, terwijl mijn echtgenoot de wereld afreisde voor de zaak. Tennis spelen op de Country Club was erg leuk, maar toen onze dochter naar de universiteit vertrok en onze zoon twee jaar later dezelfde weg zou volgen, wilde ik zelf terug beroepsactief worden. Mijn vroegere studies lieten me toe, na een soort ingangsexamen (GMAT), de MBA studies aan Georgia State University aan te vatten. Met 44 was ik veruit de oudste studente in elke cursus en dikwijls de enige zonder zakenervaring. Met 46 en een “straight A” diploma MBA in International Finance op zak, duurde het toch nog vijf maanden voor ik de juiste werkgelegenheid vond. Ik belandde bij Sun Trust, een super regionale bank. Gedurende vier maanden nam ik deel aan een training programma, waar enkele collega’s samen met mijn kinderen op de schoolbanken hadden gezeten. Van theoretische cursussen werd ik vrijgesteld doordat ik hoge punten behaalde op voorbereidende examens. Ik kwam terecht bij een nieuw gevormde Corporate Finance groep als analiste. Daar bouwde ik een zeer brede ervaring op. De groep groeide uit tot Capital Markets met een personeelsbestand van enkele honderden. Mijn laatste positie was Director of the Financial Advisory Group. Met een staf van jongere MBA’s traden we op als financiële raadgevers voor beursgenoteerde ondernemingen, meestal klant van de bank. Na 13 jaar overtuigde Georges mij dat er meer tijd moest komen om samen te reizen en golf te spelen en dus zei ik Sun Trust vaarwel.

Wat mij lang als vreemd voorkwam is dat mijn collega’s veel bewondering hadden voor mijn talenkennis, maar dat ik weinig kans kreeg om ze te benutten. Op de International Division was men trouwens van mening dat iedereen toch Engels spreekt. Anderzijds werd een Vlaamse tongval mij nooit kwalijk genomen.

Ik bewonder buitenlanders die zich kunnen inleven in de Amerikaanse spectator sportwereld. Op maandagmorgen kunnen meepraten over baseball, football of basketball is zeker belangrijk, maar daar heb ik nooit aandacht aan besteed. Goed genoeg golf spelen om met klanten op stap te gaan, had echter een voordeel geweest. Heel wat handshake deals worden op de golf course gemaakt, vooral in mijn branche.

Ik moet bekennen dat het jaren duurde voor ik een gezond peil van zelfbewustzijn opbouwde. Dat vergemakkelijkte mijn inschakeling in de Amerikaanse zakenwereld zeker niet, assertiveness wordt hier echt met de paplepel ingegeven.

Nu, vijf jaar op pensioen, kijk ik met veel voldoening terug op mijn relatief korte loopbaan in het bankwezen. Ik heb het steeds erg geapprecieerd dat enkele mensen mij op een leeftijd dat sommige reeds aan pensioen beginnen te denken nog een echte kans hebben gegeven. Een Belgische reporter die mij ooit interviewde voor de Financieel Economische Tijd schreef in zijn artikel dat ik in België 'nooit meer aan de bak' zou gekomen zijn. Leeftijd blijkt hier minder als hindernis beschouwd te worden. Energie, creativiteit, leadership en aanpassingsvermogen worden zeer op prijs gesteld.

 
 

Gaby Adriaenssens
       
     
© Vlamingen in de Wereld