Kia Ora of een hartelijke groet uit het land van de Maori's DEEL 2 (Lees ook DEEL 1)
Jawel, we hebben het gehaald! Drie maanden wonen we inmiddels op Nieuw-Zeelandse bodem en life in here is just great! Maar laten we beginnen waar ik jullie vorige keer verliet.
AFSCHEID NEMEN
Zoals gezegd stonden er vlak voor ons vertrek een aantal afscheidsfeestjes op het programma: eentje voor de kinderen en hun vriendjes, eentje voor onze vrienden en eentje voor onze familie. Het was best wat organiseerwerk zo op de laatste knip, maar het leek ons de eenvoudigste manier om te voorkomen dat we drie maanden dag in dag uit zouden afscheid moeten nemen. We zouden het niet overleefd hebben, want afscheid nemen vreet echt aan je. Dat hebben we aan den lijve mogen ondervinden. Heel wat traantjes zijn vergoten, tot er echt geen enkele meer over was. Er is geknuffeld zoals we in ons hele leven nooit eerder deden. De laatste week was echt een beetje sterven. Het leek wel of het vertrouwde kringetje mensen om ons heen zich steeds verdunde. Gelukkig wisten we zelfs op de moeilijkste momenten wel zeker dat Nieuw-Zeeland was wat we wilden. En uiteindelijk kwam het ogenblik dat we echt door iedereen uitgewuifd waren en we alleen met z'n vijven de douanecontrole van de Zaventemse luchthaven doorstapten.
En weer konden we aan de lange reis naar het andere eind van de wereld beginnen. Waar we het ooit aan verdienden , mag een raadsel wezen, maar onze kinderen zijn echt voorbeeldige reizigers. De propvolle reiskoffertjes vol vliegtuig-proof speelgoed en verassingen zorgden voor voldoende vermaak. Tijdens onze tussenstop in Los Angeles brachten we een bezoekje aan Disneyland, wat al heel erg lang op het verlanglijstje van de kinderen stond.
Nog even konden we daar genieten van zon en warmte, want in Nieuw-Zeeland stond de winter voor de deur. Voor ons dus geen hete zomer van puffen en blazen, maar een eerste kennismaking met het alom geprezen Nieuw-Zeelandse klimaat.
Helemaal gerust was ik er echter niet in. Heel wat huizen in dit land hebben geen verwarming, hoogstens een kacheltje dat het hele huis moet zien warm te krijgen. Ik had wel meerdere verhalen gelezen over kou en bibberen. Maar het moet gezegd: winters hier zijn nauwelijks die naam waardig. Het voelt een beetje alsof je van herfst meteen naar lente overgaat. De kinderen hebben verschillende keren in een t-shirtje buiten gespeeld en 10 graden, noemt men hier 'koud'. Een enkele keer was het veld dat ons huis omringd, 's morgens bedekt met rijm en kregen we visioenen van Belgische winters, maar het bleef gelukkig bij die enkele keer. En terwijl de Belgische kinderen hun eerste schooldag aanvatten, staan hier de hyacinten in bloei en werd vanmorgen hardop gejuicht dat de winter historie en de lente een officieel feit was.
NIEUWE TAAL & NIEUWE SCHOOL
Over schoolgaande kinderen gesproken: onze kroost is zich aardig aan het verdiepen in het kiwi-Engels. Alle zorgen over aanpassen, ontroostbare huilbuien en ontollereerbaar gedrag lijken tot de dag van vandaag ongegrond geweest te zijn. Bram voert al een aardige discussies met zijn klasgenootjes, Eva haalt prachtige cijfers voor haar dicteetjes en Tim leert elke dag wel en paar woordjes bij. Alledrie zijn ze vooral trots op zichzelf en gelijk hebben ze.
Eva en Bram zijn na onze aankomst gewoon voor de leeuwen gegooid, maar Tim heeft eerst twee weken het handje van mama mogen vasthouden in zijn kleuterklasje, om vervolgens op eigen benen het aantal schooldagen voorzichtig op te drijven van twee naar inmiddels vier. Ook Eva en Bram krijgen nog steeds extra rusttijd thuis op woensdag- en vrijdagnamiddag, zodat de boog niet de hele tijd gespannen hoeft te staan. Want moe zijn ze van hele dagen hun uiterste best te doen om het Engels machtig te worden. Zelf maken we er een punt van om elke avond een Engelstalig prentenboek voor te lezen. Eén keer in het Engels , één keer in 'instant' vertaling. Via het internet vonden we ook een leuke taalcursus voor kinderen. Gewapend met casseterecorder, handleiding en kinderboek werken we ons ook daar trouw een weg doorheen.
HET LIJKT WEL KERSTMIS
En heimwee, hoor ik jullie denken?
Tot zover is dat echt beperkt gebleven. Onze eerste nacht op Nieuw-Zeelandse grondgebied voelden we ons behoorlijk ontheemd. Zoveel moeten we toegeven. Gedurende één nacht hebben we ons wel degelijk afgevraagd wat ons in 's hemels naam bezield had.
Gelukkig hadden we meteen een huis om naartoe te gaan en konden we de volgende dag al beginnen met het doen van kleine aanpassingen om van dit huis een thuis te maken.
Nog twee weken moesten we wachten op het aankomen van onze spullen. Gelukkig hadden de mensen van wie we het huis kochten heel veel begrip voor onze situatie, zodat we een deel van hun spullen mochten blijven gebruiken. Toch werd het een ware tractatie toen onze container eindelijk voor onze deur werd leeggehaald. We hadden ons voorbereid op heel wat gebroken potten en pannen, maar niks daarvan was waar. Een gedeukte pop van Eva, een defect keukenweegschaaltje en een gebroken slakom was de balans.
Het was echt heerlijk om eindelijk terug onze spullen terug te zien. Bram verwoordde het treffend met: 'Het lijkt wel Kerstmis!'
Anderzijds zijn we in de drie maanden hier ook al stevig met onze neus op de 20.000km die ons van Belgie scheiden gedrukt. Een zusje heeft trouwplannen, een schoonzusje is bevallen kort nadat we hier neerstreken en intussen tuimelden nog twee nieuwe aankondigingen van familieuitbreiding onze mailbox binnen. We zullen het allemaal van op afstand meemaken en het idee dat we deze nieuwe neefjes en nichtjes pas zullen te zien krijgen tegen de tijd dat ze hun eerste stapjes al lang gezet hebben, steekt af en toe.
ERVARING & NAAMKAARTJES
En dan de jobkwestie. Een baan in Nieuw-Zeeland vinden als je hier nog niet woont , is onbegonnen werk, hebben we zelf mogen ondervinden. Bedrijven hebben net een keer te vaak meegemaakt dat ze iemand uit het andere eind van de wereld een plekje gaven in hun bedrijf, alles in gereedheid brachten, om vervolgens het bericht te krijgen dat de heer of de dame in kwestie zich bedacht had. En dus verwacht men dat je hier echt een domicilie hebt.
Het ironische van de zaak is, dat het bijna onmogelijk is om het land binnen te komen zonder baan.
In de tijd tussen onze aanvraag en de dag van vandaag is overigens heel wat veranderd in de immigratieprocedure. De 'general skills', waarop wij het land binnen kwamen, is een paar weken na onze aankomst de vuilbak in geveegd. Reden is dat het land wel degelijk nog extra krachten kan gebruiken, maar dat het te vaak de verkeerde mensen waren die binnen kwamen, waardoor hooggekwalificeerde mensen achter het stuur van een taxi belandden. En dat is de bedoeling niet. En dus moet je nu een aanvraag indienen die op basis van je opleiding en werkervaring behandeld wordt. Een baan buiten Auckland hebben, is een groot voordeel, veel geduld en nog meer vastberadenheid een must.
Anderzijds moet het gezegd, dat eens we hier daadwerkelijk woonden, Bart binnen drie weken aan de slag was. Nu heeft hij wel het gegeerde 'I.T'. op zijn naamkaartje staan, maar ook verpleegsters en dergelijke worden met open armen ontvangen.
En zo begint ons leven zo langzamerhand terug een beetje in een normale plooi te vallen. Alle dagen brengen ons nog wel iets nieuws of onverwachts, maar we zijn er wel gerust in dat het allemaal op zijn pootjes valt. Een goede nachtrust en de buigzaamheid van een rietje dat meegeeft met de wind, lijkt wonderen te doen. En dat de ene dag al wat lekkerder zit dan de andere, is zoals we allemaal kunnen getuigen geen alleenrecht voor 'new-kiwi's'.
AFSCHEID NEMEN
NIEUWE TAAL & NIEUWE SCHOOL
En heimwee, hoor ik jullie denken?
dag van vandaag is overigens heel wat veranderd in de immigratieprocedure. De 'general skills', waarop wij het land binnen kwamen, is een paar weken na onze aankomst de vuilbak in geveegd. Reden is dat het land wel degelijk nog extra krachten kan gebruiken, maar dat het te vaak de verkeerde mensen waren die binnen kwamen, waardoor hooggekwalificeerde mensen achter het stuur van een taxi belandden. En dat is de bedoeling niet. En dus moet je nu een aanvraag indienen die op basis van je opleiding en werkervaring behandeld wordt. Een baan buiten Auckland hebben, is een groot voordeel, veel geduld en nog meer vastberadenheid een must.