Stel. Je kersverse vriend woont in een leeg huis. Zijn meubels zitten in een container op weg naar de Verenigde Arabische Emiraten. Twee weken later vertrekt hij zelf ook. Het besluit staat vast en er is niet onmiddellijk een weg terug. Wat doe je dan? Geef je de relatie op of laat je alles achter en ga je mee naar een land dat je eigenlijk helemaal niet aantrekt? Sophie deed het laatste en volgde haar vriend Cedric naar Dubai. Ze huwden er en runnen er vandaag samen de Dental Art Clinic, een hoog aangeschreven tandartsenpraktijk. Kwaliteit loont want hun reputatie is niet op woestijnzand gebouwd.

Het emigratieverhaal van het tandartsenkoppel Cedric Coucke en Sophie De Cort start wanneer de Mechelse tandarts Cedric Coucke in februari 1998 voor het eerst neerstrijkt in Dubai. “Een Duitse onderneming gespecialiseerd in implantologie vroeg of ik er een live-operatie wou uitvoeren. In functie van mijn beroep was ik zowat overal ter wereld geweest maar Dubai was mij totaal onbekend. Ik heb dat verzoek toen ingewilligd en het land beviel mij wel. Zo zeer zelfs dat ik wat later lokaal en periodiek bij een collega ben beginnen werken. Twee jaar lang heb ik op en af gependeld. Om de anderhalve à twee maand vloog ik naar Dubai. Tot ik op een bepaald moment besloot om mijn praktijk in Mechelen stop te zetten en mijn toevlucht in het Midden Oosten zocht.” Juist op dat moment vinden Cedric en Sophie elkaar voor een tweede keer.

DE LIEFDE GEVOLGD

Cedric en Sophie kenden elkaar enkel van telefoongesprekken wanneer hij haar, als specialiste in wortelkanaalbehandelingen, patiënten doorzond. Cedric: ”Op een dag vonden we het niet meer dan logisch dat we een gezicht op elkanders stem wilden plakken. Tijdens een dentaal congres spraken we af om te lunchen. Het was alsof we elkaar al jaren kenden. Niettemin verliep het contact twee jaar lang terug uitsluitend via telefoon tot Sophie tijdens zo’n gesprek een klaagzang over mannen hield. Omdat dit niet de uitgelaten Sophie was die ik kende, vroeg ik haar mij de week erop te bellen met de belofte om iets te eten te maken. Sophie geloofde er niets van maar belde toch, weliswaar voor een patiënt, en van het één kwam het ander.” “Dat was dus twee weken voor Cedric naar Dubai vertrok”, vertelt Sophie.

“Ik nam afscheid op Zaventem met de gedachte hem nooit meer terug te zien maar een week later stond hij er terug, niet met zijn inboedel maar om mij te zien.” Daarop ging Sophie met vakantie in Dubai maar de woestijnstaat stelde haar teleur. “Het was allemaal zo artificieel en oppervlakkig. Het leven in functie van geld, de grootste en duurste wagen en het gebrek aan cultuur stootte mij af.” Cedric zag de bui hangen: “Wilden wij onze relatie een kans geven, dan moest ik vroeg of laat terugkeren naar België al zag ik dat helemaal niet zitten. Ik wou Dubai een kans geven. Acht maanden later stond Sophie opnieuw met haar valies in Dubai, voorgoed deze keer.”

ZWARTE SNEEUW

“Ik ben hier heel graag, heb me de stap nooit beklaagd en hoop dat we nooit naar België hoeven terug te keren maar het mag gezegd worden, ik ging in de eerste plaats mijn relatie achterna. Het is Cedric die mij hier houdt en niet Dubai.” Cedric en Sophie werkten eerst in verschillende praktijken maar smachtten naar een eigen praktijk omdat ze er niet de kwaliteit terugvonden waar ze voor stonden. Dus investeerden ze heel wat geld in wat hun eigen tandartsenpraktijk in Dubai moest worden. Plannen die echter bruut verstoord werden door Sophie’s toenmalige werkgever. “We maakten kennis met het dubbele en ietwat dubieuze karakter van Dubai”, vertelt Sophie. “Die man herschreef de kleine lettertjes in mijn contract waardoor ik na mijn vertrek twee jaar lang niet als tandarts aan de slag kon in de VAE.” “Echt opkijken deden we pas toen bleek dat dit een volledig wettelijk gebruik is. De clausule kon enkel geneutraliseerd worden door het betalen van vijf miljoen oude Belgische franken. Ook dat is Dubai... veel staat in het teken van geld”, bekent Cedric.

Uiteindelijk is hun Dental Art Clinic er wel gekomen. De kliniek met een duidelijke verwijzing naar België bevindt zich op de Jumeirah Beach Road, de laan het dichtst bij en evenwijdig met de zee, waar je het ene (privé)hospitaal na het andere passeert. Hun afkomst verloochenen Cedric en Sophie doelbewust niet. “België staat in Dubai zeer hoog aangeschreven en wij staan hier blijkbaar garant voor kwaliteit. Onze sterk gewaardeerde Belgian chocolates zullen daar wel niet vreemd aan zijn. En in een land waar zoveel topchocolade geconsumeerd wordt, moeten toch ook toptandartsen zijn”, lacht Cedric. Hij geeft toe dat hij in Dubai door de omstandigheden betere tandheelkunde kan leveren dan in België. Vooreerst de deugdelijkheid van het materiaal. “Wij surfen twee uur per dag op het internet om de nieuwste snufjes op te sporen. Kwaliteit loont en is de sleutel tot ons succes. Daarnaast is er de hulp en assistentie. In eigen land moesten wij zelf de telefoon opnemen, de deuropener bedienen, patiënten afrekenen en afspraken maken. Hier hebben we personeel dat echt niet duur is. Onze assistenten zijn bijvoorbeeld Filippino’s die effectief ook tandarts zijn. In Dubai kunnen we zuiver doen waarvoor we zijn opgeleid. We kunnen hier werken zoals we altijd hebben gedroomd”, aldus Cedric Coucke

BUITEN HET KADER

Het koppel ergert zich soms wel aan de berichtgeving over Dubai. Het is net alsof fotografen en cameramensen de realiteit opzettelijk buiten hun kader houden. “Want alle mooie plaatjes, het zonnige klimaat en berichten over het belastingvrij leven ten spijt, rusten slechts weinigen hier op hun lauweren. Om hier voet aan wal te krijgen moet je hard werken en iets kunnen aanbieden wat niemand anders doet. Zo heeft Sophie de handen vol met haar specialisatie wortelkanaalbehandelingen en ikzelf heb een algemene praktijk waar behalve mijn specialiteit implantologie, ook alle andere tandheelkundige behandelingen plaatsvinden.” Sophie: “Wij verdienen momenteel erg goed, maar betalen bijvoorbeeld ook heel veel aan huisvesting en onze licentie, een vergunning die van de ene op de andere dag kan ingetrokken worden. Wij hebben trouwens, zoals iedereen die hier een medisch beroep wil uitvoeren, een examen moeten afleggen voor een groep Arabieren van het departement Volksgezondheid.”

“Het streelt natuurlijk je ego wanneer je patiënten van het hogere echelon in je stoel krijgt, maar het brengt vooral veel stress met zich mee. Eén verkeerde handeling en morgen sluiten ze de kliniek zonder reden op te geven. Dan moet je ook onmiddellijk het land uit want als je hier niet werkt wordt je verblijfsvisum opgeheven. Tenzij je hier een eigendom hebt natuurlijk, wat pas sinds enkele jaren mogelijk is.” Cedric en Sophie kochten voorlopig niet. Eigenaar zijn is ook relatief want kan maar voor 99 jaar, daarna wordt het huis terug staatseigendom. Vele buitenlanders staan dan ook sceptisch tegen het idee om iets te kopen dat eigenlijk niet van hen is. De Emirati staan duidelijk niet te springen om hun land door buitenlanders te laten innemen.

Om een verblijfsvergunning te krijgen in Dubai is een werkovereenkomst vereist. Een baan krijgt niemand echter op een schoteltje aangeboden. Als het toch lukt, is het prettig werken in Dubai beamen ook Cedric en Sophie. “In vergelijking met ons bestaan in Vlaanderen, hebben wij een veel ruimer privéleven. Onze kwalitijd is toegenomen. Het werkklimaat is anders, de kliniek sluit om 18h-18h30 en dan zit het erop. Vroeger werkten we langere dagen. We wisten wel wanneer we begonnen maar nooit wanneer we eindigden. In Vlaanderen zal vrijwel iedere tandarts er om 19h of 20h nog een extra patiënt bijnemen om rond 22h uitgeblust te eindigen. De manier waarop wij hier kunnen werken maakt ons innerlijk dan ook gelukkiger”, besluiten de enige twee Vlaamse tandartsen in Dubai.

Koen Van der Schaeghe