Huldenberg, 22 december 2004
9u30. Ik ben wat te vroeg voor mijn gesprek met Dixie Dansercoer. Het is koud op het plein, een snijdende wind maakt dat ik me ietwat beschut opstel. Stevig ingeduffeld denk ik onwillekeurig aan de talloze poolexpedities, in barre weersomstandigheden, die Dixie reeds ondernam. Ik verman me en doe alsof ik de ijzige wind niet voel. Ik slaag er welgeteld één minuut in om de vrieskou uit mijn geest te bannen. Eén minuut! Mijn bewondering voor de man stijgt nu al. Nog meer wanneer hij even later vlotjes komt aanstappen zonder jas!? Ik zeg wijselijk niks en volg hem, opgelucht, naar het dichtstbijzijnde dorpscafé. Een beminnelijk en geestdriftig man is Dansercoer die in alle opzichten één is met de natuur…een leven om stiekem jaloers op te zijn, ware het niet dat bij mij de weersomstandigheden liefst zo optimaal mogelijk moeten zijn. 25 graden celsius onder nul ligt nét niet in deze categorie. Een boeiend gesprek met Dixie Dansercoer, de eerste man die te voet zo’n 3.924 km zuidpoolgebied overstak en zich momenteel in volle voorbereidingsfase bevindt van zijn nieuwste expeditie, het oversteken van de Bering Straat! Dixie is gehuwd met de Amerikaanse Julie Brown, ze hebben vier kinderen.

EEN LEVEN VOL PASSIE EN AVONTUUR

Mijn eerste vraag is verre van spectaculair maar ik kan niet nalaten ze te stellen. Denkend aan die onherbergzame gebieden met niks dan grote ijsformaties zover als je blik reikt, vraag ik Dixie hoe hij zich (bovenal) voorbereidt op de koude. Hij antwoord zonder aarzelen. “Je went nooit aan een dergelijke extreme koude, je moet dit zelf constant beheersen. Uiteraard is er je kleding, niet te veel en niet te weinig, de juiste voeding en voldoende nachtrust die ervoor moeten zorgen dat de basisbehoeften voldaan zijn. Daarnaast kan je, via je mentale capaciteiten, ik denk bijvoorbeeld aan yogatechnieken, jezelf tot rust brengen, het trillen van je lichaam tegengaan en zo de bijtende kou enigszins draaglijk maken. Dat vergt oefening! Hoe ik me globaal voorbereid op een expeditie? (denkt even) Weet je, elke expeditie is anders. Het is vooreerst een andere geografische plek op de globe met zijn eigen specifieke kenmerken. Als het ware een onbeschreven blad, je dient telkens weer van nul te herbeginnen! Zo is het goed, zo heb ik het graag. Het is nooit goed wanneer je begint te teren op vorige successen. Dan wordt je laks. Ik hou ervan een dergelijke uitdaging aan te gaan, mijn zintuigen te scherpen en mij zowel mentaal als fysisch te trainen. De voorbereidingsperiode van een expeditie loopt al gauw op tot 3 à 4 jaar. In deze tijdspanne ga je vooral op zoek naar de juiste materialen, vergaar je fondsen en informeer je je geografisch en klimatologisch”.

THE BERING STRAIT ODYSSEY 2005

“Begin maart is het zover. Samen met Troy Henkels, mijn medetrekker, wagen we ons aan een spannende, dynamische tocht over een onstabiel ijspak. De Bering Straat! Het verbindingspunt tussen Alaska en Rusland. In afstand maar een kleine 100 kilometers van elkaar verwijderd doch afhangend van verschillende meteorologische factoren kan deze afstand al gauw verdrievoudigen! Het beloofd een hels avontuur te worden waar bijzonder veel zal afhangen van the goodwill van moeder natuur! Ik denk alleen nog maar aan de sterke oceaanstromingen of drijvende ijsblokken die ons danig uit koers kunnen brengen. Ook de aanwezigheid van poolberen maakt het nét dat tikkeltje spannender. We starten onze tocht begin maart louter en alleen omdat er tot dat punt heel weinig daglicht is. Het ijspak is dan op zijn best want de winter is er overgegaan. Wacht je langer dan komt de lente en dus de dooi…Een race tegen de tijd. We hebben zo’n twee maanden om de job te klaren. Op zich al een mooie uitdaging nietwaar”?
“Dit is waarschijnlijk de eerste expeditie waar er meer vraagtekens zijn dan zekerheden!
Zo heb ik het graag, een dergelijke uitdaging aangaan met de natuur is gewoonweg het summum. Het onbekende is mijn lokroep ook al maakt het mij soms wat onrustig of bespeur ik bij mezelf toch een vleugje angst; het hoort er gewoon bij. Hier moet ik mijzelf helemaal overleveren aan de natuur. Gelukkig kan ik altijd een beroep doen op mijn innerlijke...”

OVER DE INNERLIJKE KRACHT

“Bij een expeditie is de sportieve uitdaging voor mij noodzakelijk. Ik ben ambitieus genoeg om tot het uiterste te gaan om mijn doel te bereiken. Het is soms zwaar maar nooit té zwaar.
Ik heb nood aan dit soort grootsheid, mezelf kunnen overtreffen. Ik ben een avonturier pure sang. Mentaal moet je echter vooral de eenzaamheid overwinnen. Persoonlijk ervaar ik dit als één groot cadeau. Op zoek gaan naar de monotonie, de zaken herbekijken, jezelf relativeren! Natuurlijk kan dit soms zwaar doorwegen, temeer daar wij allemaal uit een ‘entertainment’ milieu komen. Er is altijd wel iets te doen. Geen seconde hoef je alleen te zijn wanneer je dit niet wil. TV& radio liggen binnen ieders handbereik. Het is op zijn zachtst uitgedrukt confronterend, maar o zo boeiend en leerrijk! Pas op, versta me niet verkeerd, ik geniet intens van menselijke gezelligheid, ben zeker geen eenzaat. Alleen heb ik zo nu en dan nood aan ‘alleen zijn’, tijd creëren voor mezelf, mezelf de kans geven alles te overschouwen vanuit een ander perspectief. Mij één te voelen met de natuur en beseffen hoe nietig we wel zijn!
Naast deze, toch niet onbelangrijke, factor heeft een expeditie veel meer kans op slagen wanneer de band met je medetrekker goed zit. Dat lijkt vanzelfsprekend maar is het niet.Er zijn zo van die momenten dat je intuïtief voelt dat het ok is! De klik is er en onbewust voel je een diepe vertrouwensband. Ik had dit met Alain Hubert en nu ook met mijn huidige compaan, Troy Henkels. Tja, waarop baseer je je? (glimlacht) Net als in een huwelijk dien je op elkaar te kunnen vertrouwen, zonder dat is er niks. Het is een verbintenis die je aangaat, zonder garantie op succes. Het uiteindelijke doel van een expeditie is tweeërlei. Natuurlijk wil je slagen, uiteraard wil je als kers op de taart die top of die bepaalde plek bereiken. Wanneer deze verwachting niet wordt ingelost kan dit hard aankomen. Feit is dat je deze tegenslag zo snel mogelijk moet verwerken, liefst nog op het ijs vooraleer je naar huis komt.
Daarnaast is er ook het persoonlijk slagen, weten dat je jezelf hebt overtroffen, dat je iets bereikt hebt! Hoe klein ook. Misschien wel hét belangrijkste want dit draag je immers mee voor de rest van je leven. Ik ga er echt van uit dat elke expeditie iets positiefs oplevert. Iets positiefs in zich draagt. Het geeft je de kans te leren, groeien en sterker te worden als individu! (denkt na) Waarom doet een mens wat hij doet? Waarom doe ik wat ik doe? Bij mij is het pure passie die me drijft! Passie is zonder twijfel de rode draad in ons leven. Dit uit zich onder meer door in jezelf te geloven, je eigen kunnen, je eigen doelen naar waarde schatten en daar volop voor gaan. Passie is goed, is bruisend en geeft pit aan je leven. Het is een aangename levensgezel! Weet je, we hebben een levensquote, Julie en mezelf: ‘Those who live with passion have lost less then those who have lost their passion’. We hadden hem zelf kunnen schrijven, ware het niet dat iemand anders ons reeds voor was!”

RE-DEFINE, RE-CREATE, RE-JUVENATE
A FOUR-DAY MOTIVATION AND DISCOVERY EXPERIENCE GUIDED BY DIXIE DANSERCOER & JULIE BROWN

Tussen de expedities door geeft Dixie, samen met echtgenote Julie, alternatieve seminaries en workshops met als hoofddoel: mensen helpen hun eigen definitie van passie te laten ontdekken en beter leren functioneren in het dagdagelijkse leven door op zoek te gaan naar ‘de leider’ in jezelf. Een expeditie leiden is één ding, lezingen, seminaries en workshops geven een ander! Het ene lijkt zo ver van het andere te staan. Of toch niet? Dixie schiet me bereidwillig ter hulp…
“Een expeditie leiden of een bedrijf! Waar zit het verschil? In sé zijn er meer raakvlakken dan verschilpunten. Moet je als manager niet even ambitieus, flexibel en motiverend samenwerken met een team? Moet een manager niet gebeten zijn om, soms moeilijke, uitdagingen aan te gaan? Geloof mij, op het ijs is het niet anders. Stoelend op mijn ervaringen als ‘poolreiziger’ werd ik gaandeweg meer en meer van deze overtuiging doordrongen. Of je je nu op het ijs bevindt of op kantoor, organiseren en analytisch te werk gaan is essentieel en dus efficiënt. Het delegeren van taken, mensen vertrouwen, om maar iets te noemen, zijn elementen die altijd en overal terugkomen! Blijkbaar nog altijd penibele vraagstukken die veelal leiden tot tijdverlies en slecht functioneren.
Kortom, het liet mij niet meer los. Ik ging, samen met Julie, op zoek naar een zinvolle manier om deze kennis over te brengen. Bedrijven bleken al snel geïnteresseerd en de vraag naar dergelijke sessies was (en is) dan ook groot. Voor diegenen die een heuse ‘onderdompeling’ willen ondergaan, is er het ‘Zwitsers programma’. Circles Center bevindt zich, althans naar onze bescheiden mening, op één van de mooiste plekken van Europa! Breiten in het mooie kanton Valais te Zwitserland. Seminaries geven is onze grootste broodwinning. De expedities zouden een nul operatie moeten zijn, wat vrij goed lukt. De formule is duidelijk een Amerikaans-Belgische mix, elk met hun eigen visie op de zaken. De interactie tussen ons is vrij verfrissend. Waar ik de ‘extreme’ ben is Julie met haar vrouwelijke aanpak mijn tegenpool. Zij is tevens mijn ‘communicator’ en bij al mijn expedities nauw verbonden.
(peinzend) De sessies die wij leiden gebeuren sereen.Geen show, geen prekering gedoe! Alles wordt in het werk gesteld om een open en ontspannen sfeer te creëren. Mensen worden ook nooit in een extreme richting geduwd wanneer ze dit niet willen. De enige manier waarop iemand beter kan en zal presteren is wanneer zij in communicatie gaan met zichzelf. Wanneer zij bij zichzelf bronnen, reserves ontdekken en die ook durven aanspreken. Geloof mij, een mens kan veel meer aan dan dat men denkt. Wij zijn echt wel bereid te veranderen. De openheid is er zeer zeker! Alles gaat heden te dage zo snel, mensen moeten wel flexibel kunnen zijn! Openheid is een must om te blijven meedraaien.
‘Circles’ draait goed! We houden dit project bewust in eigen handen en kleinschalig! Kwaliteit primeert boven kwantiteit. Alles doen we zelf, klantenwerving, de eerste contact name met het bedrijf, seminaries leiden, enfin de lijst is eindeloos!

...NOG ANDERE BOEIENDE ACTIVITEITEN ZOALS DAAR ZIJN:

(lachend) “Het leiden van een heuse poolexpeditie voor een groepje geïnteresseerden. Tijdens onze lezingen blijkt er steeds enorm veel vraag naar te zijn en dus ontstond het idee om, in samenwerking met een reisorganisator gespecialiseerd in exploratiereizen, een tocht te plannen. In het voorjaar van 2006 zal ik zo’n twaalf mensen over de Vatnajökull loodsen. Dit is de derde grootste ijskap op aarde! De klemtoon ligt hier op kleine groepen, de mensen laten kennismaken met die fantastische, ongeproefde wilde schoonheid! Ik kijk er al naar uit.
En dan is er ook nog het ‘creatieve luik’, zoals Julie en ik dit graag plegen te noemen; boeken schrijven, films maken…de drang is te sterk om hier niet aan toe te geven. Het is allemaal zo mooi en boeiend om te doen (zucht). Gelukkig is er mijn vrouw die mijn enthousiasme af en toe wat tempert. Zoveel te doen en zo weinig tijd! (zucht nogmaals)
…het gezinsleven
“Ik prijs mezelf een gelukkig man. Ik heb een prachtvrouw die me begrijpt en me perfect aanvoelt. Zij begrijpt mijn passie, mijn drang naar avontuur en geeft me voldoende ruimte om dit alles mogelijk te maken. Neemt niet weg dat er in ons leven flink wat tijd gaat naar het organiseren van al deze verschillende projecten! Uiteraard zijn er ook nog mijn 4 kinderen, waar ik rekening mee dien te houden. En of ze net zo avontuurlijk en sportief aangelegd zijn als hun papa weet ik (nog) niet, ze zijn nog klein. Laat ze maar opgroeien tot fijne volwassen mensen met hun eigen passie, hun eigen dromen & verlangens. Het is niet onze bedoeling hen op sleeptouw te nemen. Maar het moet gezegd, een afwezigheid is en blijft een afwezigheid! Wat toch altijd moeilijk is voor een kind. Dat gemis blijft. Uitleggen aan hen dat dit gemis niet per definitie negatief moet worden ervaren, ligt soms nog wat moeilijk. Hopelijk hebben ze mijn positief denken geërfd. En het vermogen te relativeren! Twee van mijn sterke(re) punten die ik koester, waar ik best wel trots op ben.
(peinzend) Ik ben altijd dezelfde persoon geweest. De periode van mijn scheiding van mijn eerste vrouw heb ik wel als zeer zwaar en verwarrend ervaren. Maar ook daar kom je rijker uit en blijkt dit nadien een cadeau geweest te zijn. Alles kwam in harmonie. Misschien was dat wel mijn keerpunt?

EEN LEVEN ELDERS

“Uitwijken? Een grote droom van ons beiden. In een ver verleden reisde ik de wereld af. Een rustperiode inlassen was nodig. Die manifesteert zich nu! Trouwens,we wonen nu al aardig wat van onze tijd in Breiten. Maar ooit, wanneer de kinderen wat groter zijn, een stek te vinden in de bergen, lijkt ons een zalige gedachte. We zien wel wat komt.

Inge Roggeman