Een van de grootste familiegebeurtenissen van het jaar is Thanksgiving. De Amerikanen die zo dol zijn op stapels vlees, komen hier helemaal aan hun trekken. Kalkoenen zo groot als struisvogels worden op dinertafels gesleurd en meedogenloos in tweeen gereten. Hierbij komen dan nog de sweet potato, cheese macaroni, pecan pie en nog een dish of tien aan herfstgetinte eetbare taferelen. Als vegetarische moet ik zeggen dat ik dit spektakel ronduit gruwelijk vind.

Ik sla een uitnodiging op een loftdiner af waar een heuse chef met sous chef een klein comité met culinaire hoogstandjes zal verwennen en opteer voor een intiem dinertje verzorgd door mijn collega van de Columbia University. Het draait hier immers rond het vieren van de mensen die je genegen zijn en Chris is dan ook de langste vriend die ik hier in New York heb. Ik kies een gekoelde fles witte wijn in de plaatselijke liquorstore en duik de subway in op weg naar Harlem. Aan de 181e straat stap ik af en loop nog een aantal straten dieper Harlem in om bij mijn vriend aan te bellen.

Het leuke aan het wonen in een populaire wijk is dat er overal muziek weerklinkt daar dansen een deel van het leven is. Iemand heeft dan ook op het dak van de lift een radio achtergelaten waarop telkens weer een stevige salsabeat weerklinkt. Ik waag het op een heupwiegende beweging, ik ben immers alleen.

Chris zwaait de deur met veel flair open en geeft een “hug” van jewelste: “Pam……….how nice to see you!” zegt hij dolenthousiast en nodigt me uit om door te lopen naar de tv-kamer. Hij schenkt me een louche uitziende cocktail in. Na twee slokjes heb ik het op slag een graad of tien warmer. “Hi Chris, Happy Thanksgiving”. Geen feestelijke protocol is hier van toepassing: “take a plate and dig in”, klinkt het. Chris heeft voor mijn “proteine intake” een “three cheese” macaronischotel gemaakt, hetgeen veel weg heeft van een soort smeuige kaasfondu. Gek als ik ben op kaas doet hij me geen beter cadeau. We luisteren zappend naar hetsoulmusic channel, opteren uiteindelijk voor funk en praten honderduit. De telefoon rinkelt continu en af toe en krijg ik de hoorn in mijn handen geduwd. Half Amerika vind in deze livingroom een uitlaatklep en na cocktail nummer twee begin ik het wel zeer warm te krijgen. De kaas ligt ondertussen als een blok op mijn maag.

Een laatste vriendin belt op en zegt tegen Chris dat haar moeder de hele dag heeft zitten koken en er liggen drie verschillende “chocolate and caramel swirl cheesecakes” op hem te wachten. Ik zie hartje Harlem om tien uur ‘s avonds niet echt meteen zitten maar weet dat het Chris zeer veel plezier zou doen om ook andere vrienden “Happy Thanksgiving” te wensen. We duiken een taxi in, rijden doorheen locaties waar ik nog nooit eerder ben geweest en arriveren na een twintigtal minuten in een wijk waar ik op eerste zicht de enigste blanke ben.

Muziek! Overal weerklinkt muziek en Chris laat me weten op nummertje eenentwintig rechts in te slaan. In de gang kijkt een hiphop trio vanonder basebal caps me aan. We lopen verder doorheen een lange gang en bellen aan.
“He Chris, how you’re doing?” Ik weet dat ik een exotische festiviteit tegemoet ga en volg hem naar binnen. “Everybody, meet Pam!” Een aantal monden gaan open. Big mama, een dame met een verdraaid prominent achterwerk, nodigt me uit om naast haar plaats te nemen. Ik voel me zo dun als Twiggy. Big mama neemt het grootste deel van de bank in beslag, ik hou mijn adem in en zet me neer aan haar rechterflank. De kussens bewegen niet, tenzij Big mama een nestelbui krijgt.

“Ok mensen wie wil er wat eten”, de gastvrouw wil haar kookkunsten met de nieuwe lichting aan gasten delen. Ik probeer uit te leggen dat ik al cheese macaroni op heb en het daarom graag zou laten passeren, maar dat wordt sussend weggewuivd. Er staan een twintigtal “Thanksgiving dishes” in de keuken te sudderen en ik moet van al de specialiteiten proeven. De vrouwen hebben hier immers een aantal dagen staan koken en “don’t you know it is Thanksgiving?” Jawel dat weet ik maar laten we even focussen op de historische waarde van deze dag en ons niet te veel op het culinaire aspect fixeren. Ik probeer het verhaal van de Pilgrims, de stichters van Amerika die voor de eerste keer voet op de Amerikaanse bodem zetten, aan te kaarten. Zonder success. Het culinaire aspect primeert en ik ben alvast dankbaar dat ik vegetarish ben zodat ik de tien meatball, meatloafs, turkey and chicken dishes naast me kan leggen. Ik neem me voor om volgend jaar een dag of twee op voorhand te vasten.