Hoog bezoek deze week. Eerst de koning en koningin van Zweden. Zij gingen naar Kao Lak en Baan Nam Khem. Van alle vreemde slachtoffers is Zweden wel het ergst getroffen. En dan kwamen oud-presidenten Bill Clinton en George Bush sr. Ook naar dezelfde plaatsen....we zijn daar al 6 weken geleden geweest. (lees de bijdrage in VIW.kort)

Of al dat hoog bezoek veel verschil uitmaakt voor de gewone man die niets meer heeft is nog zeer de vraag, want overal hoor ik van de geweldige bedragen die ingezameld worden en allerlei stichtingen die zich allemaal gaan bekommeren over de slachtoffers. Ik heb daar echter in ons dorp hier nog niets van gemerkt.....Nog steeds geen Rode Kruis, Unicef of andere hulporganisaties te bespeuren. Alleen maar de vrijwilligers van Bangtao Recovery en de individuele vrienden die direct met de mensen praten en ze daadwerkelijk helpen...

Vandaag nog las ik een artikel in de Phuket Gazette over een Thais politicus die in zee voor Kao Lak een monument wil bouwen voor de slachtoffers met geld van de overheid... voor een totaal van 1,5 a 2 miljard Baht! (Als ik mijn nullen juist heb is dat 40 miljoen Euro!)
Ofwel is de betrokken reporter slecht in het aantal nullen tellen ofwel lijdt de minister aan een acute aanval van megalomanie... en dat terwijl in het Vlaamse Lier bijvoorbeeld de meisjes van de vakschool koekjes bakken en 150 Euro bijeen halen voor de armste getroffenen... Het bewijst eens te meer dat politici overal ter wereld zeer kwistig omspringen met andermans geld tot meerdere eer en eigen glorie! Geloof mij maar, het laatste wat de overlevenden nodig hebben is een monument voor de overledenen!

Dit staat natuurlijk in schril contrast met de 64 jaar oude visser Noei (tweede van links op foto hiernaast) die vandaag voor 115 Euro hout geleverd kreeg en waarmee ze morgen zijn oude, versleten en beschadigde boot beginnen te herstellen.... Paul en Mieke (foto onder) sponsoren Noei verder tot de boot weer zeewaardig is.










Ondertussen doen we rustig voort hier in ons kleine wereldje. Een grote stap vooruit: de lokale pizzeria is weer open! Er zijn nog geen klanten maar de tafeltjes staan weer gedekt.... Zo gaat het hier stap voor stap vooruit, iedere dag zie je vooruitgang.


Gisteren naar Phuket-stad geweest voor een bespreking met de pastoor van de Catholic Church, pater Peter Bancha, die bij een of andere minderbekende religieuze orde is met hoofdhuis in Verona ( Italie). In de eerste week na de tsunami leverden ze prachtig werk met de opvang van gewonden. Vandaag zetten ze hun werk voort met het bezorgen van netten aan de getroffen vissers. We namen ook kijkje in het lokale ziekenhuis waar een jonge vrijwilliger verzorgd werd die afgelopen week verongelukte met z’n brommer. Hij is er weer bovenop en zal deze week het hospitaal kunnen verlaten...

Ik ben nog steeds op zoek naar scheepsbouwers die nieuwe boten kunnen bouwen. Wat is het internet toch een fantastisch iets ! Ik las een artikel vorige week in Phuket Gazette over de mensen van Ko Lanta een groot eiland ten oosten van Phi Phi die hun boten herstellen, met een email adres erbij .Zo kwam ik in contact met een jonge Canadees uit Vancouver die daarbij helpt. De wereld is soms zo klein !!.......Ik wacht nu op antwoord of ik een paar mensen kan krijgen van een ander eiland dichterbij, Ko Yao.

Eén van de lokale mensen die we eens extra in de kijker willen plaatsen is Ton. We kennen haar al acht jaar en zij had een kraampje had op het strand. Door de tsunami verloor ze alles, zelfs haar gsm. Ze bleef in leven door zich aan een boom vast te klampen. Ze was de eerste persoon die we terugvonden op 8 januari en fungeert als onze contactpersoon met de vissers van Bang Tao waar ze zelf woont. Ze was totaal ontredderd en zonder hoop. We hebben haar onmiddellijk de nodige fondsen bezorgd om een nieuwe stock aan te kopen en zo haar handeltje opnieuw te beginnen. Dat is gelukt op bescheiden schaal. ( Zie foto rechts) Ze kon weer lachen. Ze is ook mijn privé chauffeur om me naar het dorp te brengen....met haar Honda brommer. Haar vriendin Pon, die haar hielp, bezorgden we ook een nieuwe 2e handsbrommer ( de oude werd door de Tsunami meegesleurd)Door de weinige toeristen is Pon nu werkzaam in een visverwerkend bedrijf in Nakhon Si Thammarat in het zuiden van Thailand....

Caritas International en de katholieke kerk in Phuket hebben nu bevestigd dat ze netten en motoren zullen kopen voor de vissers van Bang Tao. Een lijst van de gelukkigen werd al opgehangen op het strand. Je ziet meer en meer lachende gezichten, het hele dorp leeft weer op want voor vissers is hun boot veel belangrijker dan een huis. En nu weten ze dat ze voor de zomermonsoen (hevige wind en erg veel regen) die in juli begint terug op zee kunnen. Tijdens de monsoen stormen kan er niet gevist worden.....Vandaag hadden we een delegatie van Caritas op bezoek ( de 1ste grote organisatie die we hier zien !) en er ontspon zich een geanimeerd gesprek tussen Noei( de 64 j. oude visser) en moeder Overste.....zie de foto’s. Ook heeft Noei een paar oude rakkers die hem helpen met de herstelling van z’n boot. ( the old men and the sea)

Vandaag zijn er ook weer wonderlijke dingen gebeurt, Sirinthorn kwam terug van Ko Yao met het bericht dat 2 à 3 botenbouwers deze week nog naar Bang Tao komen om mee te helpen nieuwe boten te bouwen... daar zijn we al weken mee bezig... hopelijk lukt het nu. Ik heb onmiddellijk Ton ingeschakeld om een kamer te vinden in het dorp waar deze mensen kunnen overnachten terwijl ze hier aan t werk zijn.
Toen ik vanmorgen mee de rommel op het strand aan het opruimen was, stopte er een pickup met 2 Italianen, een zekere pater Ferdinando Ronconi van de CSS orde uit Nakon Pathom ten noorden van Bangkok en nog een jonge Italiaan van Caritas uit Pescara. Zij brachten een vracht drinkwater. Het lijkt natuurlijk niet veel maar het is een bewijs van medeleven dat erg op prijs wordt gesteld.
Er is nog meer goed nieuws. Ik heb een man gevonden die een kettingzaag heeft ( er is een verbod op de invoer in het kader van de strijd tegen de ontbossing !) Die komt nu zaterdag helpen met het zagen van de nieuwe ribben voor de boten....die worden uit vrij dikke planken gezaagd (9cm) en met de hand is dat een hele karwei. We hopen daarin wat sneller vooruitgang te boeken... zo zie je maar weer dat alle beetjes helpen en dat ons netwerk zich steeds meer uitbreidt.

Nogmaals dank aan alle vrienden die ons hielpen te helpen... het zal moeilijk zijn volgende week afscheid te nemen... maar de moed zit er in, er wordt hard gewerkt en het resultaat is te zien...

Guido Jouret & Maria Dierick (bestuurders van Vlamingen in Wereld)