NUTTIGE INFORMATIE Meer info en muziek beluisteren op www.myspace.com/trixiewhitley

Verscheurd tussen twee culturen
Met een Amerikaanse vader en een Belgische moeder is Trixie een geboren wereldburger. “Ik bezit de dubbele nationaliteit en dat is echt superhandig, want ik verhuis zonder problemen over de grote plas en terug. Ik besefte niet in wat voor een luxesituatie ik zat tot ik mijn vriend in New York wou laten wonen. Geen sinecure, zo bleek.”

“Ik voelde mij altijd een tikkeltje meer New Yorkse dan Gentse. Wellicht omdat ik er mijn eerste acht levensjaren spendeerde. Misschien een belangrijke leeftijd voor het vormen van de identiteit? Maar ook toen ik in Gent woonde, was ik jaarlijks meerdere maanden in New York. Ik nam dan alleen het vliegtuig naar mijn vader. Ik voelde mij in België altijd wat misplaatst omdat ik het gevoel had niet van hier te zijn. Al is de band met Gent wel bijzonder sterk. Van jongs af heb ik mij de switch eigen gemaakt. Op het vliegtuig, eigenlijk op de luchthaven reeds. Men ziet mijn Amerikaans paspoort en onmiddellijk wordt Engels tegen me gesproken. Ik doe gewoon mee. Omgekeerd ook. Mijn Belgisch paspoort staat gelijk aan Nederlands spreken.”

“Ik denk in de taal die ik spreek. Het is een klik, zowel bewust als onbewust. Mijn moeder schrikt wel eens als ik in Gent telefoon krijg uit de Verenigde Staten. Dan zegt ze: ‘Jij verandert compleet. Wanneer je Amerikaans praat, praat je ook als een Amerikaanse: luid en breed gesticulerend’. In het Nederlands zal ik waarschijnlijk meer bescheiden zijn. Tijdens mijn jeugd leerde ik om snel om te schakelen. Klinkt dat alsof ik een dubbele persoonlijkheid heb?”, lacht Trixie.

“Al mijn leven lang voel ik mij verscheurd tussen twee culturen. Als ik in New York ben, mis ik Gent. En in Gent denk ik... oh, hier wil ik ook niet zijn. Ik wou dat ik me overal thuis voelde, maar zo ervaar ik het niet. Toen ik op school zat, ging ik tijdens de zomervakantie twee maanden lang op tournee met mijn papa. Iedere dag in een andere stad. Dat zijn onvergetelijke ervaringen. Een enorme rijkdom, maar de keerzijde van de medaille is dat je je moeilijk kan hechten.”

American girl
“Ik ben naar België gekomen toen ik acht was. De hele periode daaropvolgend wou ik weg, terug naar mijn thuis. Voor velen ben ik the American girl gebleven. Ik arriveerde in Gent, sprak geen Nederlands en moest naar een Franstalige school. Ik voelde me een alien. Dat beterde niet echt toen ik ouder werd. Omwille van mijn afkomst had men een verkeerd beeld van me. En dat is het grote verschil met New York. Pas recent ontdekte ik waarom ik mij er net altijd iets beter voel: niemand is er echt thuis. Ik heb er erg veel Europese, Russische en Japanse vrienden, allemaal mensen met dezelfde ervaring. Daar vindt niemand me raar. Die weten wat het is om opnieuw te beginnen.”

“Op mijn zeventiende, ik was net met school gestopt, trok ik met pak en zak naar New York. Ik had een vaag voorgevoel dat mijn vader ziek was. Het was de belangrijkste beslissing in mijn jonge leven. Nog twee jaar heb ik min of meer met hem kunnen spenderen, ook al takelde hij langzaam af. Mijn moeder steunde mij. Ze wist hoe lang ik reeds terug wou. Na zijn dood kwam ik terug naar België. Ik had nood om even uit te blazen, om te rouwen vooral. In België had ik een dak boven mijn hoofd, waarvoor ik geen zes op zeven moest werken. Ik heb mijn tijd afgewacht tot ik opnieuw emotioneel voldoende sterk was om alleen te zijn. Maar toch was het best confronterend, eerder dit jaar in maart, toen ik terug ging. Sindsdien woon ik er terug fulltime, al kom ik voor de zomerfestivals over.”

Ondanks haar leeftijd staat Trixie serieus in het leven. “Ik wilde mijn leven in handen nemen. Ik zoek niet te veel afleiding, maar wil discipline en zelfbeheersing aan de dag brengen. Altijd op weg en nergens thuis. Ik heb ervaren wat dit leven met een mens kan doen. Papa’s melancholische kantje herken ik ook in mezelf. Ik wil me ertegen wapenen.”

Eigen songs
Trixie was elf toen ze toneellessen volgde bij het gezelschap De Kopergietery om vervolgens danseres te worden bij het professionele (!) gezelschap Les Ballets C de la B van Alain Platel. Toen was het tijd om haar eigen ding te doen. “Na een zijsprongetje als dj volgde ik mijn hart en creativiteit naar papa’s branche. Met eigen songs en achter de piano. Ik wou mijn eigen ding doen, en niet andermans creaties vertolken. Podiumervaring had ik al vóór ik muziek begon te schrijven, maar met mijn eigen nummers naar buiten komen betekende toch iets anders. Faalangst omdat ik er naakt sta met mijn eigen nummers en teksten. Ik voel me thuis op een podium, maar dat staat los van de noodzaak om muziek te maken. Gelukkig vonden beide facetten elkaar en kan ik mijn creaties delen met het publiek. Gaandeweg werd ik een betere muzikante en performer.”

Trixie zingt en schrijft vanuit haar onderbuik en dat voel je. Crawl draagt ze op aan haar moeder, aandachtig aanwezig op het concert in Mechelen. Strong Blood aan haar vader. ‘Papa's got strong blood, mama's got strong blood, I learned to survive with that same strong blood!', zingt ze “Ik schreef het in New York terwijl mijn vader en ik in eenzelfde kamer zaten. Hij zat wat verder, maar was in een andere zone. Hij was reeds erg ziek. Ik voelde een bijna lijfelijke drang om het te schrijven en het is één van de strafste nummers van mijn set geworden. Ik heb ook het gevoel dat ik het met hem deel als ik het live speel.”

Muziek als zuurstof
Songs als Silent Rebel en Next Revolution bezorgen je rillingen op je rug. Trixie is een romanticus en maakt muziek met emotionele kracht. Ze dekt haar kwetsuren niet af, maar makkelijk is dat niet. “Het is confronterend, maar ook helend. Heel persoonlijk ook. Bepaalde dingen kan je kiezen in het leven, andere niet. Ik begon geen muziek te schrijven uit een vorm van entertainment, maar uit noodzaak. Niet om anderen te plezieren. Maar voor mezelf, egoïstisch bijna. Het was datgene wat mij persoonlijk het meeste hulp bood.”

“Mijn moeder is de meest standvastige persoon in mijn leven. Als alleenstaande moeder voedde ze mij op. Mijn sterkte heb ik van haar. Het artistieke van mijn papa in wiens leven ik was als de oceanen het toelieten. Ik zag hem enkel als het paste in zijn muziekschema. Ik heb met hem gemeen dat muziek mijn zuurstof is. Zijn passie voor muziek was zo groot dat ze zijn leven bepaalde en al het overige bijkomstig maakte. Mocht dat niet zo geweest zijn, dan was hij een meer typische vaderfiguur geweest.”

“Sommige mensen starten met muziek omdat ze zin hebben in verandering in hun leven. Bij hem was het zoveel meer, het was zijn leven. Ik heb dat geërfd. Dezelfde pijn, strijd en jubel. Zwerven in het leven, maar thuiskomen in de muziek. Ik moest mij kunnen uitdrukken. Ja ik ben muzikant omdat ik geen keus had. Mijn ervaringen moest ik verwerken... ventileren. De heilzame kracht van de muziek.”

 

Deze en gene zijde
“Muziek spelen in New York is helemaal anders dan in België. In Vlaanderen mis ik de New Yorkse mentaliteit, waar het leven echt in your face is. Er zijn honderden clubs. Je kan dus elke avond spelen. In obscure clubs soms, waar je met je intieme songs op anderhalve meter van een toog vol zatte mannen staat. Je moet jezelf bewijzen, aan selfpromotion doen en zelf de touwtjes in handen nemen. Belgische bands en muzikanten lijken mij veel competitiever, terwijl er in een stad als New York meer concurrentie is. Iedereen kent de struggle in New York en werkt dan ook samen.”

Ik ben dankbaar dat ik beide kanten kan zien. De luxe in België, waar ik zowaar een backstage heb. En New York als mijn leerschool, waar ik de luxe heb om met Grammy-winnende producers te brainstormen over muziek. De bekende zangeres-bassiste Me’shell Ndegeocello werkte mee aan mijn eerste mini-cd. De keuze is enorm. Zo is er de drummer van Tom Waits, die voor niets bij mij speelt. Hij weet dat ik een beginner ben. Creativiteit en energie worden effectief ten dienste van andermans ideeën gesteld.”

Trixie bespeelt sinds kort de gitaar van haar vader, een familiestuk met een grote emotionele waarde. Jarenlang liet ze ze daarom links staan, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. “Uiteindelijk moest ik mij gewonnen geven. Pas recent durfde ik en uiteraard zie je zijn invloeden. Ik ben met zijn muziek opgegroeid en dat is nog wat anders dan een fan die door Chris Whitley geïnspireerd is. Het zit in mijn bloed en lijf, als een spons geabsorbeerd. Tot nu toe is het merendeel van de songs aan de piano geboren, misschien komen ze in de toekomst wel op de gitaar tot stand”, besluit Trixie.

Koen Van der Schaeghe

Publicatiedatum: 25/11/08
                                                             

Vertel je vriend/vriendin over dit artikel

Zijn/haar naam:      Zijn/haar email:

Jouw naam:                  Jouw email: