Hoe
is het allemaal begonnen?
Onze
eerste reis naar Australië dateert al van 1995. Toen zijn
Hilde en ik zes maanden als rugzaktoerist door Australië,
Nieuw-Zeeland en Indonesië rondgetrokken. Het was meteen
liefde op het eerste gezicht. Australië maakte een zodanige
diepe indruk op ons dat we toen al beslisten om er ooit terug
te keren. De overweldigende natuur, de eindeloze ruimte, het fantastische
klimaat, maar ook de positieve ingesteldheid van de mensen. We
voelden dat het land ons nog zoveel kon bieden. In de zomer van
2004 trokken we een tweede keer Down Under. Nu met de kindjes
en zonder rugzak. We hadden ons via Taxistop ingeschreven voor
de huisruilformule en we slaagden erin om ons huis te ruilen met
een koppel uit Mooloolaba, een kuststadje gelegen aan de Sunshine
Coast in Queensland. Het was een fantastische ervaring die ik
aan iedereen kan aanraden. Huisruil is ook zeer betaalbaar voor
wie een langere tijd met kinderen naar Australië wil reizen.
Toen kregen we ook het gevoel dat we misschien wel in Australië
zouden willen wonen. De kinderen hadden het er naar hun zin, de
mensen waren nog steeds even vriendelijk en het klimaat was ons
nog altijd zeer gunstig gezind. Maar vooral de kinderen gaven
de doorslag. Zij vonden het er leuk en we konden hen laten genieten
van dingen die er bij ons gewoon niet meer zijn. Na onze terugkomst
hebben we de knoop doorgehakt. Als Australië ons een permanent
visum zou willen schenken, wilden we er gaan wonen. Maar hoe krijgen
we een permanent visum? Dat bleek niet zo eenvoudig, maar we hadden
geluk. Hilde is ergotherapeute en Australië heeft een groot
tekort aan ergotherapeuten. Om zeer zeker te zijn dat we via deze
weg aan een visum zouden geraken, namen we contact op met Buysse
Immigration. Zij bevestigden dat we een zeer goede kans (98%)
maakten om het visum te krijgen. Ze konden alleen niet zeggen
hoelang de procedure in beslag zou nemen. Achteraf begrijpen we
ook waarom. Want de hele procedure duurde twee jaar en verliep
niet altijd zonder problemen. De grootste problemen waren er bij
de erkenning van Hilde’s diploma in Australië. Dit
duurde langer dan voorzien waardoor ons geduld extra op de proef
werd gesteld. Maar eind al goed. Na de erkenning van het diploma
verliep alles een stuk vlotter. Vandaag hebben we onze permanent
visa en in januari verhuizen we naar Australië.
We
kozen voor Adelaide. Het is een niet voor de hand liggende bestemming.
Want bij Australië denkt iedereen eerder aan Sydney, Melbourne
of een andere toeristische trekpleister. Maar Adelaide en South-Australia
voeren een pro-actief beleid om nieuwkomers te werven en bieden
verschillende extra faciliteiten aan zoals huisvesting en persoonlijke
begeleiding. Het is een stad met een easy going mentaliteit, vlakbij
de zee en met een mediterraan klimaat. Voldoende troeven dus om
ons te overtuigen.
Een concrete job hebben we nog niet maar Hilde heeft al wel verschillende
goede contacten. Het is ook niet eenvoudig om van hieruit al een
voor een vaste baan te solliciteren. De antwoorden op onze mails
zijn steeds vriendelijk, maar we voelen dat we pas echt in aanmerking
zullen komen als we daar zijn. Dat is ook logisch, want voor de
Australiërs zijn we voorlopig nog altijd Belgen met mooie
verhuisplannen. Maar van zodra we in Australië zullen zijn,
zal alles wel vlotter lopen. We hopen alvast dat Hilde vrij snel
als ergotherapeute aan de slag kan. Ik wil eerst de arbeidsmarkt
verkennen en kijken wat ik het best kan doen. Maar ik ben ervan
overtuigd dat ik mijn brede ervaring ook in Australië zal
kunnen gebruiken.
En de kinderen? Die leven er echt naar toe.
Het is soms ontroerend om te zien hoe goed ze ermee omgaan. We
hebben beslist om hen bij alles te betrekken. Dat helpt zeker.
Ze volgen nu ook Engelse les. We willen hen een kleine basis van
het Engels meegeven. Het zal hen toch een stukje zelfzekerder
maken als ze in een volledig Engelstalige omgeving terechtkomen.
We zullen daar ook zo snel mogelijk op zoek gaan naar een geschikte
school. We hebben alvast alle vertrouwen in het Australische onderwijssysteem
want het staat zeer hoog aangeschreven.
Ook
familie en vrienden reageerden positief op onze beslissing.
Het was in het begin niet zo evident, maar onze ouders hebben
er zich mee verzoend en ze bereiden zich nu ook helemaal voor
op de grote dag. Ook onze vrienden leven mee en de nog resterende
tijd wordt goed gevuld met nog in te halen etentjes en drinks.
Onze werkgevers zijn ook op de hoogte en ze respecteren onze keuze.
We hebben trouwens geluk dat ons vertrek net na de feestdagen
valt. We zullen dus gemakkelijker in familiekring afscheid kunnen
nemen. Maar voorlopig moeten we ons nog op de praktische dingen
concentreren. Ons huis wordt verhuurd en moet dus volledig leeg
gemaakt worden. Onze inboedel zal met een container naar Adelaide
verscheept worden. Het is een hele klus, maar we zullen zeer blij
zijn als we diezelfde spullen Down Under zullen kunnen uitpakken
Publicatiedatum: 12/12/06
/
