SARAH VAES
|
voorstanders van het presidentiële systeem voeren actie
in hoofdstad Male |
Een maand geleden vertrok ik naar de Malediven.
Het academiejaar zat erop en al mijn schoolse verplichtingen waren
vervuld, behalve eentje: een masterproef. Als student aan de Master
Conflict & Development in Gent, had ik beslist te schrijven
over klimaatvluchtelingen. Maar niet, zo had ik me voorgenomen,
zonder wat onderzoekservaring in 'het veld'. En dus vertrok ik
naar de Malediven, het aardse paradijs in de Indische Oceaan,
dat volgens sommige klimatologen de eeuwwisseling niet zal halen.
Zelfs de meer voorzichtingen voorspellingen zijn eensgezind over
de kwetsbaarheid van kleine eilandstaten ten aanzien van de nefaste
gevolgen van klimaatverandering. Naar verluid waren die gevolgen
nu al voelbaar in de Malediven. De plaats bij uitstek dus om wat
'insider' inzichten op te doen over de lokale perceptie van en
de reactie op grote milieuproblemen, niet?
Bij
aankomst in de luchthaven wachtte me een aangename verassing.
Enkele weken voor mijn vertrek was Ekuverin, de ngo die me ter
plaatse zou bijstaan, na een half jaar internet-contact plots
uit de ether verdwenen. Toch stond een delegatie me op te wachten
in de aankomsthal, vol ambitieuze plannen. Een maandenlange eilandentocht
was al uitgestippeld, interviews met alle relevante ministers
was 'no problem', en natuurlijk zouden we de kwestie ook eens
face to face met de president zelf bespreken.
Dagen
van bureaucratisch geworstel gingen voorbij, zonder succes. Mijn
timing bleek alles behalve ideaal: ik kwam aan tijdens de onafhankelijkheidsfeesten
en meteen daarna begon de campagne voor een referendum dat het
democratisch Malediven moest inluiden. Tot twee jaar geleden waren
politieke partijen niet toegelaten. Nu werden de Maledivianen
plots tot politieke filosofen gebombardeerd en moesten ze de voor-
en nadelen van een presidentieel systeem afwegen tegen die van
een parlemetair systeem.
Male
waar
elke verkiente meter is volgebouwd.
|
Op Vilingli is het leven een pak rustiger |
Het
referendum werd de inzet van een populariteitswedstrijd tussen
de voornaamste oppositiepartij en de presidentiële partij
en het zette het gewone en het politieke leven op zijn kop. Het
is een cliché, maar de beelden, de kleuren en de geuren
van een heel ander 'dagelijks leven' waren zoals steeds facinerend.
Maar het nieuwe ging voorbij. Met 9000 auto’s en nog veel
meer mensen op 1,7 vierkante km verloor Male snel zijn charme
terwijl mijn eerste poging tot onderzoek niet direct een vliegende
start kende.
Net
toen mijn frustraties zich opstapelden, kreeg ik een uitnodiging
om mijn kamer in een guesthouse te ruilen voor eentje in Vilingli.
Vilingli is het vijfde district van Male, gelegen op een apart
eiland, een kleine 10 minuten varen van de drukte van de hoofdstad.
Er rijden 10 auto's, de zee is er appelblauw-zeegroen en mijn
kamertje een 10e van de prijs in het guesthouse. Maar mijn nieuwe
uitvalsbasis was naast 6 andere kamers ook 6 families en 8 peuters
rijk. Er was dus, om het mild uit te drukken, altijd leven in
de brouwerij. Mijn affectie voor kleine kindjes zakte vooral rond
6 uur ’s morgens - wanneer ze op hun driewieler door de
gang racend de een nieuwe dag inluiden- naar een dieptepunt. Maar
goed, tegelijk kreeg ik nu de kans mijn beetje divehi eens uit
te testen en kon ik eindelijk kennis maken met de alledaagse Malediviaanse
keuken. Wat dat laatste betreft, de eerste avond werd mijn komst
gevierd met een schotel visingewanden. Ik heb heel dapper twee
porties naar binnen geslagen. Eens ik niet langer probeerde te
herkennen welk stuk je ik aan het eten was, smaakte het best lekker.
Alleen met de vissenmaag had ik het lastig. Die bleek zo taai
als een autoband. Al kauwend troostte ik me met de gedachte dat
nu mijn omega 3 weer op peil was.
kokossap
blijkt heel dorstlessend |
Het
avondeten |
Vanuit
Vilingli bleef ik mijn bureaucratische veldslagen voeren, met
veel frustratie maar ook stiekeme vooruitgang tot gevolg. Ik kreeg
steeds meer informatie over het beleid van de overheid, en vooral
de inconsistenties daarin. Toch besliste ik de interviews met
beleidsmakers uit te stellen tot na het politieke steekspel en
in de plaats zo snel mogelijk naar andere eilanden vertrekken.
Ook dat bleek niet evident. Om de Malediviaanse cultuur 'puur'
te houden en om niet met al veel westers gedachtengoed te moeten
afrekenen, is de overheid steeds erg restrictief geweest ten aanzien
van reizen buiten de toeristische zone. Touristen worden doorgaans
rechtstreeks van de luchthaven naar de luxueuze resort-eilanden
verscheept en zetten zelden voet op normale, bewoonde, eilanden.
Wie toch die grenzen wil verleggen moet eerst een assortiment
aan toestemmingen verzamelen: Een speciale verblijfsvergunning,
een Inter Island Travel Permit, een permit voor onderzoek... .
Eind Augustus had ik eindelijk alles in handen en kon ik, twee
weken later dan mijn ‘worst case’- scenario, vertrekken.
Met
Suja, een van Ekuverins leden, als tolk en gids vertrok ik naar
Gaaf Dhaal atoll, het voorlaatste atoll naar het zuiden toe. Na
2 dagen reizen kwamen we aan op Gadhdhoo, het thuiseiland van
Suja. Suja's terugkeer werd gevierd met een picknik op het nabije
onbewoonde eiland. Een 'picknick' bleek gelijk te staan met een
boottocht, gevolgd door een lange wandeling in de jungle, veel
kokosnoten leegdrinken, een urenlange snorkeltocht met harpoenen
en tenslotte, een barbecue van de vers gevangen vis. Het was een
perfect begin voor deel II van mijn bezoek aan de Maldiven.
Terwijl mijn nieuwe gastgezin zich meteen tot doel stelt me een
paar extra kilo’s aan te smeren voordat ik hier weer vertrek,
probeer ik mijn onderzoekje vormt geven. Ik heb twee weken de
tijd om te weten te kopen wat de bewoners van dit eiland vinden
van een toekomst met klimaatverandering en, mogelijk, zonder de
Malediven.
Sarah Vaes
Publicatiedatum: 12/09/07
