“ORTAKÖY IS DE LEUKSTE WIJK VAN ISTANBUL”
PODOLOGE SARAH SCHOCKAERT VINDT HAAR BELOOFDE LAND
Sarah Schockaert koos na een korte carrière als podologe voor een nieuwe start in het mysterieuze Byzantium. Ze verwent niet langer Vlaamse voeten maar toeristen en reizigers op een steenworp van de Blauwe Moskee. 32 jaar jong is de Oost-Vlaamse en ze heeft al een leven achter zich. Haar bestaan wordt duidelijk niet beheerst door voorzienigheid. Het leven is aan de durvers zegt men: brave meisjes komen in de hemel, stoute overal. Sarah ging naar Istanbul, vestigde zich er en heeft het er naar haar zin. Vandaag is ze sales manager in het viersterren Kalyon Hotel. Bij een voortreffelijk kopje Turkse koffie en een prachtig zicht op de Zee van Marmara doet Sarah haar verhaal.
 Ik heb het geluk gehad om altijd veel te kunnen reizen. Ik ontmoet graag mensen van alle denkbare landen en culturen. Ik dompel mij met plezier volledig onder in een samenleving. Ik spreek bovendien graag vreemde talen. Daarom dacht ik ook vroeger al om de reiswereld in te stappen.
Zeven jaar geleden was ik voor het eerst in Turkije. Samen met een vriendin ervoer ik hetzelfde enthousiasme als mijn familie eerder. Antalya was mijn eerste bestemming, maar algauw volgde Istanbul. Mijn interesse, die reeds gewekt was door lectuur, groeide alleen maar. Vele reizen heen en weer zouden volgen.
In een vorig leven was ik zelfstandig podologe. Onmiddellijk na mijn studie werd ik zelfstandige. Maar ik heb me altijd een beetje gevangen gevoeld in die job. Ik werkte thuis en woonde thuis. Ik droomde toen al van werk in het toerisme. Twee jaar lang combineerde ik mijn praktijk met de job van grond hostess. Dat was mogelijk omdat ik in shiften werkte. Het was daarenboven een goede test om te ontdekken of ik mijn podologie wel volledig wou laten vallen.
Wie mij tien jaar geleden vertelde dat ik in het buitenland zou gaan wonen, had ik gek verklaard. Mijn zus had in het buitenland gestudeerd, maar ik was eerder het huiselijke type. Toen ik mijn Turkse partner leerde kennen, kwam de stap dichterbij. Natuurlijk ging ik niet over één nacht ijs bij zo’n beslissing. Een vakantiebestemming is slechts zelden ook een woonbestemming. En hoewel vrienden  en familie schrokken van mijn vastberadenheid, verwachtten ze mij toch na drie à vier maanden terug.
Na drie jaar heb ik een thuisgevoel in Istanbul. Ik ben nooit opgestaan met de idee dat ik wil terugkeren. De Turkse cultuur heeft daar heel wat toe bijgedragen. De gastvrijheid, hartelijkheid en vriendelijkheid van de bevolking zijn legendarisch. De Turken zijn lief en aardig.
Turks praten is geen must in het Istanbulse toerisme. Turkssprekenden zijn er voldoende. Ik hield en hou mij vooral bezig met de buitenlandse gasten. Werk genoeg, want 80% van onze gasten zijn van niet-Turkse origine. Toen ik hier begon te werken, spraken mijn collega’s louter Turks met mij. Dat is toch nog steeds de beste leerschool. Ik ben begonnen aan de balie en ging mij meer en meer toespitsen op buitenlandse reservaties en later kwam daar ook marketing bij.
Vandaag ben ik verantwoordelijk voor de buitenlandse markt in ons hotel. Zowel verkoop, marketing als internationale en nationale conferenties. Mijn, naar Turkse normen, meer dan gemiddelde talenkennis is hierbij wel een troef.
Nederlands spreken schept een band. Vaak verblijven bedrijfsmensen in ons hotel en af en toe zitten daar ook Belgen bij. Dat is leuk, ook al heb je die man nog nooit eerder gezien. Dat zij in het Nederlands kunnen geholpen worden, verrast hen aangenaam. En ik ben natuurlijk blij dat ik mijn moedertaal nog eens kan bovenhalen.
Ortaköy vind ik de leukste wijk van Istanbul.(foto linksonder) Er heerst een aangename sfeer en gezellige drukte. Zowel jong als oud, rijk en arm vertoeven er rond de Mecidiye-moskee. Dit stadsdeel telt vrij dure restaurants en clubs, maar je kan er ook gewoon iets uit de hand eten. Gezellig wandelen langs de Bosporus kan mij ook altijd bekoren. De mooie huizen en de passage van boten hebben iets romantisch.
Een citytrip van vijf dagen is ideaal. Toeristen denken vaak dat Istanbul vrij klein is. V elen beperken hun trip tot de postkaartvisites aan Sultanahmet en de Gouden Hoorn, maar de stad heeft zoveel meer te bieden. Elke buurt ademt een andere sfeer uit. Traditionele wijken liggen naast hypermoderne buurten. Zelfs het lelijke Istanbul heeft zijn charme. Verlaat de grote weg, want in elk steegje gaat een nieuwe wereld open.
Met mijn geografisch doorzicht in de stad is het goed gesteld. De stad is natuurlijk zo groot, en dijt nog steeds uit, dat er een hoop buurten zijn waar ik zelden kom. Maar geef me de naam van een wijk en ik kan u wel verder helpen. Dat ik in het toerisme werk, draagt daar wel toe bij natuurlijk. Je krijgt immers onafgebroken soortgelijke vragen.
Het verkeer in Istanbul is op z’n minst een bijzondere ervaring. Momenteel doe ik veel met de bus, maar ook de metro en de tram zijn opties. Het verkeer kan hels zijn, waaraan je je in het begin ergert, maar op den duur word je dat gewoon. Dat lawaai en getoeter zal ik misschien wel missen als ik ooit terug in België zou wonen.
Buitenlandse huurders zijn welkom. Vele kantoren zullen trouwens blij zijn met een buitenlander als huurder. Westerlingen betekenen meer zekerheid rond betaling. Omtrent de aankoop van onroerend goed durft de Turkse wetgeving wel eens te wijzigen. Momenteel kan het, maar toen ik het plan had, was het niet mogelijk.
Voorlopig is Istanbul mijn eindstation. Maar zeg nooit nooit. Kalyon Hotel maakt geen deel uit van een groep, dus zomaar switchen naar een andere locatie zit er niet in.
Als ik in België door een stad loop, vraag ik mij wel eens af waar iedereen is. Vanuit Istanbul ben ik gewend dat alles zeer laat open is en in België loop je ’s avonds doorheen bijna lege straten. Vooral op zondag zijn de Vlaamse steden bijna doods.
Koen Van der Schaeghe
Publicatiedatum: 06/09/06
|
