IJslander worden
In mei ‘06 besloot ik de IJslandse Nationaliteit aan te vragen, wetende dat ikzelf en onze dochter de Belgische zouden verliezen. Ik woon sinds ’99 in IJsland en vind me voldoende geïntegreerd om IJslander te worden. Dat maakt het makkelijker om officiële documenten te bekomen. Voorheen moest ik hiervoor langs België. Toen mijn Belgisch paspoort verviel had ik de keuze om dit te vernieuwen of de IJslandse Nationaliteit aan te vragen en bijgevolg veel sneller een nieuw paspoort te hebben. Eens IJslander zou ik terug de Belgische Nationaliteit aanvragen. Ik was/ben een grote voorstander van de dubbele nationaliteit maar geloofde niet een snelle wetswijziging.
Het verkrijgen van de IJslandse verliep heel makkelijk. Enkele papieren uit België lieten wel lang op zich wachten. Op 31 juli ‘06 ontving ik een brief dat ik aanvaard was en dat ik de IJslandse Nationaliteit kon verkrijgen. Het duurde geen 4 maanden van start tot de finish. Het enige wat ik doen moest was met het document naar de politie gaan en ik was IJslander.
Het dossier om terug Belg te worden
Op 2 augustus contacteerde ik de verantwoordelijke Belgische ambassade voor België te Oslo, Noorwegen om hen op de hoogte te brengen van mijn situatie en vroeg hen mij alle nodige informatie te sturen om de Belgische nationaliteit terug aan te vragen. Op 23 augustus kreeg ik antwoord dat zo’n dossier voor hen een primeur was en een lijst documenten die ik moest voorleggen.
Begin september stuurde ik voor de eerste keer alle documenten op naar de Ambassade in Oslo, maar kreeg ze terug wegens onvolledig. Op 23 oktober gingen de papieren nogmaals de post op richting Oslo. Nu was alles goed. Maar op 6 november kreeg ik een e-mail dat de vragenlijst die ik eerder ontving niet meer geldig was en er een nieuwe was. Gevolg: opnieuw invullen en opsturen naar Oslo. Begin december moest ik naar het ere-consulaat in Reykjavik voor het ondertekenen van enkele documenten. Dat was het einde en alles was nu in orde.
Op 13 december 2006 kreeg ik bericht uit Oslo dat op 15 december al mijn papieren werden opgestuurd naar de Dienst Buitenlandse Zaken in Brussel. Op mijn vraag hoe lang alles zou duren vooraleer ik terug Belg zou zijn konden ze mij in Oslo niet zeggen. Ik moest geduld hebben.
Wachten
Begin maart besloot ik om zelf eens uit te zoeken wat de stand van mijn dossier was. Ik contacteerde de FOD Buitenlandse Zaken in Brussel en kreeg met Mevr Verbeke een behulpzame medewerkster aan de lijn. Dit was het antwoord: Op 20 december is mijn dossier ingeschreven op de agenda van de verzendingsdienst bij FOD Buitenlandse Zaken. Het is opnieuw ingeschreven op 9 januari bij de dienst Consulaire Zaken waaronder de dienst Nationaliteiten zit die zich bezighoudt met dossiers zoals het mijne. De eindejaarsperiode en de interne behandeling door diverse diensten maakte dat het lang duurde vooraleer mijn dossier op de eindbestemming, zijnde de Dienst Nationaliteiten van FOD Buitenlandse Zaken belandde.
Op 2 februari is mijn dossier dan doorgestuurd naar het Parket van de Procureur des Konings, waar de wachttijd lang kan zijn. Als het Parket een dossier ontvangt wordt het ingeschreven en een ontvangstbewijs naar de FOD Buitenlandse Zaken gestuurd. Het Parket geeft dan binnen de maand beginnend op de datum van het ontvangstbewijs een advies op een dossier. De dienst Buitenlandse Zaken rekent op 2 maanden door vertragingen met de post. Zijn die 2 maanden om en kregen zij niks, dan is het sowieso een positief advies. Dat kreeg ik te horen begin maart.
Einde in zicht
Naar aanleiding van dit artikel contacteerde ik opnieuw Mevr. Verbeke voor een stand van zaken en kreeg te horen dat de FOD Buitenlandse Zaken een ontvangstbewijs ontving van het Parket van de Procureur des Konings op 20 maart. Voor 20 mei zouden ze iets moeten gehoord hebben van het Parket. Daar zij niets hoorden, gingen zijn uit van een positief advies. Mijn dossier/akte is opgemaakt en werd vanuit de dienst Akten met de diplomatieke tas naar Oslo gestuurd. Ik moet nu papieren ondertekenen en ik zal terug Belg zijn. Maar sinds januari blijkt het niet meer mogelijk deze papieren te ondertekenen op de ere-consulaten, maar enkel op de verantwoordelijke ambassade zelf. Ik moet hiervoor dus vanuit IJsland naar Oslo, waar ik nooit kom. Daarom wordt er nu nagegaan of ik de papieren in België kan ondertekenen.
Ik ben erg blij te kunnen afsluiten met het goede nieuws dat mijn dochter en ikzelf sinds kort weer over de Belgische nationaliteit beschikken. Ik moest mij enkel nog aanmelden op het ereconsulaat in Reykjavik voor het ondertekenen van een document. Het opnieuw bekomen van de Belgische nationaliteit had inderdaad wat voeten in de aarde, maar niettemin verliep het vloter dan ik vooraf verwachtte.
Koen Van de Putte
Publicatiedatum: 08/08/07
