NUTTIGE INFORMATIE Url: www.harfisszimo.com

GROOTMOEDERS ROOTS
”Dit stadsdeel heeft alleszins weinig geheimen voor mij want aan deze academie heb ik mijn specialisatiejaren harp gevolgd”, steekt ze van wal als ik haar complimenteer met dit sfeervolle etablissement. Of zij zich al lang verheugde om in Boedapest te komen wonen? “Ik was er eigenlijk nog maar één keer eerder geweest, toen ik een Hongaarse vriendin bezocht die een Erasmus-project volgde bij ons op school. De grootste reden van mijn komst is mijn overleden Hongaarse grootmoeder wiens taal en land ik altijd heb willen leren kennen. Ik had een erg goede band met haar en ze klaarde altijd op als ze Hongaars hoorde spreken. Ik wou ontdekken vanwaar zij kwam, te meer omdat ze er zelf maar weinig over vertelde. Daarnaast droomde ik ervan om mijn studie te vervolmaken volgens andere inzichten. In Boedapest is enorm veel muziek aanwezig en die combinatie bracht mij naar de prachtige Donaustad. En zo lang het mij hier aanstaat, blijf ik.”
Heleen heeft het niet van vreemden, met haar ouders woonde ze reeds acht jaar in Frankrijk, wat maakt dat ze niet zo gehecht is aan de grond onder de voeten. “Ik ben niet zo gebonden en ik hou van reizen en het ontmoeten van nieuwe mensen. Op de Liszt-academie studeren heel wat buitenlanders en als ik Engels hoorde spreken, stapte ik op hen af. Je verstaat de Hongaarse taal niet, dus in het begin is het echt wel zoeken, ook als je inkopen doet. Maar je leert iemand kennen en voor je het weet heb je een grote kennissen- en vriendenkring. Op de twee jaar dat ik hier ben, zijn er ook al enige van de eerste vrienden alweer vertrokken maar ik heb nu wel al een vlot contact met Hongaren en landgenoten die hier wonen.”

SPELEN, VERKOPEN EN LESGEVEN
Heleen studeerde in Boedapest dankzij een beurs van de Waalse Gemeenschap in samenwerking met de Hongaarse staat. “Mijn humaniora volgde ik in Vlaanderen als pianiste, waarna ik overschakelde op harp en ging studeren aan het IMEP (Institut Supérieur de Musique et de Pédagogie) in Namen.” Nu haar beurs sinds enkele maanden is afgelopen moet ze zelf haar boontjes zien te doppen. En dat doet ze met brio. Ze verkoopt harpen, speelt in een harptrio, dat ze samen met twee medestudenten oprichtte en geeft ook nog les. Heleen Vandeputte over dat veelzijdige: “De verkoop gebeurt in opdracht van een Franse firma en doordat ik die harpen thuis heb staan, kunnen we met ons trio makkelijk repeteren. Als we een concert hebben, nemen we die harpen ook mee, wat geen sinecure is met een instrument dat 1m85 meet. Nu heb ik een eigen lange wagen, maar tot voor kort, moesten ze getransporteerd worden met het openbaar vervoer of een taxi. Je kan je best voorstellen wat dat allemaal met zich meebracht”, lacht het muziektalent. “Het lesgeven komt langzaam op gang vermits Hongarije een ander muzieksysteem kent en omdat het lesgeven in een vreemde taal toch niet probleemloos verloopt. Het was tot voor kort ook moeilijk om instrumenten te vinden maar op dat vlak vul ik mezelf eigenlijk aan, niet?”, besluit Heleen.
Waarin ze zich ongetwijfeld onderscheidt van vele van haar leeftijdsgenoten is haar zelfstandigheid, vastberadenheid en klare kijk op wat ze wil. “Als je studeert is het uiteraard heel fijn om te spelen maar eens die speeltijd achter de rug is, komen er andere dingen bij kijken. Een hobby is één, maar maken dat je er een inkomen uit haalt iets helemaal anders. Ik krijg soms concertvoorstellen waarbij hotel en vervoer worden betaald, maar daarmee betaal je je huur niet natuurlijk. Het is dus afwegen, zwoegen en mijn weg zoeken. Bij het opzetten van mijn bedrijfje om harpen te verkopen, kon ik gelukkig rekenen op de hulp van Kim Temmerman, een Vlaamse vriendin en juriste in Boedapest.”

VINGERS EN STAD OM TE KOESTEREN
Een harp is een kostbaar snaarinstrument. Een kleinere kinderharp kan je al hebben vanaf 2.000 euro maar voor een grote concertharp, van een degelijke kwaliteit, begint het bij 24.000 euro, laat ik me door Heleen vertellen. Sommigen kopen dan ook een harp voor het leven. Veel kostbaarder nog dan haar instrument zijn haar vingers, vraag ik enkele minuten nadat haar omgevallen kopje hete koffie maar net haar vingers ontwijkt. “Dat kan verstrekkende gevolgen hebben. Het is mijn inkomen natuurlijk. Maar ik let wel op. Ooit brak ik een vinger tijdens een partijtje volleybal en sindsdien speel ik niet meer. je bent dan minstens enkele maanden uit roulatie: gips, revalidatie, vingers terug op gang krijgen. Maar teveel opletten is ook niet goed, want net dan willen de dingen wel eens foutlopen.”
“In optimale omstandigheden ben ik 4 à 5 uur puur muzikaal bezig maar soms mag ik mij al gelukkig prijzen als ik twee uur kan tokkelen. Je begint er ook niet aan voor een kwartiertje. Op dat vlak kan je het echt vergelijken met sport. Een sprinter zal niet uit z’n bed springen en een spurtje trekken. Bij muziek is dat identiek. De vingers moeten opgewarmd en het tempo opgebouwd worden, dit om spierontstekingen te vermijden.”
Boedapest is een broeinest van culturen, waaraan Heleen verslingerd is. Een muziek- en levenservaring die de harpvirtuoze met heel wat rubato beleeft. “Ik zie het natuurlijk door de ogen van een muzikant en dan voel ik mij echt verwend. De muzikale en culturele aspecten van deze stad zijn een echte openbaring. Mijn liefde voor muziek krijgt hier een vollere gestalte. Ontzettend veel goede concerten aan een redelijke prijs en muziek, dans en opera in overvloed. Ik voel me ook aangesproken tot volks- en salsadans. Als ik niet thuis wil zitten, dan ben ik weg en vind je mij hier of op één van de vele andere (studenten)pleinen.”


Koen Van der Schaeghe

Publicatiedatum: december 2005

Vertel je vriend/vriendin over dit artikel

Zijn/haar naam:      Zijn/haar email:

Jouw naam:                  Jouw email: