COLUMN
HEIDI BERTELS
Amerikaanse warmte op Thanksgiving
Dit jaar zou ik willens nillens Thanksgiving doorbrengen bij een Amerikaanse familie. Vorig jaar was ik zowel ontroerd door Karen’s uitnodiging om Thanksgiving met haar familie door te brengen, als teleurgesteld door mijn elfkoppig Zwitsers gezelschap waarvoor ik uiteindelijk geopteerd had. Een mix van een kalkoen en elf Zwitsers die het Engels vergeten lijken te zijn, gekruid met wat heimwee, bleek het ideale recept voor een eenzame avond in de anonimiteit van NYC. Dit jaar heb ik dan ook wijselijk toegehapt op de eerste Amerikaanse uitnodiging aan mijn adres. Ze kwam bovendien van iemand aan wie ik een warm hart toedraag.
Kathy had me al een paar keer uitgenodigd om haar man en haarzelf te komen bezoeken in “the country”, om even weg te zijn van de drukke stad en om van de natuur te kunnen genieten. Wegens tijdgebrek was ik nog niet op haar voorstel ingegaan, maar op Thanksgiving nemen zelfs PhD studenten vrijaf. Thanksgiving is een hele bijzondere periode hier. Het idee is dat van thanks-giving, letterlijk “de feestdag voor het uitdrukken van dankbaarheid”. Op Thanksgiving worden er ook nooit cadeautjes uitgedeeld.
De dag voor Thanksgiving, gewapend met een paar kwaliteitsvolle flessen wijn en ander lekkers, de New York Times, en twee treinticketjes – vertrokken één van mijn vrienden, de Saoudië-Arabische Abudallah, en ikzelf naar Connecticut. Na drie uurtjes openbaar vervoer, kwam Kathy ons ophalen aan het treinstation waar ook de Mexicaanse Lourdes stond te wachten – een vroegere nanny van Jen, Kathy’s dochter.
Toen ze parkeerde naast “the carriage house” dacht ik dat het hun huis was. Het zag eruit als een nieuw oftewel recent gerenoveerd gebouw met garage en werkplaats op het gelijkvloers en een ruim duplex apartment op de eerste en tweede verdieping. Vergeleken met de ‘gevuldheid’ van de stad, leek dit apartement met haar hoge, open ramen en prachtige uitzicht een oase van rust en ruimte. Weg van alle drukte... Ik ademde diep. Ik zag mezelf al studerend op de sofa, sloffend door de leefruimte, in de bureaustoel met mijn voeten op het bureau, in het bad met een boek en een glas wijn … of gewoon glimlachend naar buiten starend om te besluiten een wandeling met de honden te gaan maken. De stilte, de natuur, de ruimte... De omgeving maakte een rustgevende en vertrouwelijke indruk op me.
Nadat Lourdes, Abdullah en ikzelf onze tassen op onze respectievelijke slaapplaatsen gezet hadden, wandelden we met Kathy naar het woonhuis aan de andere kant van de straat. Benner en Sawyer, de twee honden van huize Herald, lieten ons al blaffend weten dat geen bezoek onopgemerkt zou blijven. We ontmoetten ook Michael, Kathy’s man en Jen, Kathy’s dochter, alsook Nancy, Michael’s zus en haar man Lou, en hun dochter Karen. Al snel waren er een paar aan het koken, kwam het gesprek goed op gang, en waren de anderen aan het genieten van wat knabbels. We zaten in de prachtige keuken. Die keek uit op een relatief kleine tuin met daarachter een beschermd moerasgebied voor zover je kon zien. Het uitzicht was prachtig in al haar eenvoud en rustgevend en gaf me weer dat verruimende gevoel dat ik ook had in de carriage house. Die grote, open ramen... Ik prijsde mezelf gelukkig bij zoveel gastvrijheid en warmte; die ik ook als oprecht aanvoelde. Dit is het dan… dacht ik. Dit is het dan… Thanksgiving. En ik maak er deel van uit!
Het deed me nog meer van het Amerikaanse volk houden.
Een Belg vanuit de VS.
PS: By the way, ik heb hier een tijdje geleden in de krant gelezen dat België haar eigen record heeft gebroken, namelijk dat van langste tijd zonder “acting government”. Waarschijnlijk begrijp ik gewoon niet wat politici doen. Ik dacht dat die mensen het land moesten besturen.
Heidi Bertels
Publicatiedatum:
18/12/07
|
