Het land maakte
krassen op haar ziel, maar bezorgde ook vlinders in de buik. In
het voorwoord van haar boek schetst ze het als volgt: “Mijn
leven als correspondent heeft me behoorlijk aan het denken gezet
over migratie. Ik heb nu twee thuislanden: België en de VS.
Een verscheurende keuze soms, want ik mis steeds iets, waar ik
ook ben. België betekent roots, de VS staan nog steeds voor
uitdaging. Familie, vrienden en werk verdelen over twee werelden
is niet altijd makkelijk.” Na drie jaar onderbreking pikt
Greet De Keyser de draad weer op, dus weldra krijgen de VS niet
alleen een nieuwe president, maar ook een nieuwe VRT-correspondente.
Al heeft zij wel een bekend gezicht
Over
the top
’Jij moet reporter worden’, zei mijn goede
vriendin Della Bossiers. Ik zat altijd met mijn neus
in de kranten, maar wist niet precies wat ik wou doen. Het buitenland
sprak mij aan ja, maar wat precies, was mij niet echt duidelijk.
Ik ben beginnen rondbellen en kon bij Radio 1 beginnen. Als doende
ontdekte ik dat dit mijn lang leven was.
Ik twijfelde toen de VRT vroeg of ik Amerika-correspondente
wilde worden. Maar ik heb het me nooit beklaagd. Het
boeit mij uitermate. Ik ervoer ook vlug hoe groot de VS zijn.
Hier verveel je je nooit. Gelukkig reis ik graag, al is dat sinds
9/11 minder evident.
Ik moet zeggen dat ik het ongelooflijk goed tref.
Onlangs maakte ik mij de bedenking dat ik twee historische momenten
meemaakte in de VS. 9/11 was een breuklijn in de Amerikaanse geschiedenis
en de verkiezing van Obama is dat nu reeds.
Die Septembermaand in 2001 was echt over the top.
Vijf dagen heb ik non-stop gewerkt. Vier dagen zonder slaap. Maar
ook de recente verkiezingsperiode kroop in de kleren. Beslist
men, zoals op de verkiezingsdag, in Brussel om omstreeks 6u ’s
ochtends een extra journaal in te lassen, dan weet je wat je te
doen staat. Waar ik toen verbleef, in Phoenix, was het 22u. Dan
ben je net klaar met het late journaal en het radionieuws en zo
ben je de klok rond aan het werk.
Als correspondent moet je echt altijd klaar staan.
Voor televisie, een medium dat zo snel is, kan je je niet permitteren
om tot morgen te wachten. Het is altijd à la minute. Als
reporter, en zeker in een tijdzone, die nogal onhandig ligt, ben
je dag en nacht bezig. Op zo’n moment zit niet enkel ikzelf,
maar ook de collega’s van de buitenlanddesk in Brussel,
op het tandvlees.
Ik sta te popelen om er terug echt aan te beginnen.
Ik maakte de recente verkiezingen al intensief mee en na mijn
sabat start ik op 1 februari opnieuw fulltime. En met Obama in
een wellicht iets positiever daglicht dan rond 9/11 en de oorlogen
in Irak en Afghanistan. Slecht nieuws is hot news natuurlijk.
Al durf ik echt te hopen dat er met de nieuwe president een andere
tijd zal aanbreken. Dat idee leeft ook echt.
The American dream is still valid. De verwachtingen
zijn hooggespannen. Het is nog niet voorbij, de hoop regeert opnieuw.
De Amerikanen beseften dat het imago van hun land tanend was.
Dit is een nieuwe bladzijde. De slogan ‘Yes, we can’,
symboliseert dat.
Thuis
zijn
Haat
en liefde. Het is de verhouding die ik heb met dit land:
de positieve dynamiek en vitaliteit na een tegenslag trekken mij
aan. Het harde sociale systeem stoot mij af. Een tweespalt tussen
twee werelden. Je ontheemd en onthecht voelen, verlangen naar
precies dat wat er niet is… die gevoelens heb ik ervaren.
Met deze worsteling op de achtergrond je leven vorm geven, is
zelden makkelijk, maar altijd interessant.
Ik voel mij geen Amerikaanse, maar maak wel deel uit van
de Amerikaanse samenleving. Mijn partner Bart heeft zijn
eigen restaurant, we kochten een huis en ik heb erg veel Amerikaanse
vrienden. Maar het is niet omdat ik volledig geïntegreerd
ben, dat ik ook Amerikaanse ben. Ik krijg de vraag wel vaker als
wordt verwezen naar mijn Belgische roots. En neen, die verloochen
ik niet. Ik kwam op mijn 36ste de grote plas over, veel te laat
om die nog kwijt te spelen. Ik ben er ook trots op.
Ik heb twee thuizen. En dat is toch anders bij
Bart, die vele jaren terug al zei dat hij maar één
thuis heeft: Amerika. Het land intrigeert mij. En nu met de nieuwe
politieke lijn, zal ik ook op dat vlak waarschijnlijk wat positiever
kunnen oordelen. Het zal iets meer in de Europese lijn liggen.
Al maak ik mij niet té veel illusies, Obama is een gematigd
democraat.
Ik voel mij echt geen buitenbeentje. De Verenigde
Staten zijn een land van immigranten en ik ben één
van de velen. Buitenlander zijn of met een ander accent praten
is hier niet ongewoon. Veel minder dan in Europa.
Die Gekke Amerikanen. Het was de werktitel van een boek
dat ik in 2004 met Miel Dekeyser schreef. De titel verwijst naar
hoe mijn favoriete stripfiguur Obelix zich uitlaat over de Romeinen.
Zowel Miel als ik gaven veel lezingen en steeds weer kwam de vraag:
‘Waarom doen die Amerikanen nu zo raar en gek?’ Belgen
en Europeanen denken dat ze Amerikanen kennen, omdat ze culturele
gelijkenissen zien, maar dat is niet zo. Amerikanen zijn niet
beter of slechter, wel anders. Uiteindelijk heette het boek ‘gewoon’
Amerikanen.
Ik neem vaker dan vroeger de verdediging op van de VS.
Ik begrijp het land en zijn cultuur beter. Europeanen hebben de
neiging om in karikaturen over de VS te praten. Nu ik hier negen
jaar woon, vat ik beter hoe de Amerikaanse samenleving in elkaar
zit. Ook mijn geboorteland is het jongste decennium erg gewijzigd.
Langs beide kanten van de oceaan moet je een open blik behouden.
Ik spreek vrijuit over de Verenigde Staten omwille van mijn Europese
roots, maar ook omgekeerd ben ik openhartig. Ik zweer geen van
beide af.
Stoelendans
De Verenigde Staten zijn zeer groot. Veel ruimer
dan Europa. In de Midwest heb je veel kleine dorpjes met inwoners
die nog nooit het Vrijheidsbeeld of een oceaan zagen. Laat staan
dat ze ooit buiten de Verenigde Staten geweest zijn. Deze dorpen
hebben hun charme. Voor één van mijn verkiezingsreportages
was ik te gast bij K’s Choice zangeres Sarah Bettens, die
samen met haar partner en kinderen in een gehucht in de staat
Tenessee woont. Daar is absoluut niets te beleven, maar de natuur
is adembenemend. Ze wonen aan het water en brengen hun zomer op
een boot en al waterskiënd door. Prachtig, maar ik zou er
nooit kunnen wonen, want een goede film is er niet te vinden.
Washington vond ik aanvankelijk nogal saai. Maar
de stad is intussen zo geëvolueerd en ik ken hier zoveel
mensen dat ik er graag ben gaan wonen. Misschien nog liever in
New York, maar dat is veel te duur. Politiek is mijn lang leven
en dan zit ik perfect in Washington. Het is een statige stad,
ontworpen door een Fransman en dat merk je. Grote boulevards wisselen
af met talrijke groene parken. Wij wonen vlakbij het Capitool,
op wandelafstand van de mooiste musea van de stad.
De stad kent opnieuw een grote stoelendans. Omdat
zowel het Congres als de Senaat opnieuw werden verkozen, verloren
velen hun zitje. Vele mensen verhuizen, medewerkers moeten een
nieuwe baan zoeken en gaan weg uit de stad. Terug naar hun respectievelijke
staten. Ook een aantal van mijn vrienden zullen vertrekken, maar
zo is dat in de Verenigde Staten. Hun sociale cultuur is anders.
Er wordt makkelijk verhuisd van staat x naar y. Meerdere generaties
die in hetzelfde dorp blijven wonen, is haast onbestaande.
Belga Café is het beste restaurant van Washington.
En het eerste Belgische. In navolging van Barts zaak schoten de
zogenaamde Belgische restaurants als paddestoelen uit de grond.
Al is er slechts één ander waar zowel de eigenaar
als de kok achter het fornuis ook Belg zijn. Dat heet Et Voila.
 Info:
’Halfweg tussen liefde en haat. Only in America.’
is het jongste van Greet De Keyser , waarin ze een persoonlijke
impressie geeft van wat haar opviel, overkwam en bijbleef
over Amerika. Een pennenvrucht met korte verslagen over hoe
een Amerikaan leeft, hoe hij naar de kerk gaat, maar ook over
politiek… Wellicht ideaal om cadeau te doen aan iemand
die plannen heeft om zich tijdelijk of permanent in de VS
te vestigen. De ideale kennismaking met de Verenigde Staten,
geschreven vanuit een Europese blik. Een aanrader.
Uitgeverij
Vrijdag.
ISBN: 9789460010101
www.greetdekeyser.com
www.belgacafe.com
|
Koen Van der
Schaeghe
Publicatiedatum: 12/02/09
