NUTTIGE INFORMATIE Url: www.viw.be/Azie/vae.htm

Twaalf jaar duurt Dirks businessavontuur in de ministaat inmiddels al. En gedurende die jaren heeft hij Dubai en het Midden Oosten enorm zien evolueren. “Oorlogen in Irak, politieke spanningen in de regio, olieprijzen die schommelen tussen twintig, negen en vijftig dollar per vat. Dubai kende het jongste decennium een exploderende en jonge bevolking, met veel werk en projecten op alle niveaus: niet alleen toeristische resorts, maar evengoed civiele projecten, infrastructuurwerken en havens die een land moeten dragen”, benadrukt Dirk.
De skyline van Dubai is imposant en wijzigt continu. Beton en staal worden dan ook dag en nacht aangevoerd. Praktisch alle multinationals zijn op de markt aanwezig, zo ook het Europese staalbedrijf Arcelor, dat ontstond in 2002, uit een fusie van drie Europese staalconcerns. Arbed uit Luxemburg, het Spaanse Aceralia en het Franse Usinor bundelden toen hun krachten. Dat Arcelor een belletje doet rinkelen heeft waarschijnlijk veel te maken met de overnamesaga waarin de staalreus zich bevindt. Arcelor-staal is evenwel de grondstof voor ontelbare eindproducten die u en ik dagdagelijks gebruiken. Ongetwijfeld hebt u meer Arcelor-producten in huis dan u vermoedt, denk maar aan uw huishoudtoestellen, airconditioning, meubels, auto,…



LEIDERSCHAP MÉT KENNIS VAN DE WERKVLOER
Zoals vele managers startte Dirk zijn loopbaan in de verkoop om vervolgens gestaag op te klimmen. “Oorspronkelijk was ik staaltrader in Antwerpen, wat ik vijf jaar gedaan heb. Nadat ik de sector een jaar verlaten had, ging ik voor Arbed in Dubai werken. Het was altijd mijn betrachting om in het buitenland aan de slag te gaan. Het was dus een weloverwogen beslissing al kwam de vraag wel out of the blue. Hier ben ik begonnen onder een baas en toen deze na vier jaar doorschoof naar een andere bestemming heb ik zijn plaats ingenomen.” Vandaag is Van Landeghem directeur van het regionale hoofdkwartier dat naast de Verenigde Arabische Emiraten ook Saoedi-Arabië, Irak, Iran, Afghanistan, Pakistan en Bangladesh bestrijkt. “Tot de crisis in ’97 was het Verre Oosten wereldwijd de voornaamste groeipool, waarna China de plaats in nam. In het Midden Oosten is de groei kleiner, maar toch stevig. Vooral Dubai geniet heel wat aandacht met haar megaprojecten en sensationele dromen die men ook weet te verwezenlijken. Ze worden niet enkel bedacht of getekend, maar ook gerealiseerd. Dat is uniek en onovertroffen en vind je nergens anders. De enige plaats waar aan hetzelfde tempo gebouwd wordt is Shanghai.”
Arcelor is in Dubai zowel aanwezig als leverancier voor grote bouwprojecten alsook voor het aanleveren van staal voor huishoudtoestellen. Het concern is zowel staalproducent als staalsupermarkt en maakt geen onderscheid tussen industriële klanten en overheidsopdrachten. Zowat iedereen die in Dubai produceert, heeft staal nodig. Van Landeghem vraagt wel om dit in het juiste perspectief te zien: “Dubai is onmiskenbaar het uitstalraam van de regio, maar Saoedi-Arabië en Iran zijn grotere afzetmarkten voor ons. We zijn ook actief in Irak, want we willen er zeker de trein niet missen. We waren er actief voor de eerste Golfoorlog en tussen de twee. We hebben er een kantoor, maar momenteel is zaken doen nog niet mogelijk. Het platform is er nog niet om op een veilige manier zaken te doen, maar de dag dat het kan, zullen we er zijn. Sommigen doen het hoor, via Syrië, Jordanië of Turkije, maar een groot bedrijf als het onze laat dat nog niet toe”, verklaart Van Landeghem.

AANTREKKELIJKE REGIO
“In eerste instantie kwam ik voor drie jaar met mijn echtgenote Katrin. Dat werden er zes en tien en nu ben ik hier al twaalf jaar. Je plant zoiets niet. Ondertussen werden mij ook andere locaties aangeboden, maar daar zijn we niet op ingegaan. Ik had kunnen verhuizen naar Singapore en mij onderdompelen in een heel ander cultuur die misschien nog interessanter is. Voor die keuzes sta je. Maar ik vind landen als Irak en Iran in vredestijd heel boeiend en plezant om in te werken. In het Midden Oosten gebeurt zoveel op geopolitiek vlak. Dat in combinatie met de werkomgeving en de conjunctuur maakt deze regio voor mij ontzettend aantrekkelijk. Ik weet ook niet hoe lang ik zal blijven, de horizon kan bij wijze van spreken vlug anders kleuren”, lacht de Vlaming.
“Ik herinner mij nog goed toen ik hier voor het eerst rondliep, enkele jaren voor ik emigreerde. Het was een totaal ander Dubai. De expansie was wel al aan de gang, die begon in de jaren ’70 nadat de locals olie in de bodem ontdekten, maar nu is alles veel grootser. Vandaag wordt er gebouwd op plaatsen die tot niet zo lang geleden vlak en zanderig terrein waren. Ik heb wel altijd transportverbindingen geweten, er was communicatie, men kon een pint drinken en er waren hotels. Het is alleen exponentieel gegroeid en het groeit nog steeds, de jongste jaren vooral door het toerisme. The sky is the limit wordt hier gewoon letterlijk geïnterpreteerd.”
“Tijdens mijn eerdere buitenlandse omzwervingen bezocht ik reeds enkele malen Iran, waardoor de beleving van en de voeling met het Midden Oosten wel aanwezig was. Het is een andere cultuur met boeiende contrasten, waar men het leven anders beleeft en zijn mensenkennis verruimt. Er is hier ook constant beweging, meer en op een andere manier als in Europa.”
Of het een voordeel is dat Arcelor een Europees en geen Amerikaans bedrijf is, vraag ik Van Landeghem. Hij nuanceert: “Er leeft misschien wel anti-Amerikaans sentiment en in de privésfeer wordt daarover gesproken, doch zakelijk is dat niet aan de orde. Ik neem aan dat het een voordeel is, maar Emirati en zelfs Iranezen roken ook Marlboro, drinken Coca-Cola en eten hamburgers van McDonalds. Je moet altijd een onderscheid maken de politieke- en de zakenwereld.

THUIS IN DUBAI ÉN IN VLAANDEREN
Dubai is een emiraat van contrasten, dat merk je ook in het onderwijs, weten Dirk en Katrin als ouders van drie kinderen. “Een land met tachtig procent inwijkelingen en slechts een vijfde autochtonen, waarvan de laatste groep naar eigen scholen gaat. In andere landen stuurt de lokale hogere klasse haar kinderen vaak naar Amerikaanse en Britse scholen zodat je zelfs op de internationale school een dominantie hebt van de lokale bevolking. Maar hier, omwille van die mengelmoes, is er geen enkele groep dominant en vindt je er echt een grote variëteit aan nationaliteiten Het merendeel van de niet-Emirati zijn Indiërs en zij hebben hun eigen scholen en volgen een Indisch curriculum. Voor onze kinderen kozen wij het Britse systeem, zodat elke overgang die er ooit zou kunnen komen, nog mogelijk is. Maar dat is dus een erg persoonlijke keuze.”
Van Landeghem ziet geen graten in het opgroeien van zijn kinderen in Dubai. “Onze kinderen beseffen wel dat ze zich in een aparte situatie bevinden en weten dat ze hier wonen omwille van de job van hun papa. Hoewel twee van de drie hier geboren en alledrie getogen zijn, benadrukken we doelbewust dat ze eigenlijk in twee werelden leven. Ze kennen België, hun band ermee is belangrijk, want daar liggen hun roots. We gaan ook graag naar België. Katrin en de kinderen blijven jaarlijks zo’n tweeënhalve maand in België.”
Van Landeghem is geen droge zakenman en heeft geregeld contacten met de vele Belgen in Dubai, maar niet enkel met hen. “Vriendschappen zijn wel onderhevig aan het komen en gaan van landgenoten. Ikzelf ben hier nu al erg lang, maar sommigen zijn hier slechts voor de afwikkeling van een kort project. Aan sommige activiteiten van de Belgische club nemen we deel, aan andere niet. Na al die jaren heb ik uiteraard ook goede contacten met andere nationaliteiten.”

NIEMAND WEET WAT DE TOEKOMST BRENGT
Van de totale bevolking is 80 procent allochtoon en toch zijn de locals niet bang van de vreemdelingen. Het land is dan ook zo georganiseerd dat ze het vrij goed controleren. Wie geen staatsburger is, is er tijdelijk. Wat tijdelijk is weet niemand. Een langdurige verblijfsvergunning is verbonden aan de job. “ Pas sinds enkele jaren komt daar mondjesmaat verandering in, want de locals beseffen ook dat hun hoogconjunctuur niet eeuwig zal duren en dat de olie binnen afzienbare tijd uitgeput is. 20 jaar of 50 jaar, het is een groot vraagteken, maar de Emirati zijn voorbereid en halen business naar de staat die anders naar het Verre Oosten zou gaan. Daarenboven exporteren ze hun kennis. De havenautoriteiten sluiten contracten met havens overal ter wereld, om deze te runnen, te exploiteren.” Mondialisering en globalisering werken in twee richtingen, daar is Dubai het bewijs van.
Het aantal internationaal mobiele werknemers en dan vooral Indiërs en Pakistani is enorm in Dubai. Zij maken niet alleen de grootste bevolkingsgroep uit, maar zijn ook de realisators van het titanenwerk dat in Dubai geleverd is. “Ook ons kantoor telt een grote meerderheid Indiërs. De cv’s die wij ontvangen, zijn voor 80% Indisch. De in Dubai aanwezige Indiërs zijn echt van alle geledingen van de maatschappij, arbeiders zowel als kaderleden, maar ook topmanagement. Sommigen zijn geschoold, anderen niet en werken langs de kant van de weg.”
“Als je in Dubai bent, weet je niet wat je ziet, maar eens een half uur verder, dan is het volledig anders en lijkt het zo artificieel. Misschien ook daarom dat een buurland als Oman, waar je zo kan heen rijden, een favoriete vakantiebestemming is van vele expats in Dubai. Oman is vele malen groter dan de Verenigde Arabische Emiraten en kent een minder snelle evolutie. Het is misschien nog een echter land, maar toch rijd je er ook nu op asfaltwegen terwijl ik nog aarden pistes gekend heb.”
Of Dubai zijn eindbestemming is? Of hij nog terug wil naar België? Het zijn vragen die hem soms wel bezig houden, maar hij weigert er filosofisch over te doen,… “Als we terug moeten, dan gaan we terug en dan moeten we gelukkig zijn en plezier maken in België. Op zo’n moment terugdenken aan Dubai in termen van ‘Toen in Dubai was het toch fijn’ heeft geen zin. Wat moet zijn, zal zijn. Er is uiteindelijk niets verkeerd met België. Maar er is méér dan België, dat heb ik wel geleerd. België is máár België. Anderzijds is België óók België. De aangename kanten van België beleven we hier ook, de minder leuke hebben we achtergelaten. Maar anderzijds is het ook niet allemaal rozengeur en maneschijn in Dubai”, glimlacht de nummer één van Arcelor in het Midden Oosten.

Koen Van der Schaeghe
Publicatiedatum: 22/05/06

Vertel je vriend/vriendin over dit artikel

Zijn/haar naam:      Zijn/haar email:

Jouw naam:                  Jouw email: