NIET DROMEN, MAAR REALISEREN
Wij, gezin met 2 jonge kinderen, wonen nu iets meer dan 2 jaar in het buitenland nl. Spanje! Niet te geloven hoe vlug de tijd gaat. Men zegt wel eens dat 2 jaar zo de kaap is die moet overschreden worden: sommigen zien dan in dat hun avontuur om diverse redenen mislukt is, anderen voelen het weer kriebelen en trekken nog wat verder weg, anderen krijgen gewoon heimwee. Heel eerlijk kan ik jullie vertrellen dat wij dat ook allemaal meegemaakt hebben.
Het gevoel van mislukking als je na een succesvolle carriëre in België ergens anders opnieuw van nul moet beginnen, de drang naar nog meer avontuur of eigenlijk de angst om je hier te stevig te ‘settelen’ aangezien je hier nog geen band hebt (als we in Spanje kunnen wonen waarom dan niet in Zuid-Afrika of op Bali?), het ontbreken van de sociale- en financiële zekerheid die in het moederland zo vanzelfsprekend was, het gemis van vrienden en familie en dagdagelijkse kleine dingetjes waar je absoluut geen rekening mee had gehouden in je grote emigratiedroom… nee hoor, ik ben de laatste die je zult horen zeggen dat het allemaal gemakkelijk is. Inderdaad ‘vertrekken is simpel’ maar blijven en gelukkig worden, daar moet je aan werken en waarom ook niet?
Neem nu mijzelf, als full-time buitenshuis werkende moeder vond ik het niet meer dan normaal dat ik hier een 'sabbat' van 3 maanden ging nemen. De kinderen moeten immers op het juiste buitenlandse spoor gezet worden, het vreemde huis moet een thuis worden en alle, ook de meest normale zaken, moeten ontdekt worden (waar is de bakker, ga ik schoenen kopen, kan ik de Flair vinden, maar ook hoe rijden de bussen, wie kan de tuin onderhouden, hoe en waar spelen de kinderen hier, enz.)
Ach, het was allemaal teveel en dus bleef ik al vlug 6 maanden thuis (tja, ook zo'n mooi weer) en nadien ontstond er een groot probleem van voor- en naschoolse opvang (wat is dat?) en zat ik al 12 maanden thuis (tja, na een hele korte en zachte winter werd het opnieuw terug mooi weer)! Al dat uitzonderlijke mooie weer was niet echt bevorderlijk voor mijn werkplannen. Nochtans, ik had er vele: B & B beginnen, wandel- en bergtochten gidsen, bezoek van de lokale wijnproeverijen, fietsenverhuur, boekenwinkeltje, spa's verkopen, enz. het kon er nog eens van komen, maar voorlopig hoefde het voor mij niet. We kabbelden rustig verder onder het motto: alles kan maar niets moet... het vervelende is dat je dan teveel tijd hebt om na te denken (waar zijn we aan begonnen?) en om alles en iedereen te missen!
 Mijn man stopte met zijn werk omdat hij er doodongelukkig van werd en plots zaten we daar met z’n tweeën! Thuis maar toch ver van ‘huis’!
Als koppel moet het dan wel goed zitten, als gezin moet je er 100% voor gaan, financieel moet je reserve hebben en creatief moet je dan wel vlug worden.
En ondertussen zagen wij her en der gezinnen terug naar hun moederland vertrekken, vrienden, die terug naar Engeland gingen om hun kinderen goed onderwijs te verschaffen, die terug naar België vertrokken om hun kinderen betere medische zorgen te verlenen, die terug naar Nederland vlogen om hun kinderen meer financiële stabiliteit te verzekeren… we voelden ons wel echt slechte ouders!
Maar gelukkig bleven we steeds positief en voor ieder probleem bestaat er un eenmaal een oplossing. Of zoals de Spanjaarden het zo cru stellen: “Todo tiene solución, menos la muerte”. Vandaag stellen we het erg goed!
Ons eigen immo-kantoor draait reeds na 6 maanden op volle toeren. We gaan ons huis hier grondig verbouwen omdat we geloven dat we hier nog wel een tijdje willen blijven wonen. En misschien het allerbelangrijkste: we krijgen ook hier in dit nieuwe land ‘echte’ vrienden waar we ons ‘thuis’ bij voelen!
Saludos
Kathleen en Johan
Publicatiedatum: 13/07/06
|
/
