geen alledaagse job

“In november 2005 kwam ik voor een weekje, door mijn bedrijf uitgestuurd, op prospectie naar Venezuela. Twee maanden later stond ik er opnieuw, met pak en zak dit maal én samen met mijn vriendin. In Equatoriaal Guinea werkten we reeds samen voor dezelfde firma: ik als werfdirecteur en zij als HRM/Financieel manager. Dat maakte dat we opnieuw samen konden werken aan een grootschalig bouw-project van 15 gevangenissen over gans Venezuela. Onze firma had op dat moment, samen met een Venezolaanse vennoot, het contract binnengehaald om een prototype van een Spaanse gevangenis te bouwen in Coro (staat Falcón). Een jaar later bekwam onze firma, met een andere Venezolaanse vennoot, het 2de project (Barquisimeto) waar we momenteel aan het werk zijn .

Dit gevangenisproject is een afgeleidde van de reeds 25 bestaande gevangenissen in Spanje waarbij de firma zeer nauw betrokken was. Het project bestaat uit 18 gebouwen, goed voor zo’n 1000 geïnterneerden, waaronder een afdeling voor 60 vrouwen, een polyvalent ziekenhuis met 30 bedden, theater en klaslokalen, werkateliers en sportvelden. Samen goed voor een oppervlakte van ongeveer 80.000 m2.

Aangezien er vanuit Madrid, de hoofdzetel, nogal wat wantrouwen heerste tegenover de Venezolaanse venoot bestond één van mijn taken erin een gedetailleerde planning en kostcontrole bij te houden van de werf. Daarnaast was ik ook verantwoordelijk voor het correct toepassen van de Spaanse know-how in het project en de aankoop van alle roerende goederen en technische uitrusting van de gevangenis”.

                                  

veiligheid & criminaliteit

“De eerste 6 maanden huurden we een appartement in Caracas, een stad die gekend staat als een van de gevaarlijkste steden ter wereld. Venezuela heeft een gemiddelde van welgeteld 45 moorden per dag . Zoiets merk je dan ook onmiddellijk als je met de mensen ter plaatse praat. Iedereen heeft wel een familielid dat ooit slachtoffer was van een diefstal, overval of erger.

Naar de bakker of de supermarkt om de hoek gaan doe je best met de wagen. Sjieke buurten als Las Mercedes, Chacau of Los Palos Grandes kennen dit probleem veel minder. Elk restaurant, elke supermarkt heeft immers een bewaker die nauwlettend toekijkt op de veiligheid. De criminaliteit stijgt naarmate je deze buurten verlaat. Schrijnend maar waar! Hetzelfde geldt wanneer je met de wagen rijdt. De hoofdwegen zijn relatief veilig zolang je maar stopt in bewoonde plaatsen, kleine dorpskernen of benzinestations. Zo kreeg ik zelf ooit een pistool tegen mijn slaap gedrukt, er was een ware hinderlaag opgezet om me te laten stoppen en zich dan meester te maken van mijn wagen. Ik had gelukkig alles snel door en kon tijdig wegscheuren in hoogste versnelling … “

de meerwaarde van een buitenlandervaring

“Ik ben ondertussen reeds 7 jaar weg uit België en ondervond dat taalbeheersing een zeer sterke troef is die wij Belgen uitspelen. Dit geeft ons in het buitenland toch wel het imago van een zeer sociaalvaardig en commercieel volkje te zijn. Wat mezelf betreft kan ik wel stellen dat mijn werkperiode voor Kinepolis Group in Europa mij enorm hielp om volledig zelfstandig te leren werken. De beste leerschool ooit!

Het gaf mijn huidige carrière een ongekende boost. Was ik in België gebleven dan had ik nooit zo’n persoonlijke ontplooiing gekend. Het maakt je ook flexibel. Je moet wel want werken in een land als Venezuela lopen frustraties hoog op! Daar waar je in Europa met 10 man makkelijk de klus kan klaren, heb je in Venezuela al gauw 30 man nodig! De manier van werken en de minder professioneel gevormde werkkrachten maken dat alles veel beter gestuurd en opgevolgd moet worden.”

aanpassingsvermogen

“De beste manier, en ik spreek uit ervaring, om je aan te passen aan een nieuwe omgeving, is je volledig onderdompelen. Sta open voor nieuwe culturen en andere gewoonten. Zorg dat je de taal machtig bent en omring je zoveel mogelijk met lokalen. Het helpt natuurlijk een flink eind als je van nature uit een extraverte instelling hebt! Op administratief vlak hebben wij ons onmiddellijk, bij vertrek uit België, laten uitschrijven en onze domicilie naar Spanje gebracht. Sinds ons vertrek waren we enkel bij Spaanse firma’s in dienst. In Spanje bestaat er trouwens een interessante belastingsregel waarbij je fiscaal resident blijft in Spanje en die je vrijstelt van personenbelasting wanneer je langer dan 180 dagen buiten Spanje werkt. De gewerkte tijd in het buitenland wordt wel meegerekend voor een eventuele werkloosheidsuitkering en je later pensioen. Men gaat er dan wel van uit dat je in het land waar je werkt belastingen betaalt op je loon dat je verdient hebt in Spanje.”

toekomstperspectieven

“Onze mooiste herinnering aan Venezuela is de reis die we maakten naar de Gran Sabana met Belgische vrienden die in Peru wonen. Een uitgestrekte savanne met reusachtige tafelbergen uitgesneden door rivieren die in de loop der tijden diepe kloven en watervallen vormden. De eilandenarchipel Los Roques en Morrocoy herbergen paradijselijke witte stranden met palmbomen waar je naar hartelust kan snorkelen tussen prachtige koralen en kleurrijke vissen. Helaas zijn onze dagen hier geteld want een paar maanden terug besliste ons bedrijf zich definitief uit Venezuela terug te trekken en het 2de project in handen te laten van de Venezolaanse vennoot. Met zijn Nationalisatie strategie heeft president Chavez een zeer negatief investeringsklimaat gecreëerd voor buitenlandse firma’s. De meeste grote bedrijven verlaten ondertussen dan ook het land.

Waar we precies naartoe zullen trekken is nog een raadsel. We hebben er altijd van gedroomd om een vaste stek te hebben in Granada ( Spanje ) maar dat zal nog niet voor morgen zijn vrees ik. Met de huidige bouwcrisis die er in Spanje heerst, liggen de jobs in deze sector niet echt voor het rapen. Wie weet, misschien terug Zuid Amerika of Afrika, alles kan.”

Inge Roggeman
Publicatiedatum: 17/12/08