NUTTIGE INFORMATIE url: www.chezemily.ie

Ferdinand Vandaele ruilde zijn job van boekhouder in Vlaanderen voor een bestaan als chocolatier in Dublin. Helena Hemerijck is in de Ierse hoofdstad geboren en getogen. In België voelt ze zich vreemdelinge en in Ierland is ze thuis, maar nooit voelde ze zich meer Ier dan Vlaming. De familie Hemerijck is één van de vele landbouwfamilies die begin jaren ’60 neerstreken in Ierland, gelokt door goedkopere gronden. Ferdinand: “Helena’s vader en diens drie broers kochten nabij Dublin land en gingen er boeren. Voor grote gezinnen, met veel kinderen, vaak wel tien per gezin, was er voor ieder een lapje grond voorzien. Het was een periode dat vele Belgen hun heil elders zochten: in Canada, Ierland of Congo. Deze laatsten moesten halsoverkop terugkeren, maar Helena’s ouders zijn gebleven. In 1966 werd Helena op Ierse bodem geboren. Van het grotendeels lege Dublinse achterland, waar de Hemerijcks een kleine kolonie stichtten, is het vijftien kilometer naar de stad. Het waren soms harde tijden. Toen Helena begin jaren ’80 in Dublin school liep, werd ze meewarig en misprijzend nagestaard. Ze kwam van down the box, riepen ze haar na, wat zoveel betekent als een onderontwikkelde regio.”

BOEKHOUDER WORDT CHOCOLATIER
“In ’85 zocht Helena haar roots en kwam in België wonen”, gaat Ferdinand verder. “Het was niet voor het eerst dat ik haar ontmoette want haar neef was een jeugdvriend en ik zag haar eerder tijdens vakanties. Zo ging de bal aan het rollen en amper een jaar later huwden we. De rest is geschiedenis. Ik ben boekhouder van opleiding en werkte voor chocolatiers. Daar deed ik mijn kennis op, want ik volgde nooit een opleiding tot chocolademaker. Ik droomde van een eigen winkel, maar hoeveel chocoladezaken telt ons land niet?” Ferdinand wilde artisanaal en kleinschalig werken en Helena opperde een terugkeer naar Ierland. Zogezegd zogedaan. Helena maakte rechtsomkeert en trok haar echtgenoot uit de Vlaamse klei. Samen betraden ze de Ierse chocoladearena met een eigen chocolaterie, Chez Emily. "Alle begin is moeilijk, maar al doende leert men", ondervond Ferdinand. “In de onmiddellijke omgeving was er in ’96 niet één kleine chocolatier. Tot op vandaag ben ik trouwens nog steeds één van de enige artisanale pralinemakers. Met Kerstmis en Pasen komen de klanten van heinde en ver.”

Fijnproevers kunnen terecht in Coolquay, hun thuisbasis waar Ferdinand de pralines met tongstrelende vullingen handmatig creëert; in het nog wat noordelijker gelegen Ashborne, waar het gezin een winkel heeft; en op de zaterdagse voedingsmarkt in Temple Bar, hartje Dublin. “Zonder twijfel is deze laatste onze beste verkoopplaats, ook marketinggericht om onze naam te verspreiden. Een eigen winkel in Dublin is dan weer onbetaalbaar, ook wat naambekendheid betreft.”

Ferdinand gunt ons een blik in zijn atelier, achter de kleine pralinewinkel, waar hij makkelijk tien uur per dag tussen allerlei zoetigheden spendeert. De geur van chocolade is zalig overheersend, terwijl de chocolademaker verhaalt: “Ik heb van mijn hobby mijn beroep gemaakt... en ik word gewaardeerd in de Ierse pers. Op een ochtend meldde een klant dat er een artikel over onze zaak in The Irish Times stond, één van de beste Ierse kranten. Wat was er gebeurd? Anoniem kocht men pralines om een zestal chocolatiers te vergelijken via een blinde proeverij. Wij kwamen er als beste uit, met de publicatie tot gevolg. Het gebeurt wel meer dat een culinaire journalist één van onze pralines proeft en daar dan jubelend over schrijft. De verkoop van de bewuste praline stijgt dan enorm en stagneert een maand later natuurlijk terug”

GEÏNTEGREERDE CHOCOLADE
Chez Emily is een verwijzing naar Ferdinand en Helena’s dochter, maar ook naar het Bourgondische karakter van chocolade. Made in Belgium is in onze sector het sterkst denkbare kwaliteitslabel. Onze Belgische afkomst spelen we dan ook graag uit. Over de hele wereld heeft ons land een flinke reputatie bij menig zoetekauw. Toch zoeken wij het beste van twee werelden. Omdat Ieren enorm gefixeerd zijn op alles wat van eigen bodem komt, gebruiken wij enkel Ierse boter en room. Onze chocolade is ‘geïntegreerd’ en dat spreekt duidelijk aan. Nochtans hebben de Ieren nog niet zo lang belangstelling voor chocolade. Het is pas het laatste decennium dat de ze hun blik op het continent richten, chocolade en ander snoepgoed ontdekken en Dublin County een vruchtbaar afzetgebied voor chocolatiers wordt.”
Door pralines ongewone vullingen te geven, speelt Chez Emily in op de Ierse smaak. “Ieren zijn gek op de muntsmaak ‘after eight’ zodoende dat ik deze hier introduceerde in een praline en ze verkopen nu als zoete broodjes. Ook praliné, pralines met bepaalde fruitsmaken of marshmallows en vooral truffels doen het erg goed. Maar het gaat natuurlijk om meer dan verrassende chocoladevullingen. Bovenal primeert de kwaliteit. Dat we honderd procent artisanaal werken, met de beste ingrediënten en zonder bewaarmiddelen, zijn onze grootste troeven.”

Gedreven en met zin voor kwaliteit maakt Ferdinand meer dan dertig variaties pralines. “Ik wil een stukje België naar Ierland brengen, hen laten kennis maken met échte chocolade en pralines. Hen nieuwe smaken leren kennen en doen ruiken. Eigenlijk moet ik de Dubliners heropvoeden: Ieren zijn geen fijnproevers. Hun bord moet goed gevuld zijn, maar als ze de helft op hebben en hun buikje is goed rond, dan zijn ze tevreden. In de Ierse cultuur is het trouwens onbeleefd om je bord helemaal leeg te eten”, vertelt mijn gastheer als we van onze koffie nippen en ik van een praline proef. “Dat zal een Ier nooit doen, van een praline proeven. Een Belg proeft, bijt een stukje, terwijl een Ier de praline in zijn geheel naar binnenwerkt”, lacht de chocoladekunstenaar.

“Iedere cultuur heeft lokale gewoontes en normen. We hebben ons Ierland eigen gemaakt en in zekere zin biedt dat ons een manier om onszelf beter te definiëren. Wij zijn geen mensen die vandaag naar een ander land verhuizen en morgen vergeten zijn dat ze ooit elders woonden. Helena’s ouders, nonkels en tantes die hier ook wonen, spreken nog steeds hun moedertaal. Het is een manier om te verklaren wie ik ben, een bredere existentie van de persoonlijke geschiedenis”, besluit hij met een West-Vlaams accent.

Koen Van der Schaeghe

Publicatiedatum: 30/04/06
                                                             

Vertel je vriend/vriendin over dit artikel

Zijn/haar naam:      Zijn/haar email:

Jouw naam:                  Jouw email: