Bruno:
De droom om ooit te emigreren leeft al lang. Meer ruimte, meer
rust, meer natuur. Onze vakanties op een schapenboerderij in de
Ardèche waren lang het passende antwoord. De eigenaars,
ook Vlamingen, kwamen met de idee om tijdens een kerstperiode
huisruil te doen. Wij de boerderij, zij ons huis in Antwerpen.
Zalig was dat! Dagelijks de dieren voederen, stallen uitmesten,
hout zoeken voor het aanmaken van de kachel … en dat alles
temidden van een prachtig landschap.
We genoten.
In 1999 maakten we plannen om andere contreien te bezoeken: Scandinavië,
Groot-Brittannië, Schotland,… We zijn nooit verder
geraakt dan Scandinavië! We kregen het virus voor het Noorden
zwaar te pakken en trokken jaar na jaar alsmaar noordelijker.
We leerden de Zweedse en Noorse fjällen kennen, meren, bossen,
vergezichten, rendieren,… weidsheid en stilte. We leerden
de Lofoten kennen, een eilandengroep voor de kust van Noorwegen.
Fjorden, vissersdorpjes, vogels, stormen en wind! We begonnen
luidop te dromen. Wat als… ?
Toeval?
Een ex-collega wees ons op een van een website met een prachtig
huizenaanbod in Scandinavië. Authentieke houten huizen, meestal
aan de rand van een meer of diep in een bos, verleidden ons. Zo
viel ons oog plots op een schapenboerderij, in de buurt van Hammerfest.
Onze zonen, Adriaan en Ward begonnen onmiddellijk met het bestuderen
van de kaart. Toch even slikken want o zo noordelijk! Bijna 3.400
km van Vlaanderen, 600 km noordelijker dan de poolcirkel. De spanning
steeg. Zou dit kunnen? Een eigen boerderij, op een eiland, met
schapen, aan een fjord? We deden een bod. Het was een dubbeltje
op zijn kant maar het werd aanvaard. Een waanzinnig gevoel maakte
zich meester over ons. We beslisten onmiddellijk in één
rechte lijn naar Hammerfest te trekken. Duizenden kilometers met
als doel een schapenboerderij te gaan bekijken! Wat als het ons
zou bevallen?
Op
16 juli 2004 stonden we met zijn vieren gespannen te wachten op
de kade van Hammerfest. Als kinderen die voor het eerst naar de
grote school moesten. ‘Daar, dat moet Kirsten zijn’,
riepen we. De eigenares. Een eerste onwennige ‘how do you
do?’ volgde. Wat later vertrekt de boot naar het eiland.
Sindsdien geraakten we er niet meer weg. De eerste contacten,
de verbazing over de overweldigende natuur, een boerderij met
vele gebouwen, een fjörd, eilanden aan de horizon, een waterval,
witte zandstranden, orka’s, zeehonden, papegaaiduikers en
… lieve buren. Ann Kirsten van de visfabriek. Annhil van
het winkeltje. Roar de werkman, en Einar en Ilone onze buren op
30 km, ook schapenboeren.
Eén
ding is zeker. Wil je onthaasten, dan is Noorwegen en zeker Finnmark
(de noordelijke provincie waar we wonen) een ideale leerschool.
Zeker niet altijd makkelijk. Geduld is een mooie deugd …
ook hier. Het lijkt een eeuwigheid alvorens je enige reactie mag
verwachten op concrete vragen. Zo hebben we bijna 3 maanden gewacht
op een offerteaanvraag voor 15 ton cement! 8 bedrijven gemaild,
2 reacties ontvangen! Enerzijds werk ik nog in Antwerpen waar
alles snel, sneller, snelst moet verlopen. Hier in het Noorden
gaat alles zoveel trager. We verblijven hier nu zo’n 3 jaar
en ik kan stellen dat de Noren niet traag zijn, maar dat het wel
de Belg is die té snel leeft. Dat beginnen we nu te leren.
Leven op een menselijker ritme.
Concreet
ziet ons nieuw leven er als volgt uit: we houden zo’n 300
vleesschapen, we runnen ook een gastenverblijf (12 bedden) en
we draaien 4 maanden mee in de plaatselijke visfabriek. Ikzelf
blijf om de 2 à 3 weken pendelen tussen Noorwegen en België
en behoud zo mijn werk als projectadviseur. Annemie volgde, ter
voorbereiding, een cursus schapenhouderij en liep stage tijdens
de lammerenperiode op een boerderij in Berendrecht. Klaar dus
voor het grote werk! Aan Ward stelden we de vraag om samen de
boerderij op te starten, lang hoefde hij hier niet over na te
denken: zijn antwoord was ja.
De
stap om uit te wijken naar het hoge Noorden was ondenkbaar geweest
indien Adriaan en Ward niet op één lijn met ons
zaten. Hun niet aflatend enthousiasme was en is bewonderenswaardig.
Ze geloven in ons project. Heel dit verhaal, deze grote stap,
hebben we bewust met zijn vieren gezet. Het vraagt veel planning
en overleg maar we voelen dat we in Noorwegen onze plek, temidden
van de natuur, gevonden hebben. We leven in het hier en nu. Familie
en vrienden zijn niet echt veraf want er is internet. Je kan skypen
en als je echt wil: opstijgen in Brussel rond 19u10 en om 8u30
de volgende morgen op ons terras genieten van een lekkere tas
koffie met uitzicht op de fjörd!
Volg
je gevoel, doe dit met het ganse gezin. Plan je project voldoende
… en geniet!
Steeds welkom!
Inge
Roggeman
Publicatiedatum:
27/09/07
