Een rustig en modaal leventje à la huisje-tuintje-boompje-kindjes-buren. Zo zag Ann Van Brande zich wel oud worden. Met vijf kinderen, een eigen huis en een leven onder de kerktoren van het Oost-Vlaamse Doorslaar was haar bestaan compleet.
Het universum van echtgenoot Bert was groter. Hij proefde graag van het onbekende en als animatie-expert reisde hij vaak. Vlaanderen is dan ook niet het Mekka van de computeranimatie. Hij verdiende zijn sporen bij een Belgische antenne van een Canadese firma. Toen deze zich terug trok uit Europa, kwamen er aanbiedingen. Hij was en is goed in zijn vak. Hollywood lonkte en uiteindelijk werd de lokroep te groot om te negeren. Meer dan twee jaar pendelde Bert tussen Doorslaar en Los Angeles.”




KNOOP DOORHAKKEN

“Ik heb er nooit van gedroomd om te emigreren. Ik woonde graag in Doorslaar. Ons leven draaide perfect. Toen de opportuniteit zich voor deed, opperde ik dat Bert in eerste instantie alleen vertrok voor een periode van zes maanden. Dat was begin 2003. Hij hoopte dat wij in de zomervakantie zouden volgen. Ik voelde me echter niet klaar om de stap te zetten. Die zes maanden werden al gauw twee jaar. We gingen wel met vakantie, maar het bleef een lange afstandsrelatie.”

“Kerst 2004 was het keerpunt. Het was in de periode dat The Polar Express in de zalen kwam, de eerste grote film waaraan Bert meewerkte. Hij was in België voor de feestdagen. Wij wisten wel dat we een keuze moesten maken: óf hij zei zijn job op óf wij verhuisden met z’n allen naar Californië. We waren echter nog niets aan het regelen of organiseren. Tijdens deze periode stelde hij ons voor de harde keuze. Alleen zou hij niet meer teruggaan. Het verschrikkelijke dilemma was een feit.”

“Het was een heel moeilijke en intense periode”, gaat Ann verder. “De kinderen wilden graag gaan, maar mijn familie had het er moeilijk mee. Ik kom uit een gezin met vijf broers en zussen. Het maakte de beslissing er niet makkelijker om. Je hoort dan: ‘Dat hij iets anders zoekt in België. Er zijn toch voldoende mogelijkheden.” Maar ik had echt begrip voor Berts beroepskeuze. Ik kon het hem niet aandoen. Ik had het mezelf nooit kunnen vergeven als ik zijn droom dwarsboomde.”

“Psychisch waren de kinderen er klaar voor. Hun papa was al twee jaar weg, dus dat leefde echt wel binnen het gezin. Gaan we of gaan we niet? Tijdens zijn afwezigheid werd er natuurlijk over gepraat, niet formeel, maar tussendoor in het dagelijkse leven. Had één van de kinderen neen gezegd, dan waren we niet gegaan. Maar ze wilden zo graag. Enkel ikzelf zag er tegenop, maar dat gevoel kon ik wel opzij zetten.”




“Ik ben een echte huismus”, bekent Ann. “Eens ik mij gesetteld voel, onder mijn kerktoren bij wijze van spreken, ben ik tevreden. Dat was heel moeilijk. Ik heb gekozen voor mijn gezin en stelde de familie teleur. Eigenlijk had ik geen andere keuze. Zodra de knoop was doorgehakt, regelden we alles zodat we binnen twee à drie weken vertrokken. Uiteindelijk ging het zeer snel.”

BLOGS ALS TOEVERLAAT

Dat nam niet weg dat Ann het aanvankelijk erg moeilijk had. De trilling in Anns stem verraadt haar emotionaliteit bij het terugdenken aan die periode. “Ik voelde mij helemaal gedesoriënteerd. Dat mag je letterlijk en figuurlijk nemen. Ik was de kluts kwijt. De immer gelukkige vrouw die stevig in haar schoenen stond, was niet meer. Ik moest me forceren, functioneerde niet in de nieuwe omgeving. Pure ontreddering noem ik het. Voor alles bleef ik natuurlijk moeder, maar mijn persoonlijk leven, het onafhankelijk bestaan dat ik in Doorslaar leidde werd gereduceerd.”

“Ik hield de deur dicht voor mijn eigen leven. Ik was gewend dat Bert veel reisde en was de laatste jaren meestal alleen met de kinderen. Daar had ik mijn leven rond gebouwd. Dat viel allemaal weg, ik was in niets nog de zelfstandige vrouw die met alles haar plan trok. Voor het minste belde ik mijn echtgenoot. Hulpeloos was ik. Ik kon niets nog zelf en was daar heel verdrietig om. Heel langzaam kwam de ommekeer. Ik heb moeten vechten, tegen mezelf vooral. Nu, na twee jaar en half ben ik terug wie ik was.”

Weblogs zijn erg populair bij tijdelijk of permanent uitgewekenen om het thuisfront op de hoogte te houden van hun ervaringen. Vaak lees je er enkel de leuke ervaringen. Niet zo bij Ann. “Ik kon niet doen alsof alles ok was. Die blogs hielpen mijn emoties te kanaliseren. Ik was ook blij dat ik er twee had: één over het wel en wee van de kinderen en mijn eigen blog waarop ik mijn gevoelens ventileer. Het uiten van die gevoelens, al is het maar tegen een computerscherm, lucht echt wel op. Ik was niet depressief, maar als je niets hebt waaraan je je kan vastklampen, kan je uiteindelijk wel op het randje balanceren.”

“Die blog hielp mij doorheen die moeilijke periode en de reacties waren hartverwarmend. Mensen die zien dat ik vandaag gelukkig ben en alles onder controle heb, vragen wel eens: ‘Lees je nog af en toe hoe het was in het begin?’ (zie quote) Eerlijk gezegd durf ik het niet. Omdat het zo hard overkomt voor mezelf. Maar het waren absoluut echte gevoelens. Voor de familie waren de blogs ook een steun natuurlijk… al vielen er waarschijnlijk ook veel tranen. Op die manier beleefden ze de evolutie. Na een tijd legde ik ook contact met landgenoten, vaak wel jonge mensen zonder kinderen. Ik ken her en der wel families en indien nodig kunnen we elkaar zeker helpen, maar we lopen de deur zeker niet plat. De gezinsituaties zijn soms erg verschillend.”




DE BRUG GEMAAKT

De vraag die een moeder zich ongetwijfeld duizend maal stelt, is welke de gevolgen voor de opvoeding zijn? Emigreren is immers een intense verandering in het groeiproces van jongeren. “Dat was natuurlijk een voorname reden dat de beslissing zo lang aansleepte. Ik was overtuigd van de nefaste gevolgen. Overtuigd dat de, in mijn ogen, perfecte opvoeding in het water zou vallen. Alles zou veranderen dacht ik. Ook naar de toekomst toe. Ik wist dat als ik hen de weg zou wijzen naar de andere kant van de wereld, ik er wereldreizigers of expats zou van maken. Op dat moment wordt de wereld voor een tiener toch heel klein.”

“Een persoon die dergelijke prikkels op jonge leeftijd ervaart, zal er later niets van maken om elders te gaan wonen. Als we het doen, eindig ik met ieder van mijn vijf kinderen in een ander werelddeel. Dat was mijn doembeeld, dat ik de hechte familie, die ik zo koesterde niet zou kunnen samenhouden.”
“Nu weet ik dat het zeker zo zal zijn”, lacht Ann. “Maar ik maak er geen probleem meer van. Omdat de wereld vandaag ook voor mij kleiner is geworden. Ik was toen zo ver nog niet. Nu zou ik er niet meer mee inzitten mochten ze ieder op een ander werelddeel wonen. Ik heb die brug genomen. Mijn vrees ten aanzien van de opvoeding was ook onterecht. Ik was het die de draad weer moest opnemen. De opvoeding blijft identiek. Ik heb me nodeloos zorgen gemaakt omdat ik niet wist wat mij te wachten stond.”

“De schoolkeuze was natuurlijk een belangrijk item en daarover had Bert zich goed ingelicht. Hij wist waar we moesten zijn voor de betere scholen. Daarom wonen we ook niet nabij Los Angeles omdat de scholen er wat minder zijn. Hier in Thousand Oaks, Ventura County, ten noorden van LA worden de scholen gesubsidieerd door de leefgemeenschappen. Het is een zeer aantrekkelijke regio.”

CALIFORNIAN WAY OF LIFE

Ann kan zich intussen perfect vinden in het andere landschap. Haar geliefde appelaars en perelaars werden citrusbomen, schreef ze op haar blog. De Vlaamse opende haar hart voor de andere natuur, de manier van leven. “Het goede weer heb je hier altijd mee. Veel wordt buiten georganiseerd, maar toch zitten mensen tot mijn verwondering ook vaak binnen. Als Belg storm je natuurlijk bij het kleinste straaltje zon naar buiten, maar schijnt de zon het hele jaar, dan ben je blij om eens in de schaduw of koelte te zitten.

“Kinderen komen van school en kunnen eigenlijk onmiddellijk naar het strand. Moeten zij niet studeren of huistaken maken, vroeg ik me eerst af. Maar ik zie dat het wel goed loopt. Het huiswerk maken was een ramp de eerste maanden… met de kleinsten zat ik rond de tafel met woordenboeken. Ieder moest op hetzelfde moment hulp hebben, maar ik wist het ook niet altijd. Ik voelde me waardeloos omdat ik mijn kinderen niet naar behoren kon helpen.”

“Stapsgewijs ging ook dat almaar beter en ik moet toegeven dat het schoolsysteem echt wel werkt. Californië bruist echt en de economie bloeit Inwoners van Californië zijn gelukkig het hele jaar door. Er wordt meer van dag tot dag geleefd: hard gewerkt én hard gefeest. Amerikanen hebben na het ‘zware’ werk een echte ‘pluk-de-dag-houding’. Tijdens de weekends wordt er veel tijd genomen om zich te ontspannen. Het is een combinatie die ik in België niet vaak zag: Vlamingen werken hard, komen thuis en op familiebijeenkomsten bijvoorbeeld praten ze opnieuw over datzelfde werk.”

GREEN CARD

“Of ik ooit terug naar mijn Belgische leven kan? Ik weet het niet. Uiteindelijk leef ik nu op dezelfde manier. Ik zorg voor de kinderen, het eten,… alles draait rond hen. Of de kids nog terug willen is natuurlijk een veel belangrijkere vraag.” Weinig waarschijnlijk zegt ze als ze hen overloopt. “Alexander is bijna zeventien intussen en wil helemaal niet terug. Bijna anderhalf jaar is hij samen met een meisje en bouwt hier zijn eigen leven op. (zie kaderstuk) Hij doet het veel beter dan in België, zowel op school als psychisch. Eveline is 15 en als ik zie hoe zij geniet van de natuur, verslingerd is aan waterpolo en golfsurfen, eindeloos kletst met vriendinnen, zie ik haar echt niet terug naar België gaan. Catherine is dertien en voelt zich opperbest tussen haar internationale vriendinnen. Helena is elf en deed ons wel schrikken toen ze zei ‘Papa, ik wil hier toch eerst mijn studies afmaken, vooraleer ik terugkeer naar België’. Dat is toch nog erg lang, dacht ik bij mezelf. En Benjamin, de jongste spruit uit het nest, droomt van ruimtetuigen. Waar kan hij beter zijn?”




“En wij? Bert werkte intussen als Computer Graphics Supervisore met Surf’s Up zijn derde Hollywoodfilm af. Hij komt nu helemaal in de sfeer van de volgende prent Cloudy With A Chance of Meatbals. Deze wordt in de lente van 2009 in de zalen verwacht. Hij tekende ook een nieuw contract bij Sony Pictures Imageworks. Er was ook interesse uit Nieuw Zeeland, maar ik zei neen. Met ons tweetjes ok, maar met de kinderen verhuizen we niet van hier naar daar. Anders vergroot het risico dat de kinderen zich op latere leeftijd nergens echt zullen thuis voelen. Ik wil de keuze volledig aan hen laten. Daarom gaan we nu ook voor een Green Card, niet zozeer voor onszelf, maar vooral voor de kinderen. Wij hebben hen nu zover gebracht. We moeten hen dat ook aanbieden. Als wij ooit teruggaan, moeten zij de keuze hebben om te blijven. Zover sta ik nu psychisch”, lacht Ann tot besluit.

ALEX’ WONDERJAREN De verhuizing van papa naar de andere kant van de wereld en het al dan niet vervoegen van hem in het zonnige Californië leefde in het gezin Van Brande. Hoe gaat men daar als tiener mee om? Alex, de oudste van de vijf, vertelt: “We zagen hem amper, belden wel elke of om de andere dag. Maar je pa vier of zes maanden niet zien, doet je wel wat. Er was niet alleen het psychologische maar ook het praktische gemis: we hadden maar één chauffeur om ons met de wagen te voeren”, lacht Alex. “Vanaf dag één keek papa uit naar huizen in Californië, een verhuizing hing dus wel de hele tijd in de lucht, maar we wisten niet wanneer. Ik verlangde ernaar omdat ik net zoals papa een toekomst in de filmindustrie wel zie zitten. En dan is Californië natuurlijk the place to be.” TABULA RASA “Afscheid nemen van vrienden was moeilijk, maar onvermijdelijk. Het zou vandaag lastiger zijn om vanuit Californië terug naar België te vertrekken. Hoewel mijn leven hier tot voor twee jaar een onbeschreven blad was, wil ik echt blijven. De aanpassing in Californië verliep aanvankelijk moeizaam omdat ik amper Engels sprak. Het Engels dat we in België kennen is niet datgene dat in de Verenigde Staten wordt gesproken. Ik kon mij maar met moeite verstaanbaar maken en leerkrachten of medestudenten begreep ik amper. Maar het was het meer dan waard. Na enkele maanden was het zwaarste leed geleden, had ik contacten gelegd, nieuwe vrienden gemaakt en vond ik mijn draai. Het contact met Belgische vrienden daarentegen vermindert gaandeweg.” Intussen wenkt Alex’ toekomst. Nog één jaar en zijn high school zit erop. “Ik volg nu Digital Arts en wil volgend jaar een hogere studie aanvatten om nadien in de filmindustrie aan de bak te komen. In eerste instantie denk ik aan de University of Southern California, zonder twijfel de beste school voor film. Maar ik steek ook mijn licht op bij het American Film Institute en Brook University. Hier zijn veel meer kansen voor filmstudies dan in Europa.” THE PROM In tegenstelling tot zijn vader die in de animatiewereld werkt, wil Alex de echte filmwereld in. Hij beseft wel dat de concurrentie groot is. “Toch wil ik een opleiding tot regisseur aanvatten. Velen willen dat. Californië is een wereldwijde aantrekkingspool van al wie het in de film wil proberen. Ik ben ervan overtuigd dat het kan lukken al zal het zeker niet makkelijk zijn.” Zack Snyder - bekend van 300 en Dawn of the Dead – en de grote Steven Spielberg noemt Alex alvast als voorbeelden. Kan hij in hun voetstappen treden? Dat zijn zorgen voor later want eerst staat hem nog het hoogtepunt van zijn tienerjaren te wachten. The Prom, het eindexamenbal, is één van de belangrijkste avonden in het leven van een Amerikaanse jongere. Het is een rituele overgang van jeugd naar volwassenheid. “Dit wordt echt heel serieus genomen, de meisjes kopen dure jurken en de jongens gaan in smoking. Met een grote limousine worden de feestgangers tot aan de rode loper gebracht. Diegene met wie je naar de Prom gaat is erg belangrijk. Er wordt erg veel geld aan uitgegeven. Alleen de laatste twee jaren gaan er heen. Ik mocht dus reeds mijn generale repetitie beleven”, lacht Alex. “Fantastisch!” instituut JONG ZIJN IN CALIFORNIË Een eerder hoogtepunt was zestien jaar worden. Dan mag je in de Verenigde Staten met de wagen rijden. “Iedereen kijkt er naar uit. Dan ben je vrij, niet meer afhankelijk van je ouders annex taxichauffeurs. Ik ben dan ook zeer trots dat ik mijn rijbewijs en eigen tweedehandswagen heb. Andere dingen kunnen dan weer niet, zoals alcohol drinken voor je 21ste. Dat zijn toch grote verschillen, zeker als je zoals ik nog persoonlijke en culturele bagage uit België meedraagt.” “De school stopt om 14u en velen gaan dan naar het strand. Je hebt immers nog zes uur vooraleer het donker wordt. Sportactiviteiten zijn allemaal verbonden aan de school. Ik speel bijvoorbeeld volleybal. School is belangrijk als biotoop, maar je hebt wel minder les, minder werk ná school ook. Meer vrijheid eigenlijk. Al verwacht ik dat het op de universiteit wel anders zal zijn. Het leven dat ik hier leid is echt een droom. Ik wil hier blijven met mijn vriendin, omwille van de opleidingsmogelijkheden en om later een carrière op te bouwen.”

Koen Van der Schaeghe

Publicatiedatum: 03/09/07
                                                             

Vertel je vriend/vriendin over dit artikel

Zijn/haar naam:      Zijn/haar email:

Jouw naam:                  Jouw email: