 |
|
ANNE
TERESA DE KEERSMAEKER
DANSTE ONCE IN BOEDAPEST
Boedapest, 20 oktober 2005.
De zaal zat eivol. Minutenlang daverde het applaus nog na,
na de voorstelling. Tot vijf keer toe moest ze terug de
scène op. Een absoluut kippenvelmoment was het. Buitengewoon.
Woorden van lof voor Anne Teresa De Keersmaeker na haar
solovoorstelling Once in het kunstencentrum Trafó.
De voorstelling is drie jaar oud en De Keersmaeker heeft,
als u dit leest, de kaap van de honderd voorstellingen gerond.
Ze is danseres, choreografe, artistiek leidster van het
dansgezelschap Rosas, directeur van de dansopleiding P.A.R.T.S
en bovenal moeder van twee kinderen. Ze is een kameleon
en absolute top in de hedendaagse danswereld. Of dacht u
dat een kameleon niet dansen kon?
Neen, ik raak het applaus liever niet gewoon. Ik
moet me altijd ten volle geven, ervoor werken. Anders word
ik misschien gezapig. Er zijn overigens geen wondermiddeltjes
voor. Als een voorstelling niet goed is, voel je dat ook
aan je publiek.
Elk publiek is verschillend. Binnen Europa
is het echter moeilijk een onderscheid te maken tussen Parijs
of Stockholm bijvoorbeeld. Met de Verenigde Staten is het
verschil groter, vooral dan met dit stuk omdat het een directe
band heeft met de States. Joan Baez, wiens muziek de voorstelling
begeleidt, is, vooral over de plas, bekend als protestzangeres.
Maar ik vind Joan Baez in concert Part 2 gewoon
een pareltje van een plaat. Een bepaald publiek heeft eenvoudigweg
ook veel meer gezien. Op bepaalde plaatsen in de wereld
is er nu eenmaal meer aanbod aan dans, theater en muziek.
Wat zeker niet betekent dat toeschouwers op die plaatsen
genereuzer zijn.
Solo optreden is geen grotere uitdaging als met
het gezelschap. Integendeel want solo heb je alles
zelf in handen. Het is ook gewoon anders.
Het is leuk om te weten dat er landgenoten in de
zaal zitten. Omdat je na de voorstelling met hen
een praatje kan maken. Ik ben daar niet aan verknocht maar
het is toch wel een deel van mijn identiteit. Zoals ik vrouw
en moeder ben, ben ik ook Belgische en Vlaamse.
Het liefst zou ik op locatie, tussen de voorstellingen
door, gewoon de natuur willen intrekken. Na al
het reizen vindt ik Europese steden immers zodanig sterk
op elkaar beginnen lijken. Overal zie je dezelfde winkels.
Verre reizen maken blijft natuurlijk wel spannend. Naar
plaatsen waar ik nog niet geweest ben. Waar het leven nog
echt verschillend is. Het is altijd boeiend om mensen te
ontmoeten, achterhalen waar ze vandaan komen, de geschiedenis
van een land te ontdekken.
Op verzoek bezoek ik een dansschool in de buurt
van Boedapest. Het zijn allemaal jonge dansers
en adolescenten, waarvan de meerderheid ook in de zaal zat.
Ik zal vertellen en er zullen ongetwijfeld vragen komen
over P.A.R.T.S., omdat er toch een aantal jonge Hongaren
bij ons dansen, zowel in de school als in het gezelschap.
Zeggen dat Centraal-Europese dansers een andere
mentaliteit hebben, is overdreven. Ze hebben een
andere background ja, maar of ze daarom anders werken...
daarover durf ik niet te oordelen.
Als jonge vrouw trok ik naar New York om te studeren
aan de Tisch School of the Arts. Destijds
was New York dé hoofdstad van de hedendaagse dans.
De dans is ook echt verbonden met de geschiedenis van de
Verenigde Staten. Het was voor mij een heel boeiende en
spannende periode. Ik heb er veel kunnen studeren en werken
en de ervaringen in die stad hebben mijn carrière
mee richting gegeven.
Ik raad mijn studenten ook vandaag aan om verschillende
ervaringen op te doen. Al weet ik niet of ik ze
dezer dagen New York zou aanbevelen. De écht interessante
dingen op vlak van dans gebeuren anno 2005-2006 niet echt
meer in New York of de Verenigde Staten. Amerika werd conservatiever
en Europa is veel vrijer geworden.
Misschien ben ik wel wat te bescheiden over Brussel.
Er zijn veel jonge getalenteerde dansers in onze hoofdstad.
Er beweegt zeker iets. Maar dans is natuurlijk de kunstvorm
bij uitstek die over grenzen kijkt en vaak afhangt van individuen.
Ik ben vooral, en in de eerste plaats, moeder.
Mijn twee kinderen en mijn familieleven, dat is de grootste
uitdaging in mijn leven. Al de rest is kwestie van energie
doseren en organiseren. De combinatie van dans met het moederschap
wordt misschien wel onderschat. Het is anders voor mannen
in de artistieke wereld, waarmee ik zeker niet wil zeggen
dat er geen goede vaders tussen zitten.
Koen Van der Schaeghe
