DIE ZOU TE KOOP MOETEN KOMEN

Tijdens de zomervakantie van 1997 verkenden we met onze drie spruiten: Ignace 4 j, Digna 2,5 j en Elias 2 maanden oud, de Spaanse kustlijn met een mobilhome. Vrienden van ons waren op dat moment in Andorra. We telefoneerden hen en zij nodigden ons uit in Andorra om daarna verder naar de Dordogne te reizen voor een familiebezoek.

Wanneer we voorbij ‘de watermolen’ reden, was het voor mijn echtgenoot Rudy liefde op het eerste gezicht ‘Zoiets zou te koop moeten komen’ riep hij uit en hij droomde luidop dat hij er een buitenverblijf zou van maken of als zaakvoerder er vakantiewoningen zou gaan bouwen. En wat bleek er op dat familiebezoekje … de molen stond te koop…!

Na de thuiskomst en de verwerking van de opwinding groeide de wens om onze kinderen in het prachtige natuurgebied met een natuurlijk levensritme groot te brengen…
‘Als God in Frankrijk’ zeggen wij allemaal wel eens. Weg van de drukte en stress, luisteren naar het geluid van de stilte en gewoon genieten van elkaar. Ons eigen familieparadijs …

Voor de familie was onze beslissing hard. We lieten onze bloemenzaak over en kochten de oude watermolen. Gelukkig voor ons, waren de kinderen nog te klein om inspraak te hebben. We lieten Digna in België op school al starten om haar te laten wennen aan een schools ritme (in haar eigen moedertaal).

Een dergelijk toeristisch initiatief opstarten, bleek wel veel moeilijker dan we voor ogen hadden. In het dorp zochten we een architect om onze plannen meer structuur te geven.

Zeven maanden na de aankoop verhuisden we richting Zuid-West-Frankrijk. Voor Rudy was het de allereerste verhuis in zijn leven! De beslissing om dit zo snel te doen werd vooral voor Ignace genomen omdat hij zo zijn laatste kleuterklas hier in Frankrijk kon doen en op een speelse manier de Franse taal kon leren.

Heel de zomer speelden we taalspelletjes met de kinderen om hen voor te bereiden. Op de bouwvergunning hebben we 15 lange maanden moeten wachten. En ons dossier voor subsidies werd zelfs tegengewerkt vanuit de gemeente.

Met de buren hadden we gelukkig onmiddellijk een zeer goed contact doordat onze kinderen vriendjes werden met hun kinderen. We werden aanvaard en we hebben enkel lokale mensen laten werken op onze bouwwerf.
De oude watermolen is bewaard gebleven en de nieuwe gebouwen (vakantiehuizen) zijn perfect geïntegreerd in het geheel.
We hebben al heel wat “vaste, Franse” gasten en we hopen in de toekomst nog meer Vlaamse gasten te mogen verwelkomen.

A très bientôt.
Ann Goris